Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Smart Flamingo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Smart Flamingo. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 27 kwietnia 2026

West Story - recenzja gry planszowej wydawnictwa Smart Flamingo.

Jakoś tak się złożyło, że bardzo cenimy sobie gry niezależnego wydawnictwa z flamingiem w logo. Smart Flamingo, bo o nim mowa, ma na koncie kilka naprawdę udanych tytułów (nasze ulubione to Candy Hunters, Eter, AI Space Puzzle oraz Przy weselnym stole) i do każdego nowego projektu podchodzi z sercem.

Kiedy więc na naszym stoliku wylądowało West Story – gra z nutką Dzikiego Zachodu i silnym europejskim rodowodem – wiedzieliśmy, że czeka nas coś wartego uwagi.

Autorem gry jest Piotr Dachtera, a za ilustracje odpowiada Tomasz Bolik (znany choćby z Za garść miedziaków). Gra zadebiutowała na targach Spiel w Essen w 2023 roku jako prototyp, po czym trafiła na Gamefound, gdzie z powodzeniem zebrała fundusze na pełne wydanie. Polskie i angielskie wydanie ukazało się nakładem Smart Flamingo w grudniu 2025 roku.

Zapraszamy zatem do lektury recenzji, w której podzielimy się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki.


Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

W dość sporym pudle znajdziemy całkiem pokaźny zestaw komponentów. Sercem gry są oczywiście karty – podzielone na trzy kategorie (dla ułatwienia opisane cyframi rzymskimi I-III): karty akcji, karty zwierząt i karty budynków.

To właśnie one będą trafiały na nasze planszetki gracza i decydowały o tym, jakie akcje będziemy wykonywać w trakcie każdej rundy. Oprócz nich mamy karty szeryfa wyznaczające m.in. kolejność w kolejnych rundach. Karty są dobrej jakości, z wyraźną ikonografią i westernową oprawą graficzną, która przyciąga wzrok.


Każdy gracz otrzymuje własną planszetkę, na której rozmieszcza zakupione karty – to ona stanowi nasze indywidualne miasto na Dzikim Zachodzie. Do tego solidna garść drewnianych znaczników aktywacji.

Do tego dochodzą dwie specjalne kości (żółta i zielona), które co rundę wyznaczają, które akcje na naszych planszetkach zostaną aktywowane.

W pudełku nie brakuje też zestawu drewnianych znaczników w kolorach graczy (kowbojów, interesów) oraz krówek i kowadeł.

Nie zabrakło oczywiście różniastych żetonów: monet (złotych i srebrnych), bandytów, jokerów, listów gończych, licencji. Jest tego trochę.

Centralnym komponentem gry jest oczywiście plansza z torem punktowym, który pełni jednocześnie rolę ścieżki postępu przez kolejne regiony Dzikiego Zachodu, oraz żetony bandytów i znaczniki miast handlowych.

Całość dopełnia dość czytelna instrukcja w języku polskim, która sprawia trochę problemów przy poznawaniu zasad. Po pierwsze jak to czasem bywa w przypadku gier wydawanych na platformie wspieraczkowej, razem z grą podstawową wydany został dodatek Pionierzy. Jeśli jesteśmy jego właścicielami, to problemu nie ma, bowiem w jednej instrukcji mamy opisane reguły zarówno wersji podstawowej jak i dodatku. 


Jeśli jednak mamy tylko wersję podstawową, możemy się złapać na tym, że będziemy czytać tekst o dodatku (żeby nie było tekst o dodatku został specjalnie wyróżniony). Po drugie, i chyba to jest ważniejsze. Gra jest stosunkowo prosta, jednakże trzeba pamiętać o paru mikrozasadach. Układ instrukcji sprawia, że przy pierwszych rozgrywkach musimy „latać” po instrukcji wertując co jakiś czas, czy aby na pewno gramy poprawnie, albo zastanawiając się nad tym, co w danym miejscu na planszy możemy zrobić.

CEL GRY

Naszym zadaniem jest rozbudowanie własnego miasta na Dzikim Zachodzie poprzez zakup i mądre rozmieszczanie kart na planszetce gracza. Karty nie tylko ozdabiają nasze miasteczko, ale przede wszystkim poprawiają dostępne nam akcje i przynoszą punkty zwycięstwa – za zestawy symboli, pokonanych bandytów, wizyty w miastach handlowych oraz zgromadzone certyfikaty.


Zwycięzcą zostaje ten, kto po zakończeniu rozgrywki zgromadzi ich największą liczbę. Cel jest prosty i klarowny, ale droga do niego pełna drobnych, satysfakcjonujących decyzji.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry nie zabiera wiele czasu i po kilku partiach staje się czysto rutynowe. Na środku stołu rozkładamy planszę wybraną stroną (zależną od poziomu trudności). Żetony bandytów losowo rozmieszczamy w wyznaczonych obszarach mapy, co już na starcie każdej partii zapewnia odmienną konfigurację zagrożeń.

Następnie wykładamy rynek kart – trzy rzędy po cztery karty każdego typu: akcji, zwierząt i budynków.


Każdy gracz otrzymuje planszetkę, startowy zestaw znaczników, kowbojów-kapelusze oraz wyjściowe zasoby. Certyfikaty układamy w odpowiednim miejscu planszy, monety trafiają do puli licznika rund.

Gdy wszystko gotowe, wystarczy wyłonić pierwszego gracza i można ruszać w stronę zachodzącego słońca.

czwartek, 16 października 2025

Przy weselnym stole - recenzja humorystycznej gry w usadzanie gości od Smart Flamingo.

Tegoroczny październik to dla nas miesiąc szczególny. Bowiem 20 lat temu stanęliśmy na ślubnym kobiercu i powiedzieliśmy sobie to sakramentalne TAK. Dzień piękny i emocjonujący. Ale także nie ma co ukrywać stresujący. Czy wszystko się uda? Czy wesele wypali? Czy goście będą się dobrze bawić i nie będzie żadnych niechcianych niespodzianek? Kto to przeżył, ten wie, że takich myśli są dziesiątki. Bo przy weselnym stole może wydarzyć się wszystko.

Bohaterka dzisiejszej recenzji, to właśnie gra o tym wymownym tytule Przy weselnym stole od Smart Flamingo. Czy planowanie ustawienia gości będzie stresem? A może to będzie proste? Przekonajcie się sami. Zapraszamy do lektury naszej recenzji.



Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

W małym pudełku, takim nieco mniejszym niż od gry Candy Hunters, znajdziemy kilka komponentów. Będzie to składana z dwóch części plansza stołu weselnego, dwustronne karty gości weselnych, pionki pani młodej i pana młodego oraz instrukcja do gry.

Pudełko do gry, karty i plansza weselnego stołu mają zabawne, kreskówkowe grafiki. Niczym animowany film o weselnych perypetiach.

Załączona instrukcja w sposób jasny i zwięzły tłumaczy zasady gry. Po jej lekturze nie powinniśmy mieć problemów z poprawną grą. Dodatkowo znajdziemy w niej kod QR, który przedstawi nam zasady gry solo.

CEL GRY

Nieuchronnie zbliża się ten wielki dzień. Dzień Wesela. Chcemy czy nie musimy się do tego przygotować. Czas usadzić gości tak, żeby każdy doskonale się bawił i nie popsuł zabawy innym, przede wszystkim młodej parze. Ale goście weselni mają swoje wymagania i preferencje. Musimy zrobić tak, żeby im wszystkim dogodzić. A przy okazji zarobić na tym punkty zwycięstwa.

PRZYGOTOWANIE GRY

Uwierzcie mi – planowanie wesela i rozstawienia gości można błyskawicznie przygotować. Oczywiście tylko w przypadku gry Przy weselnym stole. Tutaj potrzeba dosłownie kilku działań.

Na środku naszego stołu kładziemy połączone plansze weselnego stołu, tak aby numery tworzyły ciąg.

Karty gości tasujemy, tworzymy z nich zakryty stos i odkrywamy z niego trzy wierzchnie karty.

Pozostaje wylosować pionki graczy. Jedna osoba chowa oba pionki w rękach, a druga wybiera jedną dłoń – pionek, który będzie w niej schowany stanie się pionkiem gracza na tą rozgrywkę. Oba pionki ustawiamy na stole na polu 0

Zabawę zaczyna Panna Młoda.

czwartek, 18 lipca 2024

Eye2Eye Duel - recenzja mini gry karcianej wydawnictwa Smart Flamingo

Mini gry, to bardzo ciekawe zjawisko. Jak sama nazwa wskazuje to niewielka liczba komponentów, która ma zapewnić po prostu dobrą zabawę. Najlepszym przykładem jest List miłosny we wszystkich jego odmianach. Niedawno nawet na blogu prezentowaliśmy nawet jego najnowszą (chyba) odsłonę w postaci Zwierzaków żądnych władzy.

Bohaterką niniejszej recenzji jest mini gra bardzo lubianego przez nas wydawnictwa Smart Flamingo. Co ciekawe ta gra nie zostanie jak choćby AI Space Puzzle, Oh Crab!, czy też Candy Hunters wydana na jakimś portalu wspieraczkowym. Ta niewielka karcianka została już wydana w sposób tradycyjny, co jest odejściem od modelu wydawniczego wydawnictwa z różowym flamingiem w logo.

Czy nam taka zabawa przypadła do gustu? Zapraszamy do lektury recenzji.



Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

Jak przystało na mini grę zamknięta została w maleńkim pudełeczku. W środku znajdziemy karty: strzału podzielone na cztery kategorie: głowy, torsy, ręce i nogi), popsutej broni oraz ran. Tyle. W sumie 17 kart.

Instrukcja to kolejne dwie karty zapisane drobnym maczkiem - w końcu do mini gra. Reguły w niej przedstawione są proste do zrozumienia.

Tutaj jedna uwaga. Do testów otrzymaliśmy (jeszcze) prototyp gry. W wersji sklepowej znajdują się niewielkie zmiany w grafice na kartach. Dołożony został również tryb zaawansowany.

CEL GRY

Celem gry jest po prostu pokonanie przeciwnika w tym karcianym pojedynku. W tym celu wykorzystywać będziemy blef, podpuszczanie ale i dobrą pamięć.

PRZYGOTOWANIE GRY

Ten etap jest ekstremalnie krótki. Na bok odkładamy trzy kart ran. Każdy z graczy otrzymuje od razu po jednej karcie zepsutej broni. Resztę kart (strzału) tasujemy i wykładamy pomiędzy graczami cztery odkryte karty.

Pozostałe karty rozdajemy po równo pomiędzy graczy. Układamy sobie karty na ręce w takiej kolejności, jak nam pasuje.

Tyle. Możemy rozpocząć pojedynek.

poniedziałek, 5 lutego 2024

Candy Hunters - recenzja prototypu gry wydawnictwa Smart Flamingo

Jest sobie takie małe wydawnictwo. W jego logo znajdziecie różowego flaminga. Na jego czele stoi przesympatyczny Łukasz. To małe wydawnictwo co raz zaskakuje nas swoimi autorskimi grami, co prawdę mówiąc jest ewenementem, gdyż większość naszych wydawnictw (zwłaszcza tych dużych) autorskie gry traktuje jednak po macoszemu. Znacznie częściej mamy do czynienia z polonizacją zagranicznych gier.

Dlatego tak bardzo cieszę się, kiedy otrzymujemy najpierw info a później możliwość przetestowania nowości Smart Flamingo. Całkiem niedawno pisaliśmy o znakomitym Oh Crab! czy też AI Space Puzzle. Tym razem czas na maleńką grę w klimatach helloweenowych, czyli Candy Hunters, która niedługo trafi na platformę wspieraczkową Gamefund. Tam będzie walczyła dzielnie o ufundowanie.

W niniejszej recenzji postaram się podzielić naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki. Zapraszam zatem do lektury.



CO ZAWIERA GRA

Do testów otrzymaliśmy prototyp gry. W związku z tym mamy do czynienia troszkę z manufakturą (jak to w prototypach bywa) i pewne rzeczy mogą ulec zmianom. Przyjrzyjmy się temu, co znaleźliśmy w tym niewielkim pudełeczku. W grze będziemy budować coś na wzór planszy za pomocą kafelków przedstawiających jakieś domostwa. Oprócz tego mamy niemałą talię kart przedstawiającą określone wzory. Oprócz tego mamy garść żetonów: graczy (po pięć na łebka), duchów oraz strachów.

W finalnej wersji znajdą się również niewielkie planszetki dla rozgrywek solo. Załączona instrukcja jest króciutka. To w zasadzie jedna kartka formatu A4.

CEL GRY

Mamy do czynienia z klasycznym wręcz abstraktem logicznym, w którym ciekawie dobrano temat. Wcielamy się w rolę dzieciaków, które krążą od domu do domu w celu zdobycia tytułowych cukierków.

W tym celu, wykorzystując określone ułożenie kafelków, będziemy zdobywać punkty zwycięstwa. Mamy do czynienia z czymś w rodzaju wspólnej łamigłówki. Kto się w tym wszystkim najlepiej odnajdzie, zakosi najwięcej punktów i zostanie zwycięzcą.

PRZYGOTOWANIE GRY

Ten etap skomplikowany nie jest. Musimy przygotować kafelki, tzn. rozłożyć je na cztery oddzielne stosy. Następnie dobieramy po dwie płytki i tworzymy z nich konkretny układ (jak na zdjęciu). 

W zasięgu wszystkich graczy powinny znaleźć się wspomniane już kafelki, karty z wzorami (formujemy w zakryty stos dobierania) oraz znaczniki strachu.

Zestawem startowym każdego z graczy będą znaczniki (w swoim kolorze) oraz dwie karty wzorów (dobrane z wcześniej przygotowanego zakrytego stosu). To w zasadzie tyle.

środa, 6 grudnia 2023

Oh Crab - recenzja prototypu gry wydawnictwa Smart Flamingo

Smart Flamingo to bardzo interesujące wydawnictwo. Może i malutkie, ale ma na koncie kilka naprawdę ciekawych tytułów, które mogą się podobać. Wszystko rozpoczął Plażingu w wersji planszowej oraz roll&write (naszym zdaniem jednej z najlepszych tego typu gier), później świetna dwuosobówka w postaci Eteru, a później pojawił się AI Space Puzzle, który naprawdę sporo namieszał swoją odmiennością od większości obecnych na rynku gier.

Wspólnym mianownikiem wszystkich tych gier są polscy, mniej znani autorzy, którzy mogą zaistnieć dzięki Łukaszowi (właścicielowi wydawnictwa) i jego wspaniałej ekipie.

Oh Crab! (swoją drogą genialny tytuł dla osób znających troszeczkę angielski) poznaliśmy w katowickim Spodku na chyba największym obecnie wydarzeniu planszówkowym w Polsce, czyli Planszówkach w Spodku. Powiem szczerze, że wtedy gra nam się spodobała tak sobie. Zwaliliśmy to na karb zmęczenia, słabego przyswojenia zasad i ogólnego hałasu, jaki panował wtedy na imprezie.

W końcu mogliśmy zagrać w spokoju, w pełni świadomie i cóż, chcielibyśmy się podzielić naszymi wrażeniami, zwłaszcza, że już niedługo gra pojawi się na największej platformie wspieraczkowej, czyli Kickstarterze. Czy nasze pierwsze wrażenie było błędne czy niekoniecznie? Zapraszam do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

Do dyspozycji otrzymaliśmy prototyp gry, ale z grubsza finalne komponenty będą bardzo zbliżonego do tego, co znajduje się w pudle. A w nim czeka na nas całkiem sporo rzeczy.

Nie znajdziemy tam na pewno planszy w tradycyjnym wydaniu. Otrzymamy w zamian za to moduły, z których będziemy każdorazowo tworzyć nasz tor wyścigowy. A zawodnikami naszymi będą sympatyczne kraby (w postaci drewnianych specjalnych pionków w kształcie tych skorupiaków).

Kierować ich ruchami będziemy za pomocą różnych kart akcji. Podczas rozgrywek zbierać będziemy swoistą walutę w postaci muszelek (którą to możemy wykorzystać korzystając ze specjalnych kafelków akcji dodatkowych). Będziemy też się męczyć, co zaznaczymy odpowiednimi żetonami.

Całość uzupełniają planszetki gracza, płytki akcji dodatkowych, arkusze pomocy oraz znacznik kucharza (czyli pierwszego gracza).

Z tego co wiem, w finalnej grze znajdzie się trochę więcej rzeczy, m.in. dwa dodatki. Na finalny efekt przyjdzie nam jednak jeszcze chwilkę poczekać.

CEL GRY

Podczas rozgrywki w Oh Crab! sterować będziemy losem poczciwych krabów, którym udało się uciec spod noża szefa kuchni pobliskiej smażalni. Naszym celem jest doprowadzenie naszych skorupiaków do morza.

Plaża jednak jest spora i czeka na niej mnóstwo przeszkód. Dodatkowo same kraby nie będą ułatwiać innym zadania i zrobią wszystko, żeby samemu wysforować się. Wszelkie chwyty dozwolone. Zwycięzca tego specyficznego wyścigu może być tylko jeden.

PRZYGOTOWANIE GRY

Ten etap jest bardzo prosty. Zaczynamy od stworzenia planszy. Innymi słowy wybieramy moduły (zawsze zaczynamy od początkowego ze smażalnią a kończymy na tym, który przedstawia morze) i łączymy je w jedną całość.

Na polach z muszelkami umieszczamy (a to niespodzianka) żetony muszelek. Następnie wybieramy losowo 3 kafelki akcji dodatkowych oraz przygotowujemy rynek kart akcji (wykładamy trzy odkryte, reszta w zakrytym stosie dobierania). Zasobami wspólnymi będą żetony muszelek oraz zmęczenia.

Zestawem startowym każdego z graczy będą cztery karty startowe (identyczne dla każdego z graczy), planszetka oraz krabik w wybranym kolorze (on powędruje na pole startowe na planszy). Pierwszy gracz zabiera znacznik kucharza i możemy rozpocząć ten zwariowany wyścig.

niedziela, 16 kwietnia 2023

AI Space Puzzle - recenzja prototypu gry wydawnictwa Smart Flamingo

Jakoś tak się złożyło, że bardzo cenimy sobie gry niewielkiego, niezależnego wydawnictwa z flamingiem w logo. Smart Flamingo, bo o nim mowa, nie ma na koncie wielu tytułów, ale każdy z nich naprawdę ujął nas za serducho. Zaczęło się od Plażingu (nawet dwóch, bo oprócz wersji planszowej była też genialna wersja roll&write), później świetna dwuosobówka w postaci Eteru. Teraz mamy do czynienia z AI Space Puzzle.

Gra aktualnie (zgodnie w zasadzie z tradycją) jest właśnie w trakcie kampanii na wspieram.to, gdzie dzielnie walczy już nie o ufundowanie, ale o odblokowanie kolejnych celów. Czy warto wspierać wydawnictwo, czy niekoniecznie? Zapraszam do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

Co prawda otrzymaliśmy do recenzji prototyp gry, ale gra finalna nie będzie się zbytnio różnić od tegoż prototypu. W niewielkim pudełku znajdziemy całkiem sporo komponentów. Nie mamy klasycznej planszy – tę będziemy na potrzeby rozgrywki każdorazowo budować z kart planszy. Podczas rozgrywki jeden z graczy będzie wcielał się w rolę sztucznej inteligencji i otrzyma on do użytku zasłonkę, karty układu docelowego oraz różnorakie żetony podpowiedzi.

Pozostali gracze wcielą się w rolę kosmonautów. Ci będą z kolei korzystać ze ślicznych drewnianych pionków, różnych znaczników i kości. Ponadto otrzymają karty kluczy oraz licznik rund.

W środku czekają na nas dwie książeczki. Jedna to oczywiście instrukcja. Napisana w sposób bardzo przyjazny graczowi. Prostym językiem, z przykładami i cennymi wskazówkami. Druga to księga scenariuszy, wg których toczyć się będą nasze rozgrywki.

Jakościowo wszystko wypada naprawdę dobrze i prawdę mówiąc osobiście nie mam się do czego przyczepić. Tak trzymać.

CEL GRY

Celem gry jest rozmieszczenie wspólnymi siłami wszystkich graczy czterech kosmonautów na odpowiednich polach statku składającego się z 16 pomieszczeń. Ponadto każdy kosmonauta musi mieć przypisany do siebie odpowiedni klucz, a w niektórych etapach także kość o prawidłowej wartości. Mamy na to określoną w scenariuszu liczbę rund.

Generalnie chodzi o to by kosmonauci dokładnie odwzorowali kartę układu, którą widzi wyłącznie Sztuczna Inteligencja.

PRZYGOTOWANIE GRY

Ten etap jest na szczęście bardzo krótki. Zaczynamy od ułożenia planszy. Składa się na nią szesnaście kart, które musimy ułożyć losowo w kwadrat o boku 4x4. Następnie musimy się podzielić. Jedna osoba wciela się w rolę Sztucznej Inteligencji (zwanej dalej po prostu SI), reszta graczy pełnić będzie rolę Kosmonautów.

Otrzymują oni swój zestaw w postaci czterech kart kluczy, pionków kosmonautów, znaczników (kolorowych i neutralnych), licznik rund, ewentualnie zestaw kości (zależy to jednakże od scenariusza).

Następnie SI wybiera losowo jedną kartę układu docelowego i umieszcza ją na podstawce za zasłonką. W miarę możliwości powinniśmy siedzieć tak, żeby SI siedziało po jednej stronie planszy, a cała reszta po przeciwnej (żeby przypadkiem nie dostrzec zawartości karty układu docelowego).

Następnie wybieramy jeden ze scenariuszy. Zostały one podzielone na cztery poziomy trudności. Każdy scenariusz zawiera informacje o tym, które wskazówki będzie miał(a) do wykorzystania SI. Ponadto znajdziemy w nim jakąś zasadę, która będzie wprowadzała jakąś odmienność od zasad podstawowych gry.

To po krótce wszystko. Możemy przystąpić do rozgrywki.

niedziela, 24 lipca 2022

ETER - recenzja prototypu gry wydawnictwa Smart Flamingo

Pewnie nie raz i nie dwa pisaliśmy na blogu o abstrakcyjnych grach logicznych, grach, które po prostu bardzo lubimy i bardzo chętnie w nie gramy. Każda nowa oczywiście wskakuje z automatu na radar. Nie inaczej było z ETERem, nową (powiedzmy) grą, za którą stoją dwie osoby, czy Radek Ignatów (autor) oraz Łukasz Makuch (właściciel Smart Flamingo), którzy postanowili wydać tę grę za pomocą platformy wspieraczkowej Wspieram.to.

Historia ETERu jest dość ciekawa. Tak jak pisałem na wstępie, ta gra nie jest do końca nowa. Tutaj warto byłoby się cofnąć do roku 2018, gdy na wspieram.to pojawił się projekt pt. Czarowieże. Niestety nie został on zrealizowany – gra nie uzyskała potrzebnego wsparcia. Autor się nie poddał i pracował w pocie czoła nad nową wersją. Obiecywał, że zajmie mu to kilka miesięcy. No cóż, życie pokazało, że tych kilka miesięcy zamieniło się w kilka lat. W międzyczasie w pocie czoła pracował nad całym mnóstwem roll&write’ów, które to można było wesprzeć na różnych platformach wspieraczkowych.




Nadszedł jednak rok 2022 i Czarowieże zmieniły się w ETER. Całkowicie zmieniono temat, mamy nowe grafiki (za które odpowiada Dawid Wiącek), dokonano zmian w mechanice, generalnie doszlifowano wszystko, żeby móc wrócić na wspieram.to z podniesioną głową i żądzą sukcesu. Otrzymaliśmy do testów prototyp gry, dzięki czemu mieliśmy okazję zapoznać się z ETERem i w pierwszej kolejności podzielić się uwagami z wydawcą, a teraz czas na nasze przemyślenia co do samej gry. Czy jest warta uwagi, czy niekoniecznie? Zapraszam do lektury recenzji.

CO ZAWIERA GRA

Jako, że do recenzji otrzymaliśmy wersję prototypową, trudno nam się będzie odnieść do tego co znajdziemy w pudle oraz do samej jakości komponentów. Oczywiście grafiki raczej się nie zmienią. Na pewno otrzymamy nowe znaczniki wykorzystywane w grze (te, które są to zwykłe drewienka). Mamy jeszcze trochę czasu zanim w końcu się dowiemy jak to wszystko będzie prezentować w gotowym egzemplarzu. Tak czy inaczej, to jeden z lepszych prototypów w jakie dane było nam zagrać i podczas gry naprawdę nie czuć było, że to nie jest normalna wersja.

No dobra, ale czego możemy się spodziewać w środku? Mamy do czynienia w zasadzie z grą karcianą. Wszystkie w jednakowym kwadratowym formacie. Podzielone zostały na kilka kategorii. Główne skrzypce odgrywają karty walki. Każdy z graczy posiada swój zestaw, przy czym są one identyczne. Różnić się będą jedynie rewersami (w prototypie rewersy są takie same).

Mamy do czynienia z czterema różnymi trybami gry, a w każdym z nich wykorzystywać będziemy różne dodatkowe karty (oprócz trybu treningowego). Mamy zatem karty władców żywiołów – każdy z nich posiada indywidualne moce, z których warto było korzystać.

Mamy również karty eksplozji mocy, dzięki którym możemy zdrowo namieszać na stole, doprowadzając doi usuwania części kart. Ostatnią kategorią kart są karty mocy żywiołów – dzięki nim możemy trochę ponaginać podstawowe zasady gry i wprowadzić sporo zamieszania do gry.

Całość dopełniają dwustronna plansza do gry wykorzystywana w trybie turniejowym oraz żetony. I jedno i drugie w finalnej wersji ulegnie zmianom. Załączona instrukcja całkiem nieźle wprowadza w meandry gry, aczkolwiek ma jeszcze trochę rzeczy do poprawy, do wygładzenia. Ponadto same zasady gry lekko ewoluują i z pewnością jeszcze ulegną zmianom. Na lepsze oczywiście.

Załączona instrukcja to trochę tekstu okraszonego licznymi przykładami, dzięki którym łatwiej możemy sobie przyswoić zasady. Napisana jest bardzo przystępnie i nie pozostawia nas z jakimikolwiek wątpliwościami.

CEL GRY

„W starożytnych czasach w ramach wielkiego turnieju do walki stawali magowie władający każdym z czterech podstawowych żywiołów. Zwycięzca ustanawiał dominację na kolejny rok, zaś w wyniku starć żywiołów powstawał ETER niezbędny do istnienia Świata Nadksiężycowego - miejsca narodzin i regeneracji magów.

Pole walki, niczym materia – jest płynne i zmienne, tylko magowie o najwyższych zdolnościach są w stanie je określić i wygrać starcie. Celem gry jest wygranie pojedynku magów, którzy posyłają sługi do walki.”

ETER jest grą przeznaczoną dla dwóch osób. Otrzymaliśmy cztery możliwe tryby walki, w których możemy się wykazać naszymi umiejętnościami.

PRZYGOTOWANIE GRY

Ten etap jest bardzo szybki nie nastręcza żadnych problemów. To, jakie elementy będą nam potrzebne w rozgrywce zależne jest od trybu, w jaki chcemy zagrać. Co ważne gra zostawia nam trochę dowolności i sami decydujemy, czy chcemy z niektórych elementów korzystać podczas rozgrywki, czy też nie.