Noc w zoo - recenzja gry planszowej wydawnictwa Albi Polska wraz z dodatkiem Spóźnialscy.

Kiedy zapada noc, a zoo zamyka swoje bramy, mogłoby się wydawać, że wszystkie zwierzęta spokojnie odpoczywają po całym dniu. Nic bardziej mylnego. Niektóre zwierzaki postanowiły urządzić sobie nocną wycieczkę poza wybiegi, a teraz muszą wrócić na swoje miejsca, zanim opiekunowie zorientują się, że coś jest nie tak. Właśnie w takich okolicznościach rozpoczyna się nasza przygoda z grą Noc w zoo autorstwa Tomáša Holka z portfolio wydawnictwa Albi.

Pan Tomasz z przytupem wszedł do grona najciekawszych autorów planszówek. Może lista jego dokonań nie jest długa, ale są na niej naprawdę znakomite gry jak choćby SETI (14 miejsce na BGG) czy też recenzowany jakiś czas temu na naszym blogu Herbaciany ogród.

Tym razem otrzymujemy rodzinną grę logiczną, w której najważniejsze są planowanie, odpowiednie układanie płytek i umiejętne wykorzystywanie specjalnych zdolności zwierząt. Całość opiera się na stosunkowo prostych zasadach, ale pod powierzchnią sympatycznej, zwierzęcej tematyki kryje się całkiem sporo kombinowania.

Herbaciany ogród to jedno z naszych największych zaskoczeń ostatnich czasów, więc z wielką ochotą zasiedliśmy do Nocy w zoo. Zapraszam zatem do recenzji, w której podzielimy się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki z uwzględnieniem dodatku Spóźnialscy.

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

Spore pudełko skrywa dużo elementów, które pozwalają zbudować niewielki, nocny świat zoo. Znajdziemy w nim planszę główną, plansze graczy, figurki zwierząt, płytki akcji oraz płytki premii. Nie zabrakło również żetonów pyłku, elementów przygotowania rozgrywki, znaczników punktacji i dodatkowych płytek przeznaczonych do wariantu jednoosobowego.

Na szczególną uwagę zasługują figurki zwierząt, które nadają rozgrywce charakteru (a przy okazji są śliczniusie) i sprawiają, że obserwowanie ich wędrówki po planszy jest zwyczajnie przyjemne. 

Wartym podkreślenia jest obecność plastikowej wypraski, dzięki której utrzymanie porządku w pudełku nie nastręcza żadnych problemów.

Załączona bardzo krótka instrukcja napisana jest zdecydowanie poprawnie, z licznymi przykładami, bardzo ułatwiającymi rozgrywkę. Tak jak lubimy. Jakościowo wszystko stoi na naprawdę wysokim poziomie. Dużym plusem jest obecność plastikowej wypraski, dzięki czemu w środku panuje porządek.

SPÓŹNIALSCY

Dodatek wprowadza do gry nowe zwierzaki, tj. żółwie, krokodyle, małpy i surykatki. Oczywiście w postaci znanej z wersji podstawowej, czyli płytek zwierząt wraz z kompletem figurek. Niby nic wielkiego, ale możecie wierzyć, ten dodatek mocno podnosi regrywalność.

CEL GRY

Naszym zadaniem jest pomóc zwierzętom, które wymknęły się ze swoich wybiegów, bezpiecznie wrócić do zoo. Nie chodzi jednak wyłącznie o sprowadzenie jak największej liczby figurek. Każdy gatunek ma własny sposób poruszania się oraz odmienny warunek zdobywania punktów. Dlatego musimy dobrze przemyśleć kolejność wykonywanych działań.

W trakcie zabawy staramy się tak układać płytki, aby tworzyć odpowiednie połączenia, uruchamiać dostępne akcje i umożliwiać zwierzętom przemieszczanie się po naszej planszy. Liczy się nie tylko liczba sprowadzonych uciekinierów, ale również umiejętność wykorzystania ich charakterystycznych zdolności.

Ostatecznie zwycięża osoba, która zgromadzi najwięcej punktów.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie zabawy nie jest szczególnie skomplikowane. Na środku stołu umieszczamy planszę główną, która będzie służyć do organizowania dostępnych płytek. Następnie przygotowujemy wszystkie płytki akcji, które mieszamy ze sobą i losowo wykładamy w górnym rzędzie na planszy głównej w liczbie o 1 większej niż liczba graczy.

Płytki premii rozdzielamy według rodzaju, a następnie tworzymy z nich trzy stosy.

Każdy z nas otrzymuje własną planszę gracza, na której będziemy budować odpowiednie układy i planować powrót zwierząt do zoo.

Następnie losujemy (lub wybieramy) płytki zwierząt – w każdej rozgrywce biorą udział trzy z nich. Następnie każdy z nas otrzymuje po trzy figurki zwierząt biorących udział w rozgrywce i rozmieszczamy je w odpowiednich miejscach wskazanych na specjalnych płytkach przygotowania gry.

Przygotowujemy znaczniki punktacji (umieszczamy je na polu 0 na torze na planszy głównej).

Po sprawdzeniu, czy wszystkie elementy znajdują się na właściwych miejscach, możemy rozpocząć nocną misję ratunkową. Warto poświęcić chwilę na zapoznanie/przypomnienie sobie zasad poruszania się poszczególnych gatunków, ponieważ ich znajomość będzie miała kluczowe znaczenie podczas planowania kolejnych ruchów.

Możemy rozpocząć misję ratowania zwierząt.

Cheese Master - recenzja szalonej gry imprezowej wydawnictwa Egmont.

Uwielbiamy gry imprezowe, które przy minimalnych zasadach potrafią wywołać mnóstwo emocji i wywołać falę głośnego śmiechu przy stole.

Gdy w nasze ręce wpadła bohaterka dzisiejszej recenzji, czyli gra Cheese Master, od razu przyciągnął naszą uwagę sympatyczny motyw przewodni i bardzo ładne wykonanie. Autorami tego zręcznościowo-umysłowego tytułu są Johan Benvenuto (znany choćby z Ostoi) oraz Alexandre Droit (znany np. ze starej gry Gloobz. 

Pierwotnie gra ukazała się nakładem wydawnictwa Iello w ich serii zakręconych minigier, zaś w Polsce za jej wydanie odpowiada Egmont. Zatopiliśmy się w ten serowy chaos z wielkim zapałem i z przyjemnością dzielimy się z Wami naszymi wrażeniami z rozgrywki. Zapraszamy do lektury recenzji.

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

W zgrabnym, kompaktowym pudełku (podobnym wielkościowo do gry Wirus Roll & Write) mieści się wyjątkowo estetycznie przygotowany zestaw elementów. 

Znajdziemy w nim: czterdzieści dwustronnych kart kuchni (w tym karty postaci z punktami oraz karty talerzyków z liczbami od zera do siedmiu) a także sześć dedykowanych kości oraz siedem drewnianych pionków w kształcie apetycznych kawałków sera. 

Całość dopełnia zwięzła, klarowna instrukcja z mnóstwem przykładów. Komponenty prezentują się po prostu świetnie, ikony na kościach są bardzo czytelne, a drewniane serki przyciągają wzrok i są na tyle solidne, że bez problemu zniosą nawet najbardziej zażarte i energiczne starcia przy stole.

CEL GRY

W Cheese Master naszym głównym celem jest przetrwanie jak najdłużej w serowej rywalizacji i doprowadzenie do sytuacji, w której jako jedyni lub z najwyższą liczbą punktów pozostaniemy na placu boju. 

Aby to osiągnąć, musimy błyskawicznie analizować sytuację po rzucie kośćmi i bezbłędnie przeliczać, ile kawałków sera ocalało na stole. Liczy się nie tylko bystrość umysłu, ale również refleks – zły wynik oznacza bolesną utratę cennych punktów życia.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie do zabawy trwa dosłownie chwilę, co niezmiernie sobie cenimy przy tego typu tytułach. 

Na środku stołu układamy drewniane pionki sera (zawsze o jeden mniej niż wynosi liczba uczestników bieżącej rundy) oraz kości z symbolami (przy pierwszych rozgrywkach najlepiej używać wyłącznie żółtych kości).

Każdy z nas otrzymuje własny zestaw 4 kart talerzyków z cyframi oraz kartę postaci, na której zaznaczamy naszą początkową pulę punktów. 

Wszyscy układamy karty przed sobą, a karty talerzyków trzymamy na ręce. 

I jesteśmy gotowi do podjęcia wyzwania.

Śleboda - recenzja kooperacyjnej gry planszowej wydawnictwa Muduko.

Są takie gry, przy których zamiast rywalizować ze sobą, musimy połączyć siły i wspólnie zmierzyć się z niełatwym zadaniem. Właśnie na tym pomyśle opiera się Śleboda, czyli gra detektywistyczna osadzona w świecie kryminalnej historii związanej z Podhalem.

Tytuł gry fanom kryminałów (zarówno tych książkowych jak i serialowych) na pewno nie jest obcy. Gra oparta jest na powieści Śleboda autorstwa Małgorzaty i Michała Kuźmińskich.

Wcielamy się zatem w śledczych, zbieramy informacje, szukamy dowodów i próbujemy rozwikłać sprawę, zanim sytuacja wymknie nam się spod kontroli. Nie wystarczy jednak bezmyślnie przemierzać planszy i zbierać wszystkiego, co wpadnie nam w ręce. Musimy dobrze gospodarować czasem, planować działania i reagować na nieprzewidziane wydarzenia.

Za grę odpowiada Michał Friedrich, wydawcą jest Muduko. Już sam temat może przyciągnąć miłośników kryminałów, ale czy wspólne prowadzenie śledztwa okazuje się równie interesujące jak rozwiązywanie zagadek na kartach powieści? Przyjrzyjmy się bliżej temu, co czeka nas na górskich szlakach, wśród świadków, poszlak i fałszywych tropów.

Zapraszam zatem do lektury, w której to podzielimy się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki.

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowejz Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

Pudełko gry ma poręczny format (uwielbiamy zamknięcia na magnes), który nie zajmuje wiele miejsca na półce, a jednocześnie mieści całkiem sporo elementów potrzebnych do przeprowadzenia śledztwa.

W środku znajdziemy planszę przedstawiającą w uproszczeniu Zakopane i okolice oraz mnóstwo kart, na których de facto opiera się rozgrywka. Mamy zatem karty: fabuły, śledztwa, postaci, zasięgu oraz karty pomocy.

Do tego dochodzą żetony informacji, mobilizacji, postaci i niedźwiedzia, żeton telefonu, kostki dowodów oraz specjalna kość niedźwiedzia.

Zestaw został przygotowany tak, abyśmy mogli sprawnie zarządzać działaniami naszych bohaterów i kontrolować sytuację na planszy. Poszczególne elementy nie są jedynie ozdobnikami, ponieważ odpowiadają za konkretne aspekty rozgrywki.

Karty dostarczają fabularnych komplikacji, żetony pomagają śledzić zdobyte informacje, a kostki dowodów przypominają nam, że bez odpowiednich poszlak trudno będzie posunąć dochodzenie naprzód.

Wizualnie całość nawiązuje do podhalańskich krajobrazów i kryminalnego charakteru opowieści. Plansza pomaga nam wyobrazić sobie teren działań, a niewielkie elementy ułatwiają orientację w aktualnej sytuacji.

Jakościowo wszystko jest w jak najlepszym porządku. Do tego zdążyło nas przyzwyczaić wydawnictwo. Załączona instrukcja jest napisana poprawnie, z licznymi przykładami. Tak, jak lubimy.

CEL GRY

Naszym zadaniem jest wspólne przeprowadzenie śledztwa, czyli zrealizowanie celów wskazanych na kartach śledztwa. Nie działamy przeciwko sobie, nie próbujemy zdobyć większej liczby punktów od pozostałych uczestników i nie musimy udowadniać, kto jest najlepszym detektywem. Wszyscy gramy do jednej bramki, a powodzenie zależy od tego, jak dobrze wykorzystamy dostępne możliwości.

W trakcie rozgrywki zbieramy informacje dotyczące świadków, przedmiotów, śladów i plotek, gromadzimy dowody oraz staramy się chronić świadków. Musimy przy tym uważać na wydarzenia, które mogą skomplikować nasze działania. Nie możemy też zapominać o niedźwiedziu, który potrafi skutecznie namieszać w naszych planach.

Żeby wygrać musimy rozsądne gospodarowanie czasem i po prostu współpracować ze sobą.

PRZYGOTOWANIE GRY

Rozkładamy planszę i przygotowujemy wszystkie elementy zgodnie z instrukcją. Wybieramy (lub losujemy) postacie, które będą reprezentować nasz zespół śledczy. Każda z nich posiada własną zdolność specjalną (o ile gramy w wariant standardowy), dlatego warto zwrócić uwagę na dostępne możliwości i zastanowić się, jak najlepiej wykorzystać je podczas dochodzenia.

Następnie przygotowujemy karty śledztwa, karty fabuły oraz pozostałe elementy potrzebne do rozpoczęcia gry. Wybieramy cele, które będziemy realizować, pamiętając, że jedna z kart śledztwa pozostaje początkowo zakryta. Dzięki temu nie znamy od razu wszystkich czekających nas wyzwań. Rozmieszczamy również elementy na planszy i ustawiamy postacie w odpowiednich miejscach startowych.

Każdy z nas otrzymuje kartę zasięgu, która określa, z jakich pól możemy zbierać informacje, oraz kartę pomocy przypominającą o dostępnych akcjach. Przygotowujemy też pozostałe elementy, w tym kostki dowodów i żetony związane z wydarzeniami w grze. Gdy wszystko jest już gotowe, możemy rozpocząć poszukiwanie poszlak.

Przygotowanie nie należy do szczególnie skomplikowanych, choć przy pierwszej partii warto spokojnie przejść przez instrukcję i upewnić się, że wszystkie elementy znalazły się we właściwych miejscach. Dzięki temu później łatwiej skupimy się na planowaniu działań zamiast co chwilę przerywać rozgrywkę, żeby sprawdzać zasady.

Micro Pirates - recenzja pirackiej gry planszowej wydawnictwa Thistroy Games.

Sląskie wydawnictwo Thistroy Games od dawna pokazują, że „micro” w tytule nie musi oznaczać „mało”. Z wydawnictwem mogliśmy budować miasto (Micro City), eksplorować kosmos (Micro Cosmos) a całkiem niedawno odwiedziliśmy Stany Zjednoczone w czasach prohibicji (Micro Moonshine).

Tym razem nadszedł czas na piratów. Micro Pirates to gra, w której wcielamy się w kapitanów polujących na chwałę na wodach Karaibów. Mieliśmy tę przyjemność poznać grę na naszym lubelskim festiwalu gier planszowych K3, grając w asyście jednego z autorów. Za co serdecznie dziękujemy.

Pamiętam, że zasiedliśmy do niej z ciekawością, bo obietnica była kusząca: morska przygoda, w której były karty, kości, stateczki – miało to swój klimat.

Od jakiegoś czasu mamy swój egzemplarz i chciałbym się podzielić się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki. Zapraszam zatem do lektury.

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowejz Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

Seria Micro to przykład gry, w której w małym pudełeczku upchnięto ogrom komponentów. Może i faktycznie w skali „micro”, ale możecie mi wierzyć, pudełko ledwo się domyka.

Znajdziemy tu duże karty przedstawiające kapitanów oraz statki. Ważną część wyposażenia stanowią również karty Oceanu, dzięki którym przygotowujemy „planszę do gry” - przestrzeń do rozgrywki.

Duże wrażenie robią znaczniki zasobów, czyli ryby, plantany, lunety, mapy i jeszcze kilka innych znaczników i żetonów, a także monet. Do tego śliczne statki (zarówno neutralne jak i poszczególnych graczy).

Wszystkie te elementy wykonano z drewna z gustownymi nadrukami. Obok nich do dyspozycji mamy kolorowe kości z ikonami, które wyznaczają nasze możliwości w danej turze.

Kolejną grupę elementów stanowią karty. Znajdziemy wśród nich karty misji, które wyznaczają cele w portach, a także karty ulepszeń i łupów oraz karty rekrutowanych członków załogi. Dopełniają je żetony fragmentów legendarnej mapy, które rozrzucamy po morzu, oraz tor punktów chwały, na którym odnotowujemy postępy w drodze po legendę.

Wykonanie stoi na naprawdę wysokim poziomie. Thistroy Games potrafi stworzyć kompaktowy produkt, który jest pełnoprawną planszówką. Załączona instrukcja to w sumie gruba książeczka, napisana prosto, czytelnie i, co ważne” z licznymi przykładami, mocno ułatwiającymi rozgrywkę.

Warto wspomnieć o wydaniu sprzedażowym, które zawiera wszystkie dodatki odblokowane podczas kampanii na Gamefound. Gra powstała dzięki kampanii wspieraczkowej i okazała się sukcesem, dzięki czemu szersze grono graczy może cieszyć się rozgrywką w ten nietuzinkowy tytuł.

CEL GRY

Naszym celem jest zdobycie sławy i zapisanie się w historii jako najbardziej rozpoznawalny piracki kapitan. Nie osiągniemy tego jednak wyłącznie dzięki szczęściu czy sile armat. Musimy umiejętnie wykorzystywać możliwości, jakie oferuje nam rozgrywka, i wybierać te działania, które pozwolą nam najszybciej zbliżyć się do zwycięstwa.

Punkty sławy możemy zdobywać na różne sposoby, między innymi realizując misje, odkrywając skarby, dostarczając towary i pokonując statki kupieckie. Ważne jest również rozwijanie naszego kapitana, pozyskiwanie załogi oraz ulepszanie statku. Każda z tych dróg wymaga nieco innego podejścia, dlatego musimy dopasowywać strategię do sytuacji na planszy, dostępnych zasobów i działań przeciwników.

Zwycięstwo wymaga nie tylko gromadzenia punktów, lecz także odpowiedniego wyczucia momentu, w którym warto zaryzykować. Im lepiej wykorzystamy dostępne możliwości, tym większa szansa, że to właśnie nasza piracka bandera będzie powiewać najwyżej.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie zaczynamy od stworzenia morskiego obszaru gry. Wykładamy karty tworzące układ oceanu o wymiarach trzy na trzy, a następnie rozmieszczamy na nim statki zgodnie z informacjami na kartach. 

Każdy z nas wybiera kapitana, którego indywidualne zdolności będą wpływały na sposób prowadzenia rozgrywki, i przygotowuje swój statek (wybiera do tego odpowiednią kartę statku) oraz dobiera zestaw swoich znaczników. Nie może zapomnieć o swoim statku, który umieszcza w jednej z lokacji na planszy.

Następnie przygotowujemy dostępne zasoby, kości i elementy związane z portami, misjami oraz eksploracją. Warto już na tym etapie przyjrzeć się umiejętnościom naszego kapitana i zastanowić, jak najlepiej je wykorzystać. Niektóre zdolności mogą sprzyjać określonym działaniom, dlatego dobry plan początkowy pozwala sprawniej wejść w rozgrywkę.

Po przygotowaniu wszystkich elementów możemy wyruszyć na morze. Samo rozłożenie komponentów nie jest jeszcze najtrudniejszą częścią pirackiego życia. Prawdziwe wyzwanie zaczyna się wtedy, gdy musimy zdecydować, czy lepiej popłynąć po towary, odwiedzić port, poszukać fragmentów mapy, czy może stanąć do walki z przeciwnikiem.