Koi - recenzja gry logicznej wydawnictwa Rebel.

Kiedy za oknem robi się chłodniej, a my szukamy chętnych na spędzenie spokojnego wieczoru przy stole, z wielką chęcią sięgamy po tytuły, które urzekają zarówno estetyką, jak i relaksującą rozgrywką.

Ostatnio w nasze ręce wpadła nowość od wydawnictwa Rebel – gra Koi, za której projektem stoi trio niezbyt znanych autorów: Rosaria Battiato, Massimo Borzì oraz Martino Chiacchiera.

Może znacie ich wcześniejszy hit, jakim bez wątpienia był Bonsai. Jeśli tak, to pewnie domyślacie się, że znowu zabrano nas w podróż inspirowaną kulturą Dalekiego Wschodu.

Tym razem jednak odkładamy na bok miniaturowe drzewka i skupiamy się na projektowaniu własnego, tętniącego życiem japońskiego oczka wodnego. Czy ta kolorowa, spokojna pływalnia skradła nasze serca na dłużej? Zapraszamy do lektury!

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowejz Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

W skład zestawu umieszczonego w pudle klasycznych rozmiarów (takim jak np. Wiszące ogrody) wchodzi plansza główna, planszetki opiekunów, kafelki źródeł, całe mnóstwo kafelków stawu przedstawiających wodę, liście oraz brzegi,

Zwracają uwagę śliczne, przezroczyste płytki karpi koi w różnych rozmiarach - robią wrażenie.

W pudełku znaleźliśmy również całe mnóstwo żetonów: monet i szczęścia. Do tego talia kart głównych, oraz celów wraz z mnóstwem specjalnych kafelków i kartonowych budowli, takich jak jak miniaturowe mostki czy latarnie.

Miłym ukłonem są karty pomocy (to zawsze lubimy) a także notes do podliczania punktów.

Załączona instrukcja napisana przejrzyście, zawierająca na końcu mnóstwo fascynujących ciekawostek o hodowli karpi.

Całość jest wykonana z dbałością o szczegóły, a akwarelowe, uspokajające ilustracje Emiliana Castellanego od razu budują cudowny, medytacyjny klimat.

CEL GRY

W grze wcielamy się w rolę projektantów i opiekunów ozdobnych ogrodowych stawów. Naszym głównym zadaniem jest stworzenie jak najbardziej harmonijnego i "punktonośnego" oczka wodnego.

Punktujemy za odpowiednie układanie przestrzenne kafelków wody, wpuszczanie do nich pięknych karpi, zdobywanie kart celów oraz umiejętne rozmieszczanie dekoracji, takich jak chociażby latarnie punktujące za przestrzeń wody znajdującą się przed nimi w linii prostej.

Zwycięzcą zostaje ten z nas, kto na koniec rozgrywki zgromadzi największą liczbę punktów zwycięstwa.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie rozgrywki przebiega bardzo sprawnie i intuicyjnie. Na środku stołu umieszczamy planszę główną z rynkiem kart. Talię kart głównych dostosowujemy do liczby graczy poprzez odrzucenie odpowiednich kart, po czym wykładamy pięć odkrytych kart na rynku.

Obok planszy układamy wszystkie kafelki stawu, kafelki powiększonego schowka, kafelki karpi koi, monety oraz żetony szczęścia – to wszystko tworzy pulę wspólną.

Każdy z nas otrzymuje własną planszetkę opiekuna, kafelek źródła stanowiący fundament naszego przyszłego stawu, 2 monety i żeton szczęścia.

Przy pierwszej rozgrywce odkładamy karty celów do pudełka. Jednak przy kolejnych warto wylosować 3 karty celów i umieścić je odkryte obok planszy a obok kart umieścić wskazane na nich kafelki celów.

Kilka chwil, rozłożenie kolorowych elementów na stole i jesteśmy gotowi do zanurzenia się w japońskim ogrodzie.

PRZEBIEG GRY

Rozgrywka toczy się w turach, a w swojej kolejce mamy do wyboru jasne, niezbyt skomplikowane akcje. Musimy wybrać i wykonać 1 z 2 akcji.

Medytacja pozwala nam skorzystać z dostępnych kart. Wybieramy jedną z nich i pobieramy wskazaną nagrodę albo ponosimy określony koszt, aby wykorzystać jej efekt. To moment, w którym zastanawiamy się, czego najbardziej potrzebujemy. Czasami ważniejsze będą dodatkowe zasoby, a innym razem karta otwierająca drogę do rozwoju stawu lub realizacji konkretnego celu.

Praca służy natomiast rozwijaniu naszego zbiornika. Korzystamy z możliwości zapewnianych przez naszego opiekuna, aby umieszczać kafelki i stopniowo zmieniać wygląd oraz układ stawu. Musimy przy tym pamiętać, że przestrzeń nie jest nieograniczona, a poszczególne elementy powinny tworzyć przemyślaną całość. Nie wystarczy więc położyć kafelka tam, gdzie akurat mamy wolne miejsce. Warto wcześniej zastanowić się, jakie korzyści przyniesie nam jego umiejscowienie i czy nie utrudnimy sobie w ten sposób kolejnych ruchów.

Największą przyjemność sprawia nam obserwowanie, jak początkowo skromny zbiornik stopniowo przekształca się w rozbudowany ogród wodny. Kolejne kafelki pozwalają nam kształtować przestrzeń, a umieszczane w niej karpie zyskują odpowiednie otoczenie.

Właśnie tutaj ujawnia się logiczny charakter gry. Musimy przewidywać konsekwencje swoich decyzji, dopasowywać elementy do już istniejącego układu i jednocześnie pamiętać o warunkach punktowania.

Dodatkowym elementem są cele, które zachęcają nas do rozwijania stawu w określony sposób. Dzięki nim nie skupiamy się wyłącznie na ogólnym rozbudowywaniu zbiornika, ale szukamy również sposobów na zdobycie dodatkowych punktów i premii. Musimy przy tym pamiętać, że inni uczestnicy także mogą zabiegać o realizację tych samych lub podobnych zamierzeń.

W trakcie partii musimy zatem stale wybierać pomiędzy bieżącymi korzyściami a długofalowym planem. Możemy zdobyć zasoby, rozbudować staw, pozyskać potrzebną kartę albo skoncentrować się na realizacji celu. Nie wszystkie te działania uda nam się wykonać od razu, dlatego dobre wyczucie momentu ma duże znaczenie.

ZAKOŃCZENIE GRY

Koniec rozgrywki zostaje wywołany w momencie, gdy wyczerpie się ogólna pula karpi koi lub wyczerpie się talia kart rynku.

Dokończamy wtedy bieżącą rundę tak, aby każdy wykonał równą liczbę tur, po czym rozgrywamy jeszcze jedną, finałową kolejkę. Następnie przechodzimy do podliczenia punktów za wyhodowane ryby, postawione latarnie i dekoracje, zgromadzone pergaminy, zrealizowane celów oraz niewykorzystane żetony.

Ostatnie spojrzenie na nasze gotowe, kolorowe stawy na stole przynosi sporo satysfakcji (gra pięknie się prezentuje na stole), a gracz z najwyższym wynikiem zdobywa tytuł mistrza ogrodowej harmonii!

WRAŻENIA

Koi to gra, która od początku próbuje nas oczarować spokojną tematyką i przyjemną oprawą. Budowanie własnego stawu, umieszczanie w nim karpi i stopniowe uzupełnianie przestrzeni kolejnymi elementami daje sporo satysfakcji. Nasz zbiornik zmienia się z tury na turę, a kolejne decyzje zaczynają układać się w spójną całość. To jeden z tych tytułów, w których wizualny efekt końcowy jest ważną częścią przyjemności płynącej z rozgrywki.

Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia z grą pozbawioną wyzwań. Pod spokojną tematyką kryje się całkiem przyjemna łamigłówka przestrzenna. Musimy rozsądnie gospodarować zasobami, wybierać odpowiednie karty i planować rozmieszczenie kafelków tak, aby jak najlepiej wykorzystać dostępne miejsce.

Musimy myśleć z wyprzedzeniem, być na kilka kolejek do przodu. To, co zrobimy teraz, może ułatwić nam zdobywanie punktów w kolejnych turach, ale może też ograniczyć przyszłe możliwości.

Doczeniamy umiarkowaną interakcję. Nie każdy lubi gry, w których przeciwnicy nieustannie niszczą nasze plany, dlatego Koi może przypaść do gustu osobom preferującym spokojniejszą rywalizację. Możemy skoncentrować się na własnym projekcie, ale nie powinniśmy całkowicie ignorować pozostałych uczestników. Dostępne karty i cele sprawiają, że czasami trzeba zmienić pierwotne założenia i wykorzystać okazję, zanim będzie za późno.

Na osobne uznanie zasługuje oprawa graficzna. Nie jest to wyłącznie ozdobnik, ponieważ estetyka dobrze współgra z charakterem rozgrywki. Dzięki temu chętnie wracamy wzrokiem do naszego stawu i sprawdzamy, jak prezentuje się po kolejnych zmianach.

Czas rozgrywki wynosi około 45 minut, co czyni Koi dobrym wyborem na wieczór z planszówkami, kiedy mamy ochotę na coś angażującego, ale niekoniecznie wymagającego kilku godzin przy stole.

Oczywiście pierwsza partia może potrwać dłużej, ponieważ musimy poznać zasady, symbole oraz zależności pomiędzy poszczególnymi elementami. Z czasem podejmowanie decyzji powinno przebiegać sprawniej, choć osoby lubiące długo analizować każdy ruch mogą nieco wydłużyć rozgrywkę.

Regrywalność oceniamy pozytywnie. Układ stawu, dostępność kart oraz realizowane cele sprawiają, że kolejne partie nie muszą przebiegać identycznie. Za każdym razem możemy próbować nieco innego podejścia do zdobywania punktów, zmieniać priorytety i szukać nowych sposobów wykorzystania przestrzeni.

Nie jest to gra, w której po jednej partii poznajemy wszystkie możliwości. Jednocześnie osoby oczekujące ogromnej liczby odmiennych mechanizmów i zaskakujących zwrotów akcji mogą uznać ją za nieco zbyt spokojną.

Skalowalność również wypada dobrze. Koi jest przeznaczone dla jednej do czterech osób, dzięki czemu możemy zasiąść do stołu zarówno samodzielnie, jak i w większym gronie.

Wariant jednoosobowy może zainteresować miłośników łamigłówek, którzy chcą spokojnie przetestować różne sposoby budowania stawu.

W rozgrywkach wieloosobowych dochodzi natomiast obserwowanie rynku i rywalizacja o cele. W większym gronie musimy liczyć się z tym, że interesujące możliwości mogą zniknąć, zanim ponownie nadejdzie nasza kolej. Jeśli zależy nam na bezpośrednim porównywaniu własnych pomysłów z cudzymi, partia w kilka osób będzie dobrym wyborem.

Czy Koi ma wady? Przede wszystkim nie każdemu przypadnie do gustu spokojne tempo i stosunkowo niewielka ilość bezpośredniej interakcji. Jeśli szukamy emocjonującej rywalizacji, częstego przeszkadzania przeciwnikom albo dynamicznych zwrotów akcji, możemy poczuć niedosyt.

Ostatecznie Koi odbieramy jako przyjemną grę logiczną z elementami zarządzania zasobami i układania kafelków. Nie próbuje być tytułem dla każdego ani wywoływać nieustannych emocji.

Zamiast tego proponuje nam spokojną zabawę, w której możemy planować, eksperymentować i cieszyć się stopniowym rozwojem własnego stawu. Jeżeli lubimy gry pozwalające połączyć estetykę z myśleniem strategicznym, zdecydowanie warto się nią zainteresować.

PLUSY:

+ bardzo proste, przejrzyste zasady.

+ relaksująca, satysfakcjonująca rozgrywka bez niepotrzebnej presji.

+ wysoka regrywalność dzięki zmiennym celom na każdą partię.

+ dobra skalowalność,

+ krótki czas rozgrywki.

MINUSY:

- znikoma interakcja między graczami (głównie podbieranie kart z rynku).

- momentami odczuwalna losowość przy dociągu kart z rynku.