Dział gier planszowych Naszej Księgarni liczy sobie 10 lat. Przez ten czas otrzymaliśmy całe mnóstwo dobrych i bardzo dobrych gier. I tych prostszych, i tych trudniejszych. Każdy z graczy z całą pewnością znajdzie coś dla siebie.
Naszą sympatią od lat obdarzyliśmy „pudełka”, czyli serię gier zamkniętych w rozpoznawalnych, sześciennych opakowaniach. To minimalistyczne (jeśli chodzi o oprawę graficzną), angażujące tytuły imprezowe, które zmuszają do niestandardowego myślenia i dają do wiwatu szarym komórkom, przynosząc przy tym mnóstwo emocji.
Seria wciąż rośnie, a jej najmłodszym dzieckiem jest Gra na nerwach, czyli prosta matematyka w oparach blefu, podpuszczania, robienia dobrej miny do złej gry.
Gra na emocjach, Gra pozorów czy też Gra na czas – każda z nich wywarła na nas dobre wrażenie. Czy podobnie będzie i z Grą na nerwach? Zapraszam do lektury, w której to podzielimy się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki.
Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.
CO ZAWIERA GRA
W klasycznym dla całej serii pudełku znajdziemy 50 kart z wartościami od 1 do 5, 20 kart specjalnych, 14 żetonów opanowania oraz 10 żetonów nerwów. Całość uzupełnia instrukcja.
Karty z numerami są podstawą całej rozgrywki. To właśnie one tworzą wspólny rząd, którego wartość próbujemy oszacować.
Drugim ważnym elementem są karty specjalne. Wprowadzają one dodatkowe zamieszanie i sprawiają, że nie możemy przez całą partię opierać się wyłącznie na prostym liczeniu. Wśród nich znajdziemy między innymi karty pozwalające zmienić kierunek rozgrywania, dołożyć dodatkową kartę czy usunąć ostatnią kartę z rzędu. Są też karty pułapki, które mogą przynieść sporo emocji podczas sprawdzania wyniku.
Żetony opanowania i nerwów pełnią natomiast rolę punktów i kar. Te pierwsze przybliżają nas do zwycięstwa, drugie mogą nam w tym przeszkodzić.
Załączona instrukcja tradycyjnie w swoim indywidualnym stylu, który wydawnictwo stosuje od lat. I to się sprawdza.
CEL GRY
Naszym zadaniem jest zdobycie trzech żetonów opanowania jako pierwsi. Zdobywamy je na dwa sposoby: trafnie wyczuwając, że suma kart leżących na stole osiągnęła 17 lub więcej, albo będąc tym graczem, który zagrał ostatnią kartę i nie przekroczył granicy.
Drugą stroną medalu są żetony nerwów, które osłabiają nasz dorobek i oddalają nas od zwycięstwa. Musimy zatem odpowiednio wczuć się w klimat gry, żeby wygrać.
PRZYGOTOWANIE GRY
Przygotowanie zajmuje dosłownie chwilę. Żetony odkładamy na bok, tasujemy karty i rozdajemy każdemu po trzy. Pozostałe karty tworzą stos dobierania, który układamy rewersem, czyli czarną ramką, do góry.
Pierwszego gracza wyłaniamy w prosty sposób: wkładamy do woreczka albo do dłoni jeden żeton opanowania i tyle żetonów nerwów, aby liczba żetonów zgadzała się z liczbą uczestników, a następnie każdy losuje po jednym. Zaczyna ten, komu trafi się żeton opanowania.
PRZEBIEG GRY
W swojej turze zagrywamy jedną kartę z ręki i dokładamy ją do wspólnego rzędu. Możemy wyłożyć ją wartością do góry albo zakryć ją rewersem. To właśnie ta decyzja jest sercem całej gry, gdyż będziemy działać w warunkach ograniczonej informacji.
Jeżeli pokazujemy wartość, pozostali gracze dokładnie wiedzą, ile dodaliśmy do sumy. Jeżeli kartę zakrywamy, sami znamy jej wartość, ale dla przeciwników staje się ona niewiadomą. Im więcej zakrytych kart pojawia się na stole, tym większe znaczenie zaczynają mieć pamięć, obserwacja i próba odczytania zamiarów pozostałych graczy.
W dowolnym momencie przed turą kolejnego gracza możemy zawołać „Sprawdzam!", jeśli podejrzewamy, że suma wartości w kolejce osiągnęła 17 lub więcej. Nie możemy tego zrobić bezpośrednio po własnym ruchu.
Po tym odkrywamy wszystkie zakryte karty i liczymy. Jeżeli suma wynosi 17 lub więcej, ten który krzyknął „Sprawdzam!” otrzymuje żeton opanowania, a ostatni gracz, który zagrał kartę, dostaje żeton nerwów.
Jeśli suma jest niższa, role się odwracają: żeton opanowania trafia do ostatniego zagrywającego, a żeton nerwów do tego, kto się pomylił. Gdy kilku graczy krzyknie jednocześnie, pierwszeństwo ma ten, kto siedzi najbliżej gracza, który zagrał ostatnią kartę.
Żetony nerwów są trochę wredne. Gdy zdobędziemy drugi taki żeton, to oba odkładamy do wspólnej puli. Niestety wraz z wcześniej zdobytym żetonem opanowania.
Pikanterii dodają karty specjalne, których wartość wynosi zero. Jedna zmienia kierunek gry, kolejna zmusza następnego gracza do zagrania dwóch kart i dobrania dwóch nowych, a jeszcze inna usuwa ze stołu ostatnio zagraną kartę razem ze sobą.
Najciekawsza jest pułapka, która działa wyłącznie po zakryciu. Jeśli ktoś zawoła „Sprawdzam!" i odkryje taką kartę, jej właściciel zgarnia żeton opanowania, a wołający dostaje żeton nerwów. Zakryta karta specjalna, która nie jest pułapką, liczy się po odkryciu jako zero.
Po rozstrzygnięciu sprawdzenia runda kończy się. Karty z kolejki odrzucamy i rozpoczynamy kolejną rundę.
ZAKOŃCZENIE GRY
Gra kończy się w momencie, gdy któryś z nas zdobędzie trzy żetony opanowania. Tyle. Jasno, prosto i bez zbędnych komplikacji. Cel jest jasny od początku i bardzo łatwo śledzić postęp każdego uczestnika.
WRAŻENIA
Powiem szczerze, że po przeczytaniu instrukcji byłem pełen obaw o rozgrywkę. Wydawało mi się, że będzie po prostu słabo. Po czym zagraliśmy i cóż, odczucia uległy diametralnej odmianie.
Gra na nerwach wciąga. Po prostu. Zasady da się wyjaśnić w kilka chwil. Mimo tej prostoty rozgrywka potrafi być zaskakująco napięta. Każda decyzja o zagraniu karty odkrytej lub zakrytej wpływa na to, co pomyślą pozostali, a milczenie między turami stopniowo narasta.
Sercem gry jest połączenie liczenia, pamiętania i blefowania. Z jednej strony musimy śledzić, jakie karty już przeszły przez stół, a jakie mogą jeszcze wrócić z talii. Z drugiej trzeba czytać zachowanie przeciwników.
Czy ktoś zagrywa zakrytą kartę, bo ma słabą rękę, czy dlatego, że chce nas sprowokować do pochopnego wywołania? Do tego dochodzą karty specjalne, które wprowadzają dodatkowe zamieszanie.
Dwukrotne zagranie przymusowe potrafi zepsuć plan, zmiana kierunku przesuwa ciężar odpowiedzialności, a pułapka sprawia, że z pozoru bezpieczne sprawdzenie kończy się żetonem nerwów. Dzięki temu nie da się polegając na matematyce, czy też logice. Wiele zależy też od odwagi.
Pod względem skalowalności gra dobrze radzi sobie w szerokim przedziale, choć nie w każdym składzie działa tak samo. Przy dwóch osobach robi się bardziej pojedynkowo. Mniej tu zamieszania, a więcej liczenia i analizowania, co ma w ręku przeciwnik.
Najlepiej wypada, naszym zdaniem, w środku stawki, czyli przy trzech–czterech graczach, gdzie blef, presja czasu i niespodziewane pułapki przynoszą najlepsze efekty. Przy większym składzie jest już nieco za dużo chaosu i naprawdę ciężej się to śledzi. Tempo gry się nie zmienia, ale trudniej przewidzieć, kto i kiedy zawoła, więc rośnie udział szczęścia/pecha.
Regrywalność oceniamy jako wysoką, o ile potraktujemy grę zgodnie z jej przeznaczeniem, czyli jako krótką rozrywkę, w którą gramy jedną rundę po drugiej. Rozdanie kart, dobór specjalnych i zachowania graczy sprawiają, że żadna partia nie wygląda tak samo.
W efekcie otrzymujemy lekką, szybką i bardzo interaktywną karciankę, która najlepiej działa wtedy, gdy przy stole siedzą osoby lubiące drobne podpuszczanie, ryzyko i śmiech po wyjątkowo nietrafionym „Sprawdzam!”. Nie jest to tytuł, który będziemy analizować przez pół godziny przed każdym ruchem. I bardzo dobrze, bo jego siła tkwi właśnie w prostocie i tempie.
Gra swoim klimatem przypomina nam (pewnie zapomnianą już) Niebezpieczną wyprawę. Grę, w której blef, podpuszczanie i kłamanie w żywe oczy były chlebem powszednim. W tamtej grze opieraliśmy się na rzucie kością, tutaj zagrywając karty. Oczywiście mechanicznie to różne gry, ale wrażenia są podobne.
Gra na nerwach nie próbuje być większą grą, niż jest w rzeczywistości. To mała karcianka do szybkiego grania, która bierze prosty pomysł i dokłada do niego blef, niepewność oraz kilka kart specjalnych. Dzięki temu nawet zwykłe dodawanie do siedemnastu może wywołać przy stole zaskakująco dużo emocji.
PLUSY:
+ proste zasady,
• szybka rozgrywka,
• Sporo interakcj,
• Blefowanie i ryzyko,
• Dobra skalowalność,
• Łatwość wprowadzenia nowych gracz.
MINUSY:
- spora dawka losowości,
- przy dwóch osobach mniej niewiadomych,
- mało miejsca na długofalowe planowanie,
- nie każdemu przypadnie do gustu mechanika blefu.
Liczba graczy: od 2-6 osób
Wiek: od 8 lat
Czas gry: 10 minut
Rodzaj gry:
gra strategiczna,
gra karciana,
Zawartość pudełka:
* 50 kart z numerami od 1 do 5,
* 20 kart specjalnych,
* 14 żetonów opanowania,
* 10 żetonów nerwów,
* instrukcja.
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Cena: 30-50 zł (VII 2026 r.)
Autor: Małgorzata Wójcicka
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz