Jakoś tak się złożyło, że bardzo cenimy sobie gry niezależnego wydawnictwa z flamingiem w logo. Smart Flamingo, bo o nim mowa, ma na koncie kilka naprawdę udanych tytułów (nasze ulubione to Candy Hunters, Eter, AI Space Puzzle oraz Przy weselnym stole) i do każdego nowego projektu podchodzi z sercem.
Kiedy więc na naszym stoliku wylądowało West Story – gra z nutką Dzikiego Zachodu i silnym europejskim rodowodem – wiedzieliśmy, że czeka nas coś wartego uwagi.
Autorem gry jest Piotr Dachtera, a za ilustracje odpowiada Tomasz Bolik (znany choćby z Za garść miedziaków). Gra zadebiutowała na targach Spiel w Essen w 2023 roku jako prototyp, po czym trafiła na Gamefound, gdzie z powodzeniem zebrała fundusze na pełne wydanie. Polskie i angielskie wydanie ukazało się nakładem Smart Flamingo w grudniu 2025 roku.
Zapraszamy zatem do lektury recenzji, w której podzielimy się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki.
Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.
CO ZAWIERA GRA
W dość sporym pudle znajdziemy całkiem pokaźny zestaw komponentów. Sercem gry są oczywiście karty – podzielone na trzy kategorie (dla ułatwienia opisane cyframi rzymskimi I-III): karty akcji, karty zwierząt i karty budynków.
To właśnie one będą trafiały na nasze planszetki gracza i decydowały o tym, jakie akcje będziemy wykonywać w trakcie każdej rundy. Oprócz nich mamy karty szeryfa wyznaczające m.in. kolejność w kolejnych rundach. Karty są dobrej jakości, z wyraźną ikonografią i westernową oprawą graficzną, która przyciąga wzrok.
Każdy gracz otrzymuje własną planszetkę, na której rozmieszcza zakupione karty – to ona stanowi nasze indywidualne miasto na Dzikim Zachodzie. Do tego solidna garść drewnianych znaczników aktywacji.
Do tego dochodzą dwie specjalne kości (żółta i zielona), które co rundę wyznaczają, które akcje na naszych planszetkach zostaną aktywowane.
W pudełku nie brakuje też zestawu drewnianych znaczników w kolorach graczy (kowbojów, interesów) oraz krówek i kowadeł.
Nie zabrakło oczywiście różniastych żetonów: monet (złotych i srebrnych), bandytów, jokerów, listów gończych, licencji. Jest tego trochę.
Centralnym komponentem gry jest oczywiście plansza z torem punktowym, który pełni jednocześnie rolę ścieżki postępu przez kolejne regiony Dzikiego Zachodu, oraz żetony bandytów i znaczniki miast handlowych.
Całość dopełnia dość czytelna instrukcja w języku polskim, która sprawia trochę problemów przy poznawaniu zasad. Po pierwsze jak to czasem bywa w przypadku gier wydawanych na platformie wspieraczkowej, razem z grą podstawową wydany został dodatek Pionierzy. Jeśli jesteśmy jego właścicielami, to problemu nie ma, bowiem w jednej instrukcji mamy opisane reguły zarówno wersji podstawowej jak i dodatku.
Jeśli jednak mamy tylko wersję podstawową, możemy się złapać na tym, że będziemy czytać tekst o dodatku (żeby nie było tekst o dodatku został specjalnie wyróżniony). Po drugie, i chyba to jest ważniejsze. Gra jest stosunkowo prosta, jednakże trzeba pamiętać o paru mikrozasadach. Układ instrukcji sprawia, że przy pierwszych rozgrywkach musimy „latać” po instrukcji wertując co jakiś czas, czy aby na pewno gramy poprawnie, albo zastanawiając się nad tym, co w danym miejscu na planszy możemy zrobić.
CEL GRY
Naszym zadaniem jest rozbudowanie własnego miasta na Dzikim Zachodzie poprzez zakup i mądre rozmieszczanie kart na planszetce gracza. Karty nie tylko ozdabiają nasze miasteczko, ale przede wszystkim poprawiają dostępne nam akcje i przynoszą punkty zwycięstwa – za zestawy symboli, pokonanych bandytów, wizyty w miastach handlowych oraz zgromadzone certyfikaty.
Zwycięzcą zostaje ten, kto po zakończeniu rozgrywki zgromadzi ich największą liczbę. Cel jest prosty i klarowny, ale droga do niego pełna drobnych, satysfakcjonujących decyzji.
PRZYGOTOWANIE GRY
Przygotowanie gry nie zabiera wiele czasu i po kilku partiach staje się czysto rutynowe. Na środku stołu rozkładamy planszę wybraną stroną (zależną od poziomu trudności). Żetony bandytów losowo rozmieszczamy w wyznaczonych obszarach mapy, co już na starcie każdej partii zapewnia odmienną konfigurację zagrożeń.
Następnie wykładamy rynek kart – trzy rzędy po cztery karty każdego typu: akcji, zwierząt i budynków.
Każdy gracz otrzymuje planszetkę, startowy zestaw znaczników, kowbojów-kapelusze oraz wyjściowe zasoby. Certyfikaty układamy w odpowiednim miejscu planszy, monety trafiają do puli licznika rund.
Gdy wszystko gotowe, wystarczy wyłonić pierwszego gracza i można ruszać w stronę zachodzącego słońca.
PRZEBIEG ROZGRYWKI
Rozgrywka toczy się na przestrzeni ośmiu rund, a ich liczbę wyznaczają karty szeryfa. Na początku każdej rundy dociągamy jedną z kart, która wskazuje na gracza, który będzie szeryfem (np. będzie to gracz, który posiada najwięcej widocznych symboli podków).
Rdzeń każdej rundy wygląda następująco: pierwszy gracz rzuca żółtą i zieloną kostką, a wyniki określają, które akcje na planszetkach wszystkich graczy zostaną aktywowane w tej rundzie. Każda planszetka ma dwa rzędy slotów na karty – żółty i zielony, odpowiadające obu kostkom.
Wynik rzutu wskazuje pozycję startową w danym rzędzie, od której liczymy aktywowane karty. Raz oznaczona akcja nie może być powtórzona aż do resetu całego rzędu, a jeśli wskazana pozycja jest już zaznaczona, przeskakujemy do kolejnej wolnej karty w prawo. Kiedy cały rząd zostanie wypełniony znacznikami, zerujemy go (zdejmujemy wszystkie znaczniki z kart) i zaczynamy od nowa.
To właśnie ten mechanizm zarządzania planszetką jest największym wyzwaniem w West Story. Musimy nie tylko dbać o to, jakie karty kupujemy, ale też gdzie je umieszczamy na planszetce, żeby w odpowiednim momencie aktywowały się właściwe akcje.
Na dodatek istnieje zgrabny system combo: jeśli w danej rundzie aktywujemy dwie karty z tym samym symbolem, otrzymujemy bonus w postaci dodatkowej akcji lub krowy jako rekompensaty. To zachęca do myślenia zestawami i budowania spójnych strategii.
Aktywacja kart, to po prostu wykonanie tego, co znajduje się na danej karcie. Może to być zasób, może możliwość określonego zagrania na późniejszym etapie (np. kupno karty w niższej cenie).
Po aktywacji kart każdy gracz ma do wykonania dwóch różnych akcji głównych (w sumie z pięciu możliwych). Tu pojawia się ciekawy mechanizm powiązany z naszą pozycją na torze postępu okalającego mapę regionów na planszy głównej.
Bohater każdego gracza przemieszcza się po tym torze w miarę zdobywania żółtych punktów, stopniowo docierając do coraz odleglejszych miast. Każde miasto oferuje możliwość handlu – wymianę posiadanych dóbr na punkty końcowe lub dodatkowe akcje.
Warto się jednak spieszyć, bo zasoby miast są ograniczone i gracze rywalizują o dostęp do nich. Ten sam tor odblokowuje dostęp do certyfikatów – mnożników dla wybranych symboli, które potrafią wpłynąć na wynik końcowy.
Do całej tej układanki dorzucono jeszcze bandytów, rozmieszczonych losowo w poszczególnych regionach mapy. Żeby takowego złapać musimy wysupłać nieco zasobów. Odzyskamy je (a nawet nieco przy tym zarobimy), jeśli umieścimy takiego gagatka później w więzieniu.
Jeśli zrezygnujemy z wykonania akcji, dostajemy wówczas krówkę do zasobów – zatem nie robiąc nic, zgarniemy dwie krowy.
Po fazie akcji głównych możemy zakupić dwie karty z rynku. Można nabyć maksymalnie dwie karty, płacąc za nie zasobami (monetami, kapeluszami) bądź krowami (będącymi zasobem uniwersalnym). Karty możemy umieścić wyłącznie na polach, które nie były aktywowane (nie leży na nich drewniany znacznik)
Kupowanie kart to jeden z kluczowych elementów. Dostępna pula zmienia się w trakcie gry, więc musimy obserwować, co pojawia się na rynku i czy pasuje do naszej strategii. Bardzo często zdarza się, że karta idealnie komponująca się z naszym układem znika sprzed nosa, co zmusza nas do improwizacji. I właśnie ta konieczność dostosowania się do sytuacji sprawia, że każda partia ma trochę inny przebieg.
ZAKOŃCZENIE
Gra kończy się po zakończeniu ósmej rundy. Podliczamy zdobyte punkty (z kilku możliwych źródeł) i wyłaniamy zwycięzcę.
WRAŻENIA
West Story weszło na nasz stół bez wielkiego rozgłosu i… zostało tam na dłużej, niż się spodziewaliśmy. To gra, którą lubimy za jej elegancję i nawet jeśli ilość (mikro)zasad na początku potrafi nieco przytłoczyć, to jednak z czasem wszystko się układa i dostrzegamy w tym szaleństwie metodę. I jakby nie patrzeć niemałą głębię decyzyjną.
Budowanie tableau, czyli układanie kart w naszym miasteczku, daje sporo satysfakcji. Staramy się tworzyć powiązania między budynkami – jedne produkują zasoby, inne je przetwarzają, jeszcze inne dają punkty za konkretne układy. Z czasem zaczynamy widzieć, jak nasza osada „żyje” i zaczyna działać coraz sprawniej. Dobrze zbudowany silnik potrafi w późniejszych rundach przynosić naprawdę solidne zyski.
Wraz z kolejnymi rundami tempo gry wyraźnie rośnie. Początkowo działamy ostrożnie, licząc każdy zasób, ale w późniejszej fazie nasze miasteczka zaczynają produkować coraz więcej, a decyzje robią się bardziej złożone. To moment, w którym gra najbardziej angażuje – próbujemy maksymalizować zyski, domykać strategie punktowania i wycisnąć z każdej tury jak najwięcej.
Końcówka rozgrywki często jest dość ciasna i wymaga precyzyjnego planowania. Zaczynamy kalkulować, które działania dadzą nam najwięcej punktów, czy warto jeszcze inwestować w nowe budynki, czy może skupić się na wykorzystaniu tego, co już mamy. Różnice punktowe potrafią być niewielkie, co dodatkowo podkręca emocje.
Całość przebiega płynnie, choć nie jest to gra zupełnie bez przestojów – szczególnie przy większej liczbie graczy zdarza się, że ktoś dłużej analizuje swoje opcje. Mimo to struktura tury jest na tyle czytelna, że szybko łapiemy rytm i kolejne rundy następują po sobie naturalnie.
W grze odczujemy losowość. Raz dobre, raz złe rzuty kośćmi bywają frustrujące, ale prawda jest taka, że odpowiednia kompozycja kart z podobnymi symbolami potrafi wyraźnie zwiększyć szanse na aktywację bonusów. Szczęście trzeba sobie po prostu wypracować.
Tor postępu jako mapa regionów to pomysł, który skradł nasze serca już przy pierwszym kontakcie. Coś w tym jest naprawdę nowego i świeżego – to nie jest zwykły tor punktacyjny. To wyścig i strategiczne narzędzie jednocześnie.
Gracze, którzy za bardzo skupiają się na certyfikatach i handlu, szybko mogą odkryć, że konkurenci podbierają im najlepsze okazje sprzed nosa. Ta napięta interakcja jest wyczuwalna zwłaszcza przy pełnym stole czteroosobowym, gdzie wyścig do certyfikatów i miast nabiera dodatkowego smaczku.
Jeśli zaś chodzi o czas rozgrywki, to West Story zamknęliśmy średnio w przedziale 60–80 minut w zależności od liczby graczy. Przy czterech graczach zbliżamy się bardziej ku górnej granicy, co jednak w żadnym stopniu nas nie zmęczyło. Gra płynie sprawnie, każdy ma ciągłe zajęcie, a czas między turami nie jest odczuwalny jako przestój.
Kwestia skalowalności jest tu dosyć ciekawa. Gra radzi sobie dobrze przy różnych składach, ale zdecydowanie najlepiej czujemy się przy pełnym stole. Przy dwóch graczach plansza staje się bardziej przestronna, rywalizacja o certyfikaty i handel jest mniej intensywna, a cała rozgrywka nabiera nieco chłodniejszego, analitycznego charakteru. Nie jest to wada sama w sobie, ale miłośnicy ostrej rywalizacji powinni wziąć to pod uwagę.
Regrywalność stoi na przyzwoitym poziomie. Losowy układ bandytów, zmienny rynek kart, różne zestawy kart budynków oraz odmienne ułożenia certyfikatów sprawią, że każda partia przebiega trochę inaczej. Nie czujemy się zmuszeni do odkrywania tej samej ścieżki przy każdym podejściu.
Na pewno pomaga tutaj fakt, że gra zachęca do testowania różnych strategii – raz budujemy pod certyfikat koni, innym razem agresywnie ścigamy się po torze po punkty żółte, jeszcze innym razem skupiamy się na budynkach z ciekawymi efektami. To sprawia, że po kilku partiach nadal mamy ochotę zasiadać do stołu.
Oprawę graficzną autorstwa Tomasza Bolika oceniamy bardzo wysoko. Rysunki kart utrzymane w stylu westernowym są urokliwe i spójne, plansza jest czytelna, a kolorystyka nie przytłacza. Jedyne, czego możemy się delikatnie przyczepić, to pewna powściągliwość klimatyczna – Dziki Zachód jest tu tematycznie dość pretekstowy. Mechanika równie dobrze sprawdziłaby się w realiach śródziemnomorskiego portu czy średniowiecznego miasteczka. Nie boli to podczas grania, ale ci, którzy oczekują mocno narracyjnego zanurzenia w klimat, mogą poczuć lekki niedosyt.
West Story to pozycja, którą polecamy przede wszystkim tym, którzy szukają gry średnio-ciężkiej, niestroniącej od kości, ale dającej przy tym realne poczucie sprawczości i możliwość budowania własnej strategii. Nie jest to tytuł, który podbije serca każdego przy pierwszej partii, ale im więcej kart poznamy i im lepiej zrozumiemy grę, tym bardziej doceniamy ten tytuł.
PLUSY:
+ tor postępu jako mapa regionów – pomysłowe i oryginalne rozwiązanie
+ piękna oprawa graficzna kart w westernowym klimacie
+ całkiem wymagająca rozgrywka,
+ spora regrywalność,
+ znakomite wykonanie,
+ stosunkowo szybka rozgrywka,
+ dobra skalowalność.
MINUSY:
- jest trochę losowości,
- instrukcja mogłaby być lepiej napisana.
Liczba graczy: 2-4 osób
Wiek: od 10 lat
Czas gry: 30 minut/gracza
Rodzaj gry: gra strategiczna,
gra ekonomiczna
Zawartość pudełka:
* 4 plansze graczy,
* dwustronna plansza główna,
* 2 kości akcji,
* 32 karty poziomu I
* 27 kart poziomu II,
* 54 karty poziomu III,
* 8 kart szeryfa,
* 12 kart złoczyńców,
* 9 kart randomizera,
* 4 karty pomocy,
* 8 kowadeł,
* 48 znaczników akcji,
* 24 drewniane krowy,
* 48 monet,
* 28 żetonów jokerów,
* 4 żetony listów gończych,
* 6 żetonów licencji,
* 4 znaczniki pionki graczy,
* 36 dysków interesów,
* 4 żetony 50/100,
* 4 żetony główne,
* 6 żetonów dodatkowych
* 1 oznaka szeryfa,
* dwustronna płytka na kości.
* instrukcja,
Wydawnictwo: Smart Flamingo
Cena: 160-200 zł (IV 2026 r.)
Autor: Piotr Dachtera
Ilustracje: Tomasz Bolik
Serdecznie dziękujemy wydawnictwu za przekazanie gry do recenzji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz