Klasyczna mechanika memory wydaje się pomysłem przetestowanym na tysiące sposobów, jednak twórcy gier planszowych wciąż potrafią tchnąć w nią nowe życie.
Duet projektantów – Martino Chiacchiera oraz Reiner Knizia – powraca z propozycją dla najmłodszych adeptów magii, serwując nam pozycję pełną wywarów, czarów i... niespodziewanych obrotów sprawy. W grającej na emocjach i spostrzegawczości planszówce Simsala Spin (wydanej przez wydawnictwo Egmont) gracze nie rywalizują ze sobą.
Zamiast tego stają ramię w ramię jako adepci Szkoły Witchstone, by wspólnie uwarzyć wymagające eliksiry. Czy odnajdywanie magicznych składników pod obracającymi się żetonami okaże się dobrą zabawą dla całej rodziny, czy tylko prostą wprawką dla najmłodszych? Zapraszam do recenzji!
Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowejz Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.
CO ZAWIERA PUDEŁKO
W zgrabnym pudełku znajdziemy takie komponenty jak: kociołek (składany z tekturowych elementów), karty z przepisami (1 Mistrzowski Przepis, 12 przepisów zwykłych, tekturowe żetony składników mikstury, 5 żetonów butelek oraz 1 Kryształ Czarownicy.
Komponenty są duże, zrobione z grubej tektury. Widać, dla kogo projektowana była gra
Całość dopełnia zwięzła instrukcja jasno tłumacząca zasady gry.
CEL GRY
Głównym celem jest uwarzenie wszystkich wymaganych mikstur z przepisów znajdujących się na kociołku, w tym finałowego Mistrzowskiego Przepisu.
Gracze muszą odnaleźć odpowiednie składniki, zanim ich kocioł „wybuchnie” z powodu zbyt wielu pomyłek.
PRZYGOTOWANIE GRY
Przygotowanie magicznej kuchni zajmuje dosłownie chwilę.
Na środku stołu stawiamy trójwymiarowy kociołek składany z tekturowych elementów i umieszczamy na nim talię kart z recepturami.
Wokół kociołka rozkładamy zakryte żetony ze składnikami.
Przed rozpoczęciem rozgrywki wszyscy gracze przez chwilę przyglądają się odsłoniętym żetonom, aby zapamiętać ich ułożenie, po czym zostają one odwrócone rewersami do góry. Wybierają także odpowiedni poziom trudności (dostosowując liczbę użytych kart zadań oraz żetonów błędów).
Ot tyle. Wszystko gotowe do magicznej zabawy.
PRZEBIEG GRY
Gra toczy się w turach, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Wszyscy gramy w jednym zespole i mamy za zadanie wspólnie przygotować wymagane eliksiry. W tym celu kolejno odsłaniamy po jednym zakrytym żetonie z pola gry.
Jeśli żeton przedstawia składnik potrzebny do bieżącej receptury – zostaje dodany do kociołka. Jeśli odsłoniliśmy niewłaściwy żeton, następuje mały "wybuch", a drużyna traci jeden żeton szansy.
Po udanym uwarzeniu danego eliksiru karta z kociołka trafia na bok, ale na jej awersie często znajduje jakaś akcja specjalna, np. możliwość podejrzenia żetony czy tarcza ochronna).
Jedną z takich akcji jest polecenie wykonania "spinu". Oznacza to zamianę miejsc wskazanych żetonów na stole. Układ, który gracze utrwalili w pamięci, ulega przetasowaniu, co wymusza ciągłą czujność.
ZAKOŃCZENIE GRY
Rozgrywka kończy się wygraną całej drużyny w momencie, gdy uda się poprawnie przygotować wszystkie eliksiry wskazane przez wybrane karty. Jeśli natomiast drużyna wyczerpie limit błędów (straci wszystkie żetony wybuchów), kociołek eksploduje i gracze przegrywają.
WRAŻENIA
Pojęcie gier typu memory kojarzy się często z nudnym odkrywaniem identycznych kafelków. Simsala Spin łamie ten schemat. Trzonem rozgrywki jest dynamiczne zapamiętywanie - układ składników na stole nie jest statyczny. Tytułowy mechanizm zamiany miejsc żetonów (spin) oraz uruchamianie akcji specjalnych po uwarzeniu eliksirów zmuszają do ciągłego aktualizowania siatki pamięciowej w głowie.
Kooperacja sprawdza się tu znakomicie – dzieci nie odczuwają presji porażki w pojedynkę, a wspólne naradzanie się nad zakrytym żetonem uczy komunikacji i buduje świetną atmosferę przy stole.
Pod względem klimatu i mechaniki gra w naturalny sposób przywodzi na myśl klasyki gier dziecięcych. Tematycznie najbliżej jej do kultowego Magicznego Labiryntu od G3 – obie gry przenoszą nas do świata młodych adeptów magii, jednak tam, gdzie Labirynt stawia na przestrzenne orientowanie się po ukrytych pod planszą ściankach, Simsala Spin skupia się na elastyczności pamięci utrudnianej przez stały ruch elementów.
Magicznym klimatem przypomina nam także Ale kocioł! od nieistniejącego już niestety wydawnictwa Foxgames. Choć obie gry łączy niemal identyczny motyw przewodni — wcielanie się w młodych adeptów magii warzących eliksiry — w praktyce oferują zupełnie inne wrażenia przy stole.
Ale kocioł! stawia na bezpośrednią rywalizację i indywidualny wyścig po punkty.
Z kolei Simsala Spin przenosi ciężar rozgrywki na pełną kooperację — tu nie rywalizujemy ze sobą, lecz wspólnie staramy się uwarzyć wywary przed upływem czasu.
Różni je także sam mechanizm utrudniający zapamiętywanie: w Ale kocioł!
Z kolei pod kątem ulepszania mechaniki memo warto porównać ją z Leo wybiera się do fryzjera czy Czarodziejskim Kołem – pierwsze również opiera się na pełnej kooperacji i zapamiętywaniu toru, a drugie wykorzystuje ruchome elementy planszy.
Simsala Spin wyróżnia się jednak wyjątkowo udanym połączeniem obu tych cech: oferuje współdzieloną odpowiedzialność za wygraną (dzięki czemu najmłodsi nie odczuwają presji porażki) oraz dynamiczną zmianę układu żetonów składników, co daje jej przewagę nad tradycyjnym, statycznym memory.
Gra skaluje się niemal niezauważalnie, zachowując ten sam wysoki poziom grywalności niezależnie od liczby graczy (2–6 osoby). W 2 osoby staje się nieco bardziej taktyczna – każdy gracz ma większą kontrolę nad tym, co sam zapamiętał i co odkrywa. W 3–4 osoby i więcej pojawia się więcej emocji i dyskusji.
Informacje rozpraszają się na całą drużynę, co bywa zarówno ułatwieniem (więcej głów do zapamiętywania), jak i źródłem wesołego chaosu. Choć instrukcja skupia się na rozgrywce wieloosobowej, gra świetnie może się też sprawdzić jako wyzwanie solo, swoisty trening pamięci.
Regrywalność stoi na bardzo dobrym poziomie jak na tytuł skierowany do dzieci w wieku 5–7 lat. Wpływają na to dwa elementy. Pierwszy to zmienny układ początkowy. Losowe rozstawienie żetonów składników wokół kociołka sprawia, że każda partia wygląda zupełnie inaczej. Drugi zaś to modyfikacja poziomu trudności.
Możliwość regulacji liczby kart receptur do uwarzenia oraz liczby dostępnych żetonów błędów pozwala dostosowywać wyzwanie do rosnących umiejętności dzieci.
Losowość pojawia się tu głównie na etapie przygotowania planszy (rozdanie żetonów) oraz podczas dociągania nowych kart eliksirów. Sama rozgrywka opiera się jednak niemal w 100% na pamięci i decyzjach graczy. Losowość nie decyduje o wygranej w sposób frustrujący – jeśli drużyna uważa i współpracuje, to kontroluje przebieg gry.
Pojedyncza partia trwa zazwyczaj od 10 do 15 minut. To idealnie wymierzony czas dla przedszkolaka – gra kończy się dokładnie w momencie, gdy dziecko osiąga szczyt skupienia, nie doprowadzając do zniecierpliwienia ani zmęczenia. Z tego powodu Simsala Spin rzadko kończy się na jednej partii – dzieci bardzo chętnie proszą o natychmiastowy rewanż.
Podsumowując: Simsala Spin to wyjątkowo udana, świeża wariacja na temat klasycznego memory, która udowadnia, że proste mechaniki wciąż potrafią zaskoczyć. Wprowadzenie zmieniającego się układu żetonów i pełnej kooperacji zamiast rywalizacji sprawia, że gra zachwyca najmłodszych, jednocześnie ucząc ich współdziałania i skupienia.
Choć dla starszych planszówkowiczów wyzwanie z czasem może okazać się zbyt proste, to jako pozycja do wspólnych, emocjonujących rozgrywek z dziećmi sprawdza się znakomicie. Jeśli szukacie estetycznie wykonanej, szybkiej i angażującej gry rodzinnej, która wciągnie 5- i 6-latków bez wywoływania niepotrzebnych spięć przy stole, Simsala Spin jest pozycją zdecydowanie wartą uwagi.
Liczba graczy: od 2-6 osób
Wiek: od 5 lat
Czas gry: 10 -15 minut
Rodzaj gry:
gra rodzinna,
gra imprezowa,
gra kooperacyjna,
gra pamięciowa.
Zawartość pudełka:
* 1 kociołek,
* 1 Mistrzowski Przepis,
* 12 kart przepisów,
* 12 żetonów skłądników,
* 5 żetonów butelek,
* 1 kryształ czarownicy,
* instrukcja.
Wydawnictwo: Egmont Polska
Cena: 51-64 zł (X 2026 r.)
Autor: Reiner Knizia
Martino Chiacchiera
Ilustracje: Michael Menzel
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz