Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania gra w zielone, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania gra w zielone, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

środa, 29 września 2021

Gra w zielone - recenzja imprezowej gry słownej Rebela.

Muszę się przyznać, że ja osobiście bardzo lubię gry słowne. Może dlatego, że jedną z pierwszych gier jaką miałam była kultowa już gra Scrabble. Od tego czasu na rynku pojawiły się tysiące gier a wśród nich niejeden tytuł z kategorii gier słownych czy słowno- skojarzeniowych.

Do tej pory moje serce najmocniej opanowała gra Jednym słowem. Nie tylko z resztą moje, bo ta gra zgromadziła wiele razy przy stole wychowanków internatu, w którym pracuję. Zabawie zawsze towarzyszyły wybuchy śmiechu i wiele pozytywnych emocji. Jednakże bohaterka dzisiejszej recenzji ma szansę stanąć ze wspomnianym tytułem na podium moich faworytów. Mowa tutaj o Grze w zielone! Czy wymyślanie haseł do kart wskazówek to frajda? A może to karkołomne wyzwanie? Przekonacie się sami. Zapraszam do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

W pudełku rozmiarami podobnym do wspomnianej już gry słowno - skojarzeniowej, czyli Jednym słowem znajdziemy takie komponenty jak: plastikowe plansze koniczyn, sporą talię kart haseł, mazaki ścieralne, kartę wyników i instrukcję.

Wszystko ładnie mieści się w tekturowej wyprasce w pudełku.

Instrukcja do gry napisana jest w zwięzły sposób, jasno i klarownie tłumaczący zasady zabawy.

CEL GRY

Gra w zielone! to kooperacyjna gra w skojarzenia. Naszym celem jest dawanie takich wskazówek, aby doprowadzić innych graczy na właściwe hasła. Im więcej haseł wspólnie odgadniemy, tym więcej punktów dostaniemy.

PRZYGOTOWANIE GRY

Każdy gracz otrzymuje po planszy i mazaku. Tasujemy karty haseł i tworzymy z nich zakrytą talię. Każdy z graczy bierze po 4 karty haseł i układa je na swojej planszy w losowy sposób. Ważne, żeby to robić tak, aby żaden z graczy nie widział kart innego gracza.

To tyle – można zacząć zmagania.

niedziela, 17 lipca 2022

Piątka - recenzja słownej gry imprezowej wydawnictwa Portal Games

Dobrych słownych gier imprezowych nigdy mało. Jednym słowem, Gra w zielone!, Tajniacy, Dżem dobry… to tytuły, które zdobyły uznanie i są grami, które pojawiają się na stołach bardzo często. Są szybkie, emocjonujące, potrafią integrować grupę. Jednym słowem mają mnóstwo zalet, które powinna mieć dobra gra imprezowa. A przy okazji nie są wcale głupie i zmuszają do myślenia. To się ceni.

Na rynku niedawno zadebiutowała nowa gra wydawnictwa Portal, czyli Piątki. Gra słowna, w której liczy się umiejętność kojarzenia ze sobą dwóch, często kompletnie różnych słów. Jako, że lubimy takie wyzwania, nie mogliśmy sobie darować i nie spróbować pobawić się słowami. Co z ego wyniknęło? Zapraszam do lektury.




CO ZAWIERA GRA

W niewielkim (i stosunkowo ciężkim) pudełku znajdziemy całkiem sporą liczbę elementów. Przyjrzyjmy się im bliżej. To na czym będziemy w grze bazować, co będzie stanowiło zadania, które przyjdzie nam wykonać przedstawione zostało na dwustronnych płytkach snów w pięciu różnych kolorach. Każda taka płytka posiada swoją kostkę (odpowiada ona kolorem i symbolami, które pojawiają się na płytce).

Do zapisywania naszych odpowiedzi posłuży nam grubaśny notatnik. Wydawnictwo nie pożałowało nam kartek. Piątka to gra, w której czas odgrywa ważną rolę a do jego odmierzania posłuży nam klepsydra.

Jakościowo wszystko wypada naprawdę dobrze i nie ma się czego przyczepić. Załączona instrukcja jest krótka, zwięzła, z przykładami. Po jej lekturze nie mamy żadnych problemów z samą rozgrywką.

CEL GRY

Piątka to bardzo szybka gra imprezowa dla 2-8 graczy, znakomita na wszelkie imprezy. Ale ni tylko. Proste zasady, konieczność przejrzenia przeciwników i pięknie wykonane, śliczne kości zaprojektowane przez Silly Jellie, twórczynię grafik do Coatla. Gra składa się z dwóch rund, w czasie których każdy z nas będzie musiał stworzyć skojarzenie dla każdej z pięciu par kości.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry jest proste i nie nastręcza absolutnie żadnych problemów. Każdy z nas dobiera po jednej kartce z notesu (wcześniej każdy z graczy powinien „uzbroić” się w coś do pisania).

Dobieramy po jednej kostce każdego koloru i dobieramy po jednej odpowiadającej im płytce – te umieszczamy na środku stołu, tak aby były w zasięgu wzroku wszystkich graczy. Pozostałe płytki i kostki odkładamy do pudełka – nie będą nam potrzebne w tej rozgrywce.

Czas na zabawę.

środa, 3 stycznia 2024

Nowe strony - recenzja gry kooperacyjnej wydawnictwa Rebel.

W środowisku graczy nie brakuje także miłośników książek wszelakich. Jeśli więc gra ociera się w jakiś sposób o tematykę książek, to od razu trafia u nich na radar. Bohaterka dzisiejszej recenzji właśnie z takiego powodu znalazła się w kręgu zainteresowania. 

Książki od zawsze były mi bliskie, a ponieważ od września studiuję podyplomowo bibliotekarstwo, są już nie tylko hobby, ale mam nadzieję w przyszłości będą przedmiotem moich zawodowych działań. Dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok nowości wydawnictwa Rebel, czyli gry Nowe strony. Czy obcowanie z książką i obrazkowymi skojarzeniami będzie przyjemnością? A może to będzie podróż przez mękę? Przekonajcie się sami. Zapraszamy do lektury naszej recenzji.



Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

W zgrabnym pudełku (takim wielkości gry Gra w zielone) znajdziemy całkiem sporo komponentów. Będą to głównie różnorodne zakładki – przewodnika, obozu, Zaginionych Miast, eksploracji, misji oraz wyzwań. Do tego synchroliteromierz, kompas i żetony liter. Całości dopełnia całkiem spora instrukcja, swoim wyglądem przypominająca broszurkę, wykonana z papieru książkowego.

Sprawne oko dostrzeże sprytne wykorzystanie pudełka jako elementu gry. Bowiem nasz synchroliteromierz to maszyna, której elementem jest wnętrze pudełka. Maszyna będąca nieocenioną pomocą w przechowaniu wszystkich elementów potrzebnych do przygody w świecie książek.

Na uwagę zasługują też grafiki na zakładkach eksploracji. Nie da się tu uniknąć skojarzenia z Dixitem czy Dyskografią. Autorką grafik do gry jest Janne Landart, która na naszym rodzimym gruncie będzie znana miłośnikom serii gier Cartaventura czy gry Montmartre.

CEL GRY

„Jako przedstawiciele Ministerstwa Literatury zostaliście zaproszeni do świata książek. W ramach powierzonej Wam misji macie odnaleźć skrytą w gąszczu słów, leżącą gdzieś w tajemniczych Zaginionych Miastach ukrytą prawdę. Waszą ekspedycję czeka wiele niesamowitych przygód i zwrotów akcji!”

Nowe strony to gra kooperacyjna, w której wyruszamy w ekspedycję do dowolnej książki, którą mamy na półce. Tak, podstawą gry jest nie plansza, nie talia kart, ale dowolna książka z naszej biblioteki. Książka w tradycyjnym wydaniu - niestety czytnik ebooków się w tej grze nie sprawdzi.

PRZYGOTOWANIE GRY

Pierwszym krokiem do naszej przygody jest wybór książki z naszej biblioteczki. Najlepiej, żeby to była powieść a drugi warunek to objętość minimum 120 stron. Nad wyborem książki warto się zastanowić, bowiem może on wpłynąć na poziom naszego wyzwania.

Kolejny krok to otwarcie książki na dowolnej stronie przy jednoczesnym zachowaniu warunku, żeby do końca książki było minimum 110 stron. W wybranym miejscu umieszczamy zakładkę przewodnika (zawsze w orientacji poziomej) i zakładkę obozu (w orientacji pionowej).

Między okładką książki a pierwszą jej stroną umieszczamy losową zakładkę misji, a 50 stron za zakładkami przewodnika i obozu umieszczamy losową zakładkę Zaginionego Miasta (w orientacji pionowej). Te 50 stron jest w wersji podstawowej, bo w module zmieniającym długość i trudność rozgrywki ta liczba będzie inna, ale o tym za chwilę.

Książka przygotowana. Zostaje jeszcze porozmieszczać elementy na stole. Na środku w stosie kładziemy zakładki eksploracji i wykładamy 4 z nich odkryte (obrazkiem do góry) w cztery strony świata względem tego stosu. Z zakładek misji tworzymy kolejny stos, pod którym odkrywamy jedna pod drugą 5 zakładek. Kolejny stos tworzą zakładki wyzwań. Z boku stosów umieszczamy kompas i synchroliteromierz a na jego kolorowym polu rozkładamy żetony liter.

Wszystko gotowe. Można rozpocząć podróż w głąb książek!

środa, 23 października 2024

Podwójni agenci - recenzja gry wydawnictwa Portal Games


Oczywiście przy większości z nich towarzyszy nam mnóstwo emocji. Często na siebie krzyczymy, denerwujemy się, motywujemy. Jednym słowem zawsze dużo się dzieje.

Całkiem niedawno dzięki wydawnictwu Portal Games pojawiła się na rynku nowa gra kooperacyjna. Gra, w której wykorzystamy elementy dedukcji a nawet odrobinę matematyki.

Mamy za sobą za sobą parę misji i chcielibyśmy się podzielić naszymi wrażeniami. Zapraszam zatem do lektury recenzji.



Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

Całość zamknięta jest w średniej wielkości, bardzo solidnym pudle. Co w środku? Sporo kart z liczbami z zakresu 2-15 w pięciu różnych kolorach oraz kart specjalnych. Drewniane stojaki na karty, w których umieszczać będziemy karty podejrzanych.

Żetony oznaczone liczbami 1-9, żetony wskazania (z wyciągniętych palcem) no i pistolet (całkiem spory) wraz z nabojami. Pomocne w grze okażą się również specjalne plansze wskazówek wraz z pisakiem suchościeralnym (jednym dla wszystkich).

Jakościowo wszystko jest na najwyższym poziomie. Świetnej jakości karton, ładne elementy drewniane. Naprawdę nie ma się czego przyczepić.

Załączona instrukcja jest napisana zdecydowanie poprawnie. Dzięki niej nie mamy w zasadzie żadnych problemów z rozgrywką. Zawiera ona podstawy gry, misje wprowadzające oraz opis misji właściwych. Wszystko zamknięte w małej książeczce.

CEL GRY

Podwójni Agenci to gra karciana, w której współpracując, przyjdzie nam wykorzystać umiejętności dedukcji. Naszym celem jest zidentyfikowanie agentów, reprezentowanych przez karty o określonych kolorach i liczbach.

Poprzez eliminację i zarządzanie kartami na ręce, stopniowo będziemy zawężać wybór. Naszym zadaniem jest eliminacja wszystkich agentów, zanim skończy się gra.

PRZYGOTOWANIE GRY

Ten etap jest bardzo prosty, aczkolwiek jego przebieg zależy od wybranej misji, gdyż każda takowa zawiera pewne zmiany w stosunku do przygotowania umownie zwanego podstawowym, jakie widzimy w tzw. misji szkoleniowej. Stanowi ona bazę dla każdej partii.

Na środku stołu umieszczamy pistolet wraz z odpowiednią liczbą naboi.

Następnie dobieramy karty przeznaczone dla danej rozgrywki (np. korzystamy z kart w trzech kolorach). Tasujemy wszystkie i tworzymy dwa stosy – liczniejszy to tzw. Siedziba główna i zdecydowanie mniej liczny to karty agentów, których musimy odkryć.

Zestawem startowym każdego z nas będzie odpowiednia liczba kart dobranych z Siedziby głównej, drewniana podstawka na kartę oraz ewentualnie plansza wskazówek.

Reszta elementów zależy od wybranej misji.

wtorek, 20 sierpnia 2019

HERO REALMS: fantas(y)tyczne pojedynki- recenzja gry wydawnictwa IUVI GAMES wraz z dodatkami do niej.

Na początku był Cthulu Realms. Była to pierwsza gra, w której poznałem mechanikę znaną później w bohaterce recenzji. Gra naprawdę w porządku, ale nie lubię jej. Z prostej przyczyny. Gra osadzona jest w świecie, który uwielbiam. Cthulhu, przedwieczni, tajemnice sprzed eonów lat. Chłonę to jak gąbka wodę. W Cthulu Realms potraktowano to z przymrużeniem oka i naprawdę grafiki mnie wkurzają.

Dlatego też z wielką lubością sięgnąłem po kolejne wcielenie mechaniki, czyli Star Realms – grę osadzoną również w moich klimatach, czyli SF. Przy Star Realms pozwoliłem sobie na trochę uzależnienia. Głównie grywałem z aplikacją i dziennie potrafiłem rozegrać 10-15 partii czy to z komputerem czy to żywym graczem. Oczywiście w pewnym momencie powiedziałem dość, ale miłość do Star Realms pozostała.

Gdy jakiś czas temu usłyszałem o kolejnej reinkarnacji mechaniki w postaci Hero Realms i osadzeniu jej w nielubianych przeze mnie klimatach fantasy, to zacząłem kręcić nosem. No nieeee, znowu? Jakoś tak się złożyło, że koniec końców pudełko z grą wylądowało u mnie, a wraz z nim kilka małych pudełeczek z dodatkami, które całkiem niedawno (za sprawą Wydawnictwa IUVI) pojawiły się w polskiej wersji językowej. Czy Hero Realms będzie w stanie zdetronizować Star Realms? Zapraszam do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

Opakowanie Star Realms woła o pomstę do nieba. Niewielkie, rachityczne, kartonowe pudełeczko, wielokrotnie poskładana instrukcja (niczym ulotka do leku) – trochę odbiega od standardu wydawania gier. U mnie szybko zostało zastąpione czymś solidniejszym. Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja w przypadku Hero Realms. Znacznie większe pudełko (chociaż jego rozmiar mógłby być bardziej przemyślany), wykonane z grubego kartonu. A instrukcja to nie jakaś ulotka ale normalna książeczka. To może małe szczegóły, ale zdecydowanie lepiej wpływają na odbiór gry. Oczywiście tych szczególików różniących obie gry jest więcej (opiszę to później) i muszę przyznać, że wszelkie zmiany są zdecydowanie na plus.

W pudełku znajdziemy równo 144 karty. Karty podzielone zostały generalnie na dwa rodzaje. Mamy zatem karty podstawowe, na które to składają się zestawy startowe każdego z graczy (Złote Monety, Krótki Miecz, Sztylet Rubin oraz licznik punktów życia). Drugim typem są karty rynku – te będziemy kupować w trakcie rozgrywki – składają się na nie Ogniste klejnoty (karty, które w teorii są nieskończone i mają osobne miejsce na rynku) oraz karty akcji i czempionów – te będą pojawiać się w losowej kolejności w trakcie gry.

Jakościowo wszystko jak dla mnie jest ok. Czarne ranty kart jednakże skłaniają do tego, żeby pomyśleć o koszulkach (63,5x88 mm).

Wspomniana wcześniej instrukcja napisana jest poprawnie z kilkoma przykładami, które zdecydowanie poprawiają przyswojenie zasad. Jeśli ktoś już miał do czynienia z Hero Realms czy Cthulu Realms, to w zasadzie może zagrać z marszu. Różnice w mechanice są minimalne.

DODATKI

Te zostały opakowane dokładnie tak samo jak dodatki do Star Realms, czyli w cienkie, kartonowe pudełeczka. Jest to pewien progres w stosunku do wersji oryginalnej, w której to karty pakowano do foliowych blistrów.

Mamy dwa rodzaje dodatków. Jedne zawierają spersonalizowane zestawy startowe dla gracza, który to może przyjąć specjalizację wybranego bohatera – Wojownika, Tropiciela, Kapłana, Złodzieja i Czarodzieja. W każdym zestawie znajdziemy dokładnie 15 kart, na które składają się talia podstawowa (zastąpi tę z podstawki), dwie zdolności specjalne (coś w rodzaju gambitów z dodatków do Hero Realms), dwie nowe karty do liczenia punktów oraz karta z wizerunkiem naszego bohatera

Nieco inaczej wygląda sprawa bossów, czyli Lisza i Smoka. W pudełku zobaczymy znacznie więcej niż w przypadku talii bohaterów. Wiąże się to z tym, że każdy boss otrzyma spory zestaw kart, za pomocą których będzie prowadził swoją wojenkę przeciwko albo bohaterom albo innemu bossowi. Wprowadzenie do gry bossów zmienia nieco podstawowe zasady, czyniąc grę bardziej zróżnicowaną.

CEL GRY

Ta gra ma otoczkę fabularną. Umówmy się, nie ma ona w zasadzie żadnego znaczenia. W grze stoczymy swoisty pojedynek, w którym to kupując akcje i wspomagając się różniastymi bohaterami (zwanymi czempionami) będziemy starali się dokopać przeciwnikowi lub przeciwnikom (w wersji wieloosobowej).

Pamiętacie może Nieśmiertelnego (oryginalny tytuł Highlander) z Christoferem Lambertem w roli głównej? Każdy pojedynek długowiecznych wojowników kończyła formułka „There can be only one” (może pozostać tylko jeden). Tym tekstem może podsumować i Hero Realms. Na placu boju może zostać tylko jeden – reszta zostanie zesłana do krainy wiecznych łowów.

PRZYGOTOWANIE GRY

Jako, że grywam w zasadzie wyłącznie w dwie osoby, w recenzji skupię się na omówieniu zasad w takim składzie osobowym.

Przygotowanie gry jest banalnie proste (zwłaszcza, jeśli posiadamy dedykowaną matę do gry). Każdy z graczy gracze otrzymuje po 10 kart - 8 z nich dostarcza nam złota, za które będziemy nabywać kolejne karty, rozbudowując swoją talię oraz 2 karty, za pomocą których będziemy zadawać rany przeciwnikowi. Oprócz tego każdy z nas otrzymuje karty do liczenia punktów życia. Początkowa ich wartość to 50 punktów.

Pozostałe karty (oprócz Ognistych klejnotów) tasujemy i tworzymy zakryty stos, który umieszczamy pomiędzy graczami. Następnie dobieramy 5 wierzchnich kart tworząc rynek. Jest on uzupełniony stosem (odkrytym) Ognistych klejnotów.

Ostatnią czynnością jest przetasowanie swoich talii przez graczy i utworzenie z nich zakrytych stosów dobierania. Pierwszy gracz dobiera 3, a drugi 5 kart. I to wszystko. Czas zacząć pojedynek.

sobota, 13 maja 2017

YAMATAI: klejnoty imperium królowej Himiko - recenzja gry Wydawnictwa Rebel.

Bruno Cathala. Człowiek, który (czy to sam czy też we współpracy z innym autorem) ma na koncie naprawdę wiele gier. Gier lepszych i gorszych, jednakże nie schodzących poniżej pewnego poziomu. Jest to jeden z tych twórców, na których gry, zwłaszcza te duże, czeka się z niecierpliwością. 

Pamiętam, gdy pojawiły się przecieki dot. Yamatai, pierwsze grafiki, pierwsze wrażenia, to pewnie wielu graczom na świecie ta gra wskoczyła na radar. Mi zresztą też. Zwłaszcza, że szczątkowe opinie, które się pojawiały porównywały tę grę do Five Tribes, które to lubimy i cenimy. W końcu gra do nas dotarła i cóż… a zresztą nie uprzedzajmy faktów. Zapraszam do lektury recenzji.



CO ZAWIERA GRA

Całość zamknięta jest w dużym pudle, charakterystycznym dla Days of Wonder. Wewnątrz znajdziemy masę komponentów, które naprawdę sporo ważą. Mamy planszę główną, mamy planszetki gracza, mnóstwo kafelków, żetonów, oczywiście drewno. Całość robi wrażenie.

Oczywiście, jak to w przypadku gier DoW bywa, w pudle mamy funkcjonalną wypraskę, która pozwala na wygodne przechowywanie komponentów. Tradycyjnie jednak lepiej zostawmy kartony, z których wyciskaliśmy żetony. Dlaczego? Prosty eksperyment. Załadujmy cały dobytek do pudła i postawmy go do pionu. Gwarantuję, że cały porządek pójdzie na ryby. Trochę to denerwujące, ale cóż, ten typ tak ma.

Wykonanie gry, to tradycyjnie jakość sama w sobie. Ale do tego Days of Wonder już dawno nas przyzwyczaiło. Jednakże muszę się przyczepić do dwóch rzeczy. Mamy w sumie cztery kolory graczy, jednakże, chcąc zagrać np. w dwie osoby, muszę korzystać z dwóch dostępnych (pomarańczowego i turkusowego), czyli dokładnie to samo zostało poczynione w Five Tribes.  Żeby zagrać szarym, do planszy musi zasiąść 4 osoby. Szkoda, że DoW nie wyposażyła wszystkich kolorów gracza w odpowiednią ilość elementów. Druga sprawa to drobnostka. Chodzi mi o brak notesu do liczenia punktów. Na koniec gry musimy dokonać prostego dodawania punktów zdobytych za różne rzeczy i wzorem Five Tribes, można było coś takiego dołączyć do gry.

Muszę pochwalić instrukcję. Napisana bardzo przystępnie z mnóstwem przykładów. Po jej przeczytaniu w zasadzie nie ma większych problemów z rozgrywką.

CEL GRY



Królowa Himiko miała kaprys budowy stolicy Yamatai. W tym celu skrzyknęła najlepszych architektów, którzy stanęli w szranki w celu budowy najpiękniejszego miasta w archipelagu. Zwycięzca może być tylko jeden a jego imię zapisze się w annałach królestwa.

Jak łatwo się domyślić, wcielamy się w rolę jednego z takich starożytnych budowniczych, którzy korzystając z możliwości flot królestwa a także zatrudnianiu odpowiednich fachowców, mamy za zadanie bycie lepszym od pozostałych graczy. Innymi słowy, mamy tak grać, żeby zdobyć największą liczbę punktów zwycięstwa na koniec gry.




wtorek, 9 lutego 2021

SAMOTNA WYSPA: świat w twojej dłoni - recenzja gry wydawnictwa Lucky Duck Games

Co roku powstaje ładnych kilkaset gier. Albo więcej. Ciężko zatem o oryginalność, o jakieś rozwiązania, które albo w ogóle nie były stosowane albo korzysta się z nich bardzo rzadko. Bohaterka niniejszej recenzji ma w sobie nutkę oryginalności. Coś, czego do tej pory jeszcze nie spotkałem.

Debiut Samotnej wyspy miał miejsce na Kickstarterze i wspierający otrzymali najlepsze jakościowo wydanie, z plastikowymi kartami i tym fikuśnym portfelikiem. Gra się dość dobrze przyjęła i znalazła swoich wydawców na całym świecie. W tym także w Polsce dzięki Lucky Duck Games. Ciekawy jest oryginalny tytuł gry, czyli Palm Island. To swoista gra słów, gdyż w języku angielskim słowo palm oznacza zarówno palmę jak i dłoń. Podczas rozgrywki z pewnością spotkamy się i z jednym i drugim.

Chciałbym się podzielić swoimi wrażeniami płynącymi z rozgrywki. Zapraszam zatem do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

Samotna Wyspa należy do cyklu niewielkich karcianek, które jakiś czas temu wypuściło wspomniane wcześniej wydawnictwo Lucky Duck Games. W niewielkim pudełeczku znajdziemy trochę więcej kart niż w takim choćby Urbaniście czy Esach Floresach. Podstawowe będą dwie talie liczące po zaledwie 17 kart każda. Resztę stanowią różnego rodzaju dodatki, które przydatne będą podczas zabawy w inne nie podstawowe warianty gry.

Załączona instrukcja zawiera nieco więcej tekstu niż ww. tytuły. Zawiera reguły dla kilku wariantów. Wszystko napisane zostało prostym i zrozumiałym językiem, dzięki czemu nie mamy w zasadzie żadnych problemów z rozgrywką.

CEL GRY

Nie wiem jak to się stało, ale trafiamy na jakąś samotną wyspę. Naszym zadaniem będzie budowa wioski, która to oprze się wszelkim kataklizmom mogących zagrozić tej naszej wysepce. W tym celu wznosić będziemy różne budowle, dzięki którym będziemy w stanie pozyskać niezbędne surowce (drewno, kamień i ryby). Wszystko będzie wyceniane na punkty zwycięstwa. Banał, jak w wielu grach, nieprawdaż?

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry specjalnie skomplikowane nie jest. Bierzemy jedną talię (z niebieskim lub czerwonym paskiem). Tasujemy ją pamiętając żeby wszystkie karty były w jednej orientacji, tzn. miały symbol startowy w lewym górnym narożniku karty. Do tego dokładamy kartę będącą wyznacznikiem upływających rund. To w zasadzie wszystko.

środa, 20 maja 2020

EVERDELL: W cieniu Wiecznego Drzewa - recenzja gry od Księgarni Gandalf.

Kickstarter jest dość bogatą skarbnicą wielu gier planszowych. Oczywiście nie wszystkie z nich są dobre. Jednakże te dobre z czasem trafiają jako normalne wydania do graczy. Pewnie, że ograniczone w stosunku do tego, co było na Kickstarterze, ale w zamian za to my jako gracze zyskujemy choćby polski język (a często i znacznie niższą cenę).


Everdell jest z pewnością jedną z takich gier. Zebrała (jako wersja podstawowa) w sumie przeszło 470 tys. USD. A jeśli uwzględnimy dodatki, to mamy prawie 2 mln USD. Gra zebrała dobre oceny i nie dziwię się, że w końcu za sprawą wydawnictwa Rebel pojawiło się nasze rodzime wydanie. Przyjęło się bardzo dobrze, bo pierwszy nakład w zasadzie rozszedł się na pniu. Aktualnie czekamy na dodruk oraz duże dodatki.

Mamy wiele partii w Everdell za nami i chcielibyśmy podzielić się naszymi wrażeniami. Gra jest przepiękna, ale zawsze dla mnie na pierwszym miejscu stroi mechanika gry, a jej uroda jest wartością dodaną. W recenzji postaram się odpowiedzieć, czy te mechanicznie gra jest równie dobra jak jej oprawa graficzna. Zapraszam zatem do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

W dużym, solidnym pudle z przepiękną okładką znajdziemy sporo dobra. Mamy zatem śliczną i funkcjonalną planszę. Co ciekawe, jest ona w nieregularnych kształtach, co z pewnością nie jest czymś, co często spotykamy w planszówkach (przyzwyczajeni jesteśmy do prostokątów). Do tego mamy przestrzenny element w postaci sporego drzewa, które za każdym razem musimy składać i rozkładać. O tymże drzewie jeszcze napomknę w dalszej części niniejszej recenzji.

To co grę napędza to karty. W przypadku Everdell to małe dzieła sztuki. Nie dość, że ozdobione znakomitymi grafikami, to jeszcze są bardzo czytelne. Dzielą się na trzy rodzaje: (1) karty stworzeń i budowli, (2) karty lasu, (3) karty wydarzeń specjalnych. Więcej szczegółów w dalszej części recenzji.

Do tego wszystkiego mamy prześliczne znaczniki. Piękne drewniane figurki zwierzątek (jeża, myszki, wiewiórki i żółwia) naprawdę robią wrażenie. A do tego piękne drewienka (oczywiście z drewna), plastikowe kamyczki, bryłki żywicy (z tworzywa) i gumowe jagódki (nam się kojarzą z gumijagodami z Gumisiów – ktoś pamięta jeszcze tę bajkę?). Całość uzupełniają żetony punktów i użycia oraz wykorzystywana w grze jednoosobowej kostka k8.

W środku też spotkamy funkcjonalną plastikową wypraskę, dzięki której utrzymanie porządku jest dziecinnie łatwe. Jakość użytych komponentów stoi na bardzo wysokim poziomie. Główni aktorzy, czyli karty zrobione są z wysokiej klasy kartonu (z moją ulubioną fakturą) i póki co nie widzę potrzeby ich koszulkowania. Po kilkunastu a może kilkudziesięciu partiach nie widzę śladów zużycia. Zresztą tasowanie tych 128 kart w koszulkach byłoby prawdziwą mordęgą.

No i Wieczne Drzewo. Składana mordęga, która może i fajnie wygląda, ale jest jednym z najmniej potrzebnych gadżetów jakie spotkałem kiedykolwiek w grze. Nie lubię go składać. Żeby odbywało się to w miarę bezproblemowo, musiałem się pobawić w Adama Słodowego i użyć papieru ściernego i Wikolu. A sama przydatność w grze jest wątpliwa. A dodatkowo może utrudnić rozgrywkę w większym gronie (współczuję graczowi, który musiałby usiąść za tymże drzewem). 

Załączona instrukcja napisana jest poprawnie z licznymi przykładami znacząco ułatwiającymi przyswojenie sobie (nietrudnych) zasad gry. Zawiera też bardzo pomocną (zwłaszcza na początku) rozszerzoną informację na temat niektórych kart biorących udział w grze.

CEL GRY

„W uroczej dolinie Everdell, pod koronami wysokich drzew, śród wijących się strumieni i omszałych jarów różne gatunki stworzeń rozwijają leśną cywilizację. Odkąd Przemyszław Ogonek, słynny poszukiwacz przygód, odkrył ten zakątek dawno, dawno temu, jego mieszkańcy cieszą się wszelką pomyślnością w cieniu rozłożystych konarów Wiecznego Drzewa. Miesiące od Skutolodu do Dzwonobijca upływają nieprzerwanie, ale w końcu nadszedł czas, by zasiedlić nowe terytoria i założyć nowe miasta.”

Każdy z nas wciela się w szefa jednej z czterech grup zwierząt, które to mają za zadanie założenie nowych miasteczek. Mamy na to rok, w którym to na przestrzeni czterech kolejnych jego pór przyjdzie nam zbierać zasoby, posyłać naszych ludzi w różne miejsca doliny, wznosić nowe budowle a także zapraszać nowych mieszkańców, którzy będą (a przynajmniej powinni) przydatni przy realizacji naszych planów. Oczywiście w trakcie gry będziemy ciułać punkty zwycięstwa. Tradycyjnie. Ten, kto uzbiera ich najwięcej, ten zostanie zwycięzcą całej zabawy.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie zabawy jest bardzo proste. Najważniejszą czynnością jest dobre przetasowanie wszystkich kart stworzeń i budowli. Z nich pobieramy osiem i umieszczamy odkryte na planszy na specjalnym miejscu zwanym po prostu łąką. Następnie losujemy cztery karty wydarzeń specjalnych i umieszczamy je na Wiecznym drzewie. Następnie dobieramy trzy lub cztery karty lasu (w zależności od liczby graczy) - wędrują na odpowiednie miejsca na planszy. Znaczniki zasobów oraz żetony wydarzeń podstawowych umieszczamy na planszy na odpowiednich jej polach. Żetony punktów oraz użycia lądują obok planszy w zasięgu graczy.

Zestawem startowym każdego z graczy są karty stworzeń i budowli (pierwszy gracz otrzymuje pięć, a każdy kolejny o jedną więcej) oraz komplet sześciu figurek (dwie z nich wędruje do zasobów, a reszta znajduje sobie miejsce na drzewie (w odpowiednim miejscu na samym szczycie). Tyle. Czas na budowę miasta.

wtorek, 25 czerwca 2019

WSZYSTKO ALBO NIC: ani mru mru - recenzja gry Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Wydawnictwo Nasza Księgarnia przyzwyczaiło nas, że gry w ich portfolio nie tylko są piękne, ale również nie jeden tytuł, który wymaga niezłego kombinowania. 

Niedawno recenzowaliśmy np. Grę pozorów. Totalnie niepozorna gra, która potrafi rozgrzać mózg do czerwoności. Podobnie jest z bohaterką dzisiejszej recenzji. Mamy bowiem do czynienia z grą kooperacyjną, w której wspólnie mamy do wykonania szereg zadań. Z pewnością zwycięstwo nie będzie prostą sprawą. Zresztą nie uprzedzajmy faktów...




CO ZAWIERA GRA

Nasza Księgarnia przyzwyczaiła nas, że do dobrej zabawy nie trzeba koniecznie miliona elementów w pudełku z grą. Czasem wystarczą same karty. Nie inaczej jest w przypadku bohaterki dzisiejszej recenzji. Zaglądając do pudełka naszym oczom ukaże się spora talia kart (a w zasadzie dwie talie - karty akcji i karty zadań) i instrukcja do gry. Tylko tyle. I aż tyle. Słowem tyle wystarczy do dobrej zabawy. 

Muszę pochwalić też instrukcję. Napisana jest tradycyjnie dokładnie tak jakbym sobie tego życzyła z mnóstwem przykładów i dokładnym wyjaśnienie wszystkich zadań jakie będziemy musieli rozwiązać podczas gry.

CEL GRY

Jak na grę kooperacyjną przystało wszyscy gracze mają wspólny cel: będą wykładać karty akcji o odpowiednich wartościach i kolorach i jednocześnie takie, które spełniają wymagania określone na karcie zadań. Gracze zwyciężą, jeśli uda się im wykonać wszystkie zadania. Jeśli nie, to wspólnie poniosą klęskę. 

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry jest bardzo proste. Tasujemy karty akcji i tworzymy z nich stos na środku stołu (stos akcji). Cztery karty z tego stosu wykładamy w rzędzie cyframi do góry. Każdy z graczy otrzymuje po 4 karty ze stosu akcji. Trzeba je tak trzymać, aby były niewidoczne dla pozostałych graczy. 

Teraz trzeba jeszcze potasować karty zadań i ułożyć z nich stos zadań zawierający odpowiednią liczbę kart, w zależności od ilości graczy i poziomu trudności gry. Idealnie obrazuje to tabela zamieszczona w instrukcji:


Na koniec trzeba jeszcze wyłożyć w rzędzie 4 karty ze stosu zadań. 
Wszystko przygotowane. Można rozpocząć walkę o zwycięstwo.

czwartek, 11 stycznia 2018

KRAINA LODÓW: zawsze jest pora na lody ... - recenzja gry Wydawnictwa Rebel.

No nieeee, kolejna gra dla dzieci? Kolejny klon Speed Cups? Ileż można? Takie uczucia mną targały gdy wziąłem do ręki nowość Wydawnictwa Rebel, czyli Krainę Lodów.

Tak się jednak składa, że mamy słabość do Speed Cups i z lubością (o ile mamy taką możliwość) zagramy w taką grę. Kraina Lodów została wymyślona przez człowieka, który ma na swoim koncie ciekawe gry, np. Dr Eureka – szaloną grę zręcznościową, w której wcielamy się w naukowców i mamy do wykonania pewne zadania polegające na rozmieszczaniu kulek w menzurkach. Kraina Lodów przynosi podobną aczkolwiek nieco inną rozgrywkę. Owszem, ciągle mamy do czynienia z grą zręcznościową a przy okazji również logiczną, jednakże w bohaterce dzisiejszej recenzji wygląda to troszeczkę inaczej. Czy równie dobrze? Zapraszam do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

Całość zamknięta jest w średniej wielkości pudełku, w którym znajdziemy (jakże by inaczej) lody, a dokładnie cztery zestawy wafelków i gałek do lodów w czterech kolorach.  Oprócz tego mamy karty zadań, na podstawie których toczyć się będzie rozgrywka.

Pudełko zawiera  funkcjonalną wypraskę, która pozwala utrzymać całość w należytym porządku. Jakość komponentów jest na wysokim poziomie. Spokojnie gra może służyć jako zabawka na dzieci. Instrukcja do gry jest krótka i zwięźle przedstawia zasady gry. Zresztą oddajmy głos naszym małym pomocnikom:






CEL GRY

Nie wiem czy oglądacie bajkę dla dzieci Stacyjkowo? To jedna z ulubionych bajek naszego Jasia. Jedną z postaci jest Frostini – ciuchcia, która trudni się produkcją lodów. Wcielamy się zatem w rolę takiego Frostiniego i za pomocą posiadanego zestawu wafelków i gałek do lodów, będziemy mieli do wykonania szereg zadań polegających na realizacji zamówień lodowych.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry sprowadzone zostało do niezbędnego minimum. Każdy z graczy otrzymuje swój zestaw składający się z czterech różnokolorowych wafelków do lodów (niebieskiego, żółtego, zielonego i różowego) i trzech gałek do lodów (żółtej, zielonej i różowej). Gałki umieszczamy zgodnie z kolorami na właściwych wafelkach. Tasujemy karty wyzwań i wykładamy je na środku stołu, tworząc zakryty stos.

Przed rozpoczęciem zabawy, musimy ustalić jedną zasadę odnośnie przygotowania do kolejnej rundy. Mamy bowiem dwie opcje: (I) możemy za każdym razem wracać do układu początkowego lub też (II) pozostawić wszystko tak, jak wyglądało to na koniec rundy

I to tyle. Gra się może rozpocząć.



niedziela, 29 listopada 2020

ALICJA W KRAINIE SŁÓW: zakazane litery wywołują gniew Królowej Kier - recenzja gry Wydawnictwa Egmont.

„Królowa Kier, władczyni Krainy Czarów, zaprosiła Cię na herbatkę w pałacowych ogrodach. Królowa lubuje się w ustanawianiu dziwacznych praw. Na przykład dzisiaj zabrania używania niektórych liter alfabetu! Każdy kto wypowie słowo zawierające zakazane litery, będzie musiał jak niepyszny wracać do domu. Czy wytrwasz do końca przyjęcia?”

To nie zapowiedź kontynuacji przygód Alicji w Krainie Czarów Lewisa Carrolla. To wstęp do bohaterki dzisiejszej recenzji, czyli imprezowej gry słownej Alicja w krainie słów osadzonej w takim klimacie.  Czy wspomniana herbatka u Królowej Kier była przyjemnością? A może było to wyzwanie wywołujące krople potu na czole? Przekonajcie się sami. Zapraszamy do lektury naszej recenzji.



CO ZAWIERA GRA

W zgrabnym pudełku znajdziemy sporo różnorodnych kart, a wśród nich: karty tematów, zakazanych liter, postaci oraz karty punktacji. Do tego mamy jeszcze trochę tekturowych żetonów: punktów, czasu i Pana Gąsiennicy. Nie da się jednak ukryć, że najbardziej lubianym przez dzieci (te małe i te duże) gadżetem jest grający imbryk, czyli urządzenie do odmierzania czasu. Wygrywa przyjemną dla ucha melodię wyznaczająca nam czas na udzielenie odpowiedzi. Imbryczek pozwala nam na wybranie głośności wygrywanej melodii oraz czasu jej trwania (tutaj mamy dwie opcje – 10 i 15 sekund).

Wszystkie komponenty znajdą swoje miejsce w specjalnej plastikowej wyprasce wypełniającej dół pudełka.

Oczywiście w pudełku znajdziemy też książeczkę z instrukcją do gry. Trzeba przyznać, że wygląda jak książeczka z bajką o Alicji w krainie… tym razem słów. Nie oznacza to jednak, że aby poznać zasady będziemy się przedzierać przez opowieść. Instrukcja jest napisana prosto i precyzyjnie.

CEL GRY

Pobyt na herbatce u Królowej Kier to nic innego jak prowadzenie dyskusji na tematy wskazane przez karty tematów. Rozmawiać możemy na jeden z 60 różnorodnych tematów. Musimy jednak przestrzegać zasad i nie używać zakazanych liter. W przeciwnym razie dostaniemy wilczy bilet do domu.

PRZYGOTOWANIE GRY

Każde przyjęcie należy przygotować. Przygotowując herbatkę u Królowej Kier na środku stołu ustawiamy imbryczek ustalając mu wcześniej czas i głośność.

Następnie rozdzielamy karty liter według koloru. Niebieskie i fioletowe tasujemy i układamy na stole w zakrytych stosach. Czerwone i zielone karty liter odkładamy do pudełka – używamy ich w wariancie zaawansowanym.

Każda rozmowa musi mieć swój temat. U Królowej Kier to karty tematów je wyznaczają. Tasujemy więc talię karty tematów i układamy a stole w zakrytym stosie.

Z boku stołu układamy żetony punktów a najmłodszy gracz dostaje kartę Królowej Kier, która w wariancie podstawowym służy jako znacznik pierwszego gracza.

Pozostałe karty postaci, żetony czasu i żeton Pana Gąsiennicy odkładamy do pudełka – są używane w wariancie zaawansowanym.

niedziela, 8 marca 2020

Dżem Dobry: Literka po literce - recenzja gry wydawnictwa Rebel.

Gry słowne nie należą z pewnością do grona moich ulubionych typów gier. Nigdy nie przepadałem specjalnie za królem tego typu zabawy, czyli Scrabble. Gra, która ma swoich oddanych fanów i mistrzów (bo organizowane są różne mistrzostwa). Ja się w niej odnaleźć nie potrafiłem.

Jednakże jakiś czas temu trafiła do nas niewielka gra Słowny Ninja. I cóż. Odmieniła trochę moje postrzeganie gier słownych. Na tyle, że stałem się otwarty na nowe gry oparte na tej mechanice.

Takim oto sposobem trafił pod nasz dach Dżem dobry. Gra, która całymi garściami czerpie z gier słownych, ale nie tylko. Dzięki czemu otrzymujemy mieszaninę różnych ciekawych rozwiązań z literkami w tle. Czy przypadła nam do gustu? Zapraszam do recenzji.




CO ZAWIERA GRA

W średniej wielkości pudełku znajdziemy całkiem sporą liczbę elementów. Skoro mamy do czynienia z grą słowną, to oczywiście musimy spotkać się z literami. Te umieszczone zostały na w sumie 64 kartach. Co ciekawe wśród kart nie spotkamy literek F i H, ponoć te litery występują najrzadziej w języku polskim. W zamian za to otrzymaliśmy karty jokera.

Nie uświadczymy też polskich znaków – to zostało rozwiązane poprzez 3 żetony, które będą reprezentować polskie „ogonki”. Karty z literami będziemy umieszczać na specjalnych podstawkach. Całe szczęście to takie, które nie są w stanie uszkodzić kart.

W grze będziemy udzielać podpowiedzi. Ich liczba została jednak ograniczona. Odliczać będziemy je za pomocą zielonych i czerwonych żetonów, które umieszczamy na specjalnej karcie z kwiatkiem.

Do zaznaczania naszych przypuszczeń otrzymaliśmy specjalny notes. Do tego zestaw ołówków (niezaostrzonych) wraz z temperówką. Całość uzupełniają specjalne (bardzo solidne) żetony, których będziemy używać podczas podpowiedzi.

Jakościowo wszystko wypada co najmniej w porządku. Dobrej jakości karty, których nie będziemy międlić w rękach – nie widzę większego sensu ich koszulkowania. Załączona instrukcja napisana jest poprawnie z czytelnymi przykładami. Mimo to jej lektura nie jest najlżejsza, gdyż zasady wytłumaczone są trochę zawile i miejscami nie byliśmy pewni swoich racji.

CEL GRY

Dżem Dobry  jest kooperacyjną grą słowną z elementami dedukcji. Zadaniem każdego z graczy jest odgadnięcie słowa (a w zasadzie liter tworzących to słowo), które przygotował nam jeden ze współgraczy. W trakcie rozgrywki będziemy zatem starać się literka po literce wykoncypować, co to za słowo. Im lepiej nam pójdzie, tym lepiej nam pójdzie (w sensie uda się nam odgadnąć słów), tym więcej punktów zakosimy.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry jest proste i nie nastręcza absolutnie żadnych problemów. Na początku wszystkie kart liter tasujemy i rozdajemy po równo każdemu z graczy. Następnie każdy z nas w tajemnicy przed innymi układa z nich hasło -wcześniej umawiamy się z ilu liter będzie się ono składało. Możemy wszyscy ułożyć hasełka składające się z równej liczby liter (wariant łatwiejszy) lub różnej (wariant trudniejszy). Dla pierwszych rozgrywek zaleca się wariant pierwszy, przy czym, im dłuższe hasło, tym jest trudniej.

Następnie karty, z których utworzyliśmy hasło przekazujemy graczowi po naszej prawej stronie – nie może on jednak zobaczyć zawartości tychże kart.

Otrzymane od współgracza karty tasujemy i układamy je przed sobą w rządku rewersem ku górze. Pierwszą od lewej kartę umieszczamy w stojaku, tak żeby przypadkiem nie zobaczyć co się na niej znajduje.

Teraz zajmijmy się przygotowaniem „arkusza żetonów podpowiedzi”. Jest to karta kwiatka. W zależności od liczby graczy będzie miała nieco inną zawartość. Widoczne są na niej czerwone i zielone pola, na których umieszczamy żetony podpowiedzi w odpowiednich kolorach.

Co ciekawe, w grze niezależnie od liczby uczestników wykorzystamy wszystkie sześć podstawek na karty. Jeśli w zabawie bierze udział mniej niż sześciu graczy, to zostanie nam pewna liczba stojaków niczyich. Wyposażamy je w odpowiednią liczbę kart (zależnych od liczby graczy), a pod tymi kartami wkładamy zielony żeton podpowiedzi. Wierzchnią kartę umieszczamy na stojaku w taki sposób, by każdy z nas mógł ją zobaczyć.

Na środku stołu umieszczamy karty dżokerów oraz żetony odpowiadające za polskie ogonki. Każdy z nas otrzymuje kartkę z notatnika i ołówek. Czas na zabawę.