WYPRAWA DO BABCI: już za parę chwil, za chwil parę... - recenzja gry Wydawnictwa Egmont.

Mamy słabość do gier kooperacyjnych. Od czasu do czasu nachodzi nas ochota na powalczenie nie między sobą ale z samą grą. Jeszcze bardziej lubią to dzieciaki, bo zespołowe zwycięstwo po prostu smakuje a ewentualna porażka jest łatwiejsza do przełknięcia. Bardzo lubimy takie tytuły jak Merlin Zin Zin, Kto to był?, Kolorowe biedronki, Straszny Dwór, Myszki w opałach, czy też nasze ulubione przygody lwa Leosia,który to wybiera się do fryzjera.

Z pewnością gry kooperacyjne, zwłaszcza te przeznaczone dla dzieci nie są aż tak popularne, jak te o charakterze konfrontacyjnym. Dlatego też mocno kibicuję wydawnictwu Egmont, które to postanowiło stworzyć serię Rodzinka wygrywa. Seria ta obejmuje właśnie gry kooperacyjne skierowane do rodzin z dzieciakami. Do tej pory ukazały się: Kotek Psotek, Mali Detektywi i Wyprawa do babci. Dziś zajmiemy się tą ostatnią. Zapraszam zatem do lektury recenzji.

CO ZAWIERA GRA

Całość mieści się, w średniej wielkości pudełku. W środku, obok instrukcji, odnajdziemy planszę do gry składającą się z dwustronnej podstawy (na której widnieje fragment ścieżki z przeszkodami ) i również dwustronnej nakładki (tutaj mamy fragment ścieżki z nagrodami lub karami). Do tego mamy drewniane klocuszki, które musimy przyozdobić naklejkami z różnymi przedmiotami. Do tego pionek i kostka k-6.

O jakość gier wydawanych przez Egmont tradycyjnie nie trzeba się martwić – z pewnością komponenty długo wytrzymają. Muszą, to gra dla dzieci.

CEL GRY

Cel jest prosty. Pamiętacie bajkę o Czerwonym Kapturku? Miała za zadanie dotrzeć z koszykiem jedzenia do babci. My też stoimy przed podobnym wyzwaniem. Wspólnymi siłami musimy pokonać ścieżkę pełną przeszkód, by w końcu móc odwiedzić babcię. Jeśli nam się to uda, wygrywamy. Jeśli nie, to cóż, mamy okazję do kolejnej rozgrywki.

POLSKA LUXTORPEDA: pamięciowe pendolino - recenzja gry Wydawnictwa Egmont.

Memory to całkiem popularna mechanika w świecie gier planszowych. Nie dziwię się. Ona po prostu działa,w miły sposób angażując nasze komórki mózgowe. 

Tak się jakoś złożyło, że w finale Kinderspiel des Jahres 2016 w ścisłym finale znalazły się aż dwie gry bazujące na tej mechanice – Leo wybiera się do fryzjera i Epoka kamienia Junior. Ostatecznie zwycięzcą okazała się ta druga. Czemu wspominam w ogóle te gry? Z prostej przyczyny. Bohaterką recenzji jest Polska Luxtorpeda – gra wydana przez Egmont, a jej autorem jest Reiner Knizia.

Luxtorpeda to nie tylko zespół muzyczny, to przede wszystkim kawałek chlubnej historii polskiego przedwojennego kolejnictwa. Luxtorpeda była odpowiednikiem dzisiejszego Pendolino i to pod względem wygody i prędkości. Do dziś żaden współczesny pociąg nie pokonał szybciej trasy Kraków-Zakopane szybciej niż właśnie przedwojenna Luxtorpeda. Cieszę się, że wydawnictwo postanowiło przybliżyć nam nieco historię Polski poprzez grę jakby nie patrzeć imprezową. Jak zatem sucha mechanika połączona z elementami edukacyjnymi sprawdziła się w praniu? Zapraszamy do lektury recenzji.

CO ZAWIERA GRA

Pudełko gry jest charakterystyczne dla takich niewielkich gier Egmontu. Spotkamy je choćby w „Pędzącej trylogii”. W środku, obok instrukcji odnajdziemy 2 talie kart, a w zasadzie jedną, tylko podzieloną na część podstawową i zaawansowaną. Wśród nich znajdziemy karty kategorii i karty obiektów, na których znajdują się osoby, przedmioty, wydarzenia, etc. – ogólnie rzecz ujmując zagadnienia związane z Polską i jej historią.

Tradycyjnie, w przypadku gier Egmontu, muszę pochwalić wydanie. Solidne karty, które z pewnością wiele wytrzymają. Do tego dobrze napisana instrukcja, która nie pozostawia nas z wątpliwościami.

CEL GRY

Generalnie cała zabawa polega na zdobywaniu kart. Głównym „narzędziem” potrzebnym do ich zdobycia będzie dobra pamięć. No i refleks.

ZERTZ: jak kulą w ...pierścień - recenzja gry Wydawnictwa Rebel.

Całkiem niedawno temat, gdyby ktoś mnie zapytał o Projekt GIPF, to pewnie miałbym niezły problem, bo w żadnym przypadku nie powiązałbym tego z grami planszowymi. Sama nazwa brzmi niczym jakiś eksperyment naukowców z CERN. 

Pamiętam jak z ogromną ciekawością obejrzałem sobie kilka odcinków chłopaków z Melanżowni TV, którzy przedstawili i podzielili się swoimi wrażeniami na temat gier wchodzących w Projekt GIPF. Z tego co pamiętam, to najbardziej spodobał mi się ZERTZ. Gra trafiła na mój radar, niestety jednak nakład się wyczerpał i z dostępnością było kiepsko. Do czasu. Dzięki Wydawnictwu Rebel mamy szansę na zapoznanie się z tym tytułem już w nowym wydaniu. 

Dziś zatem chciałbym opowiedzieć o naszych wrażeniach z obcowania z ZERTZ. Czy znalazła tak duże uznanie jak u chłopaków z Melanżowni? Zapraszam do lektury recenzji. 

CO ZAWIERA GRA

Całość zamknięta jest w tradycyjnie przydużym pudle (które w dużej mierze przechowuje powietrze). W zasadzie pudełko jest zbędne, podobnie jak i w przypadku Qwirkle czy Qwirkle Cubes. Gra bowiem mieści się w woreczku – podobnie jak w ww. Qwirklach nie uświadczymy żadnej planszy. Za planszę służyć nam będzie jakiekolwiek w miarę twarde podłoże. Zatem cóż takiego znajdziemy w środku? 49 wypukłych (lub wklęsłych – zależy jak na to patrzeć) pierścieni oraz kule (instrukcja nazywa je kamieniami): 6 białych, 8 szarych i 10 czarnych.

Całość spoczywa sobie w plastikowej wyprasce. Do tego jak zwykle dobrze napisana instrukcja, które prostym językiem wprowadza nas w reguły gry.

Jakość komponentów to klasa sama w sobie. Nie mam pojęcia z czego zrobione są pierścienie i znaczniki, ale bardzo podoba mi się to tworzywo.

CEL GRY

Cel gry jest prosty. Teoretycznie. Mamy za zadanie zebranie określonej ilości kul. Ten, komu uda się ta sztuka jako pierwszemu, okaże się zwycięzcą.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry nie trwa specjalnie długo. Musimy sobie zbudować „planszę”, czyli czarne pierścienie ułożyć w odpowiedni kształt. Możemy zdecydować się na prostszą rozgrywkę korzystając z 37 pierścieni. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zwiększyć trudność gry dokładając kolejne kamienie, modyfikując przy okazji oryginalny kształt „planszy”. Gdzieś obok umieszczamy nasze kule, które stanowić będą zasób ogólny. Potyczka może się rozpocząć.

Hunger: The Show - informacja prasowa Wydawnictwa Phalanx.

Witamy w Reality Show HUNGER! Do wygrania jest milion dolarów, a zwycięzca może być tylko jeden!

“You are stranded on a desolate isle, unfortunately not with your best friends.” Tymi słowami rozpoczął się intrygujący opis propozycji wydania gry, która dotarła do nas w czerwcu 2016 r. Otrzymujemy wiele ofert wydawniczych, ale czasami trafia się taka, która nie czeka w kolejce, tylko od razu wskakuje na szczyt listy do przygotowania prototypu i zagrania. Tak właśnie było z grą HUNGER Pima Thunborga. Wykonana przez autora prezentacja gry kazała nam rzucić inne tematy, wydrukować prototyp, zagrać i… Wow, świetne, bierzemy!

To nasz typ gry: konflikt od pierwszej sekundy rozgrywki, wzbogacony o blef, przewidywanie działań, napuszczanie na siebie pozostałych graczy. HUNGER to bardzo intensywne 15-20 minut akcji, nawet w gronie 6 graczy. Ruchy planujemy i wykonujemy jednocześnie, zatem wszyscy są w pełni zaangażowani, wartka rozgrywka, brak przestojów.

Przez pół roku rozwijaliśmy prototyp, by dopracować szczegóły mechaniki. Równolegle pracowaliśmy nad tematem i ilustracjami. W grze nie stosujemy bezpośredniej przemocy, zatem wszelkie fabuły około pirackie, czy związane z rozbitkami musieliśmy odpuścić. Ale pojawił się świeży pomysł, nawiązujący do popularnych survivalowych programów telewizyjnych... Tak jest, zatem będzie to HUNGER: The Show!

A ilustracje? Lekki temat, mruganie okiem do popkultury i formatów programów TV “na żywo”... Któż zrobi to lepiej niż Robert Adler, autor prześmiewczych boli.blog i serii 48 stron? Charakterystyczna kreska Roberta zdobi każdy element gry, w tym trójwymiarową planszę, która pokazuje zarówno miejsce akcji, jak i kulisy studia nagrywającego Show.