Pokazywanie postów oznaczonych etykietą seria Gry do plecaka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą seria Gry do plecaka. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 23 czerwca 2024

Zupa z trupa - recenzja gry imprezowej wydawnictwa Egmont

Przeprowadzamy się do nowej dzielnicy. Kilka dni później znajdujemy tajemniczy i dziwnie śmierdzący list z zaproszeniem na obiad do sąsiadów. Dalej jest już tylko coraz bardziej emocjonująco. Doniczki w domu gospodarzy obiadu mają kształt czaszek, rośliny mają macki a w ogrodzie za domem odkrywamy kilka krzyży. Serce zaczyna nam galopować. Nie mamy jednak wyjścia – naciskamy dzwonek do drzwi wyglądający jak gałka oczna i po koszmarnym krzyku wiemy już, że nasi sąsiedzi to potwory.

To nie zaproszenie do horroru w formie filmu czy książki. To wstęp do bohaterki dzisiejszej recenzji czyli gry Zupa z trupa od wydawnictwa Egmont. Czy potworny obiad okaże się dla nas śmiertelnie niebezpieczny? A może to tylko takie niewinne igraszki? Przekonajcie się sami. Zapraszamy do lektury naszej recenzji.


Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

Zupa z trupa
to podobnie jak niedawno zrecenzowana Ding... i pozamiatane kolejna gra z serii Gra do plecaka. Serię cechują małe pudełka, dosłownie takie do plecaka czy nawet większej kieszeni. Nie inaczej jest z tym tytułem. W środku pudełeczka znajdziemy po prostu talię kart z potwornymi składnikami naszej grupy i instrukcję.

Tyle wystarczy do skomponowania iście potwornej zupy.

CEL GRY

Nic już nie poradzimy. Utknęliśmy na potwornym obiedzie na dobre. W menu same najobrzydliwsze dania. Zostaje nam unikać potwornych składników tak, żeby na koniec obiadu mieć jak najmniej punktów ujemnych.

PRZYGOTOWANIE GRY

Obiad, potworny czy nie, ktoś musi przygotować. Dlatego na początku trzeba wybrać gracza, który jako pierwszy będzie pełnił rolę potwornego gospodarza (ta funkcja co rundę będzie przechodzić na kolejnego gracza). Tasuje on wszystkie karty i rozdaje po 12 kart każdemu z graczy. 

Pozostałe trafiają na zakryty stos na środku stołu. Na koniec potworny gospodarz odkrywa pierwszą kartę ze stosu kart tworząc warunek do gry.

niedziela, 2 maja 2021

CRISS CROSS: kółko, krzyżyk, hash i reszta - recenzja gry Wydawnictwa Egmont.

Reiner Knizia z całą pewnością należy do najbardziej znanych a przy okazji najbardziej płodnych autorów gier planszowych. Muszę przyznać, że pan doktor ma smykałkę do tego. Ma na swoim koncie mnóstwo fantastycznych tytułów, które dały nam graczom ogrom dobrej zabawy. Co ciekawe sprawdza się zarówno w tych maleńkich karciankach jak i dużych tytułach, w tych łatwiejszych i tych zdecydowanie trudniejszych. Ma swój indywidualny styl, trudny do podrobienia, styl, na który ogromny wpływ wywiera królowa nauk.

Na tapet trafia dziś maleńka gra. W sensie dosłownym. Criss Cross to przedstawiciel niezwykle popularnych ostatnio roll&write’ów, czyli gier, w których z pomocą kostki będziemy coś sobie rysować na specjalnie przygotowanej kartce papieru lub planszetce. A że lubimy i ten ty gier, i Reinera Knizię, więc siłą rzeczy musieliśmy spróbować jak smakuje ta gra. Zapraszam zatem do lektury recenzji.




CO ZAWIERA GRA

Wydawnictwo Egmont serią „Gry do plecaka” przyzwyczaiło nas do tego, że otrzymujemy malutkie, zgrabne pudełeczko. W tym przypadku w środku znajdziemy 2 kostki z różnymi symbolami, 2 bloczki z arkuszami gry, ołówki i instrukcję tłumaczącą zasady. Tylko tyle potrzebujemy, żeby móc rozpocząć emocjonującą zabawę.

CEL GRY

Jak na łamigłówkę logiczną przystało celem każdego gracza jest stworzenie takiego układu symboli na swoim arkuszu, żeby uzyskać największą liczbę punktów.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie zabawy jest banalne. Każdy gracz dostaje ołówek i arkusz do gry. Rysuje na nim w zaznaczonym polu (w lewym górnym rogu arkusza) jeden z 6 symboli z kostek. Ważne, żeby każdy gracz narysował inny symbol. To tyle, wszystko przygotowane i można zacząć zabawę.

poniedziałek, 22 czerwca 2020

KAJKO I KOKOSZ SZKOŁA LATANIA: Pole - las, woda- wieś... nadszedł czas – miotło nieś - recenzja gry Wydawnictwa Egmont.


Gdy wracam myślami do czasów swego dzieciństwa, przychodzi mi do głowy mnóstwo różnorakich wspomnieć. Jedne z nich są związane z Kajkiem i Kokoszem – jednym z moich ukochanych komiksów, w których Janusz Christa do znakomitych rysunków dołożył całe mnóstwo fantastycznego humoru. Ten komiks się wcale nie zestarzał i ciągle bawi. Serce się raduje, ze i nasze dzieciaki się wciągają w przygody dobrodusznych wojów Księcia Mirmiła.

Czemu o tym wspominam? Całkiem niedawno miała premierę gra pt. Szkoła latania – gra oparta na komiksie o tym samym tytule. Mam świadomość, że ze szkołą latania przedstawioną w komiksie ma tyle do czynienia co nic. Mamy bowiem do czynienia z grą Reinera Knizii, a ten ma na koncie całe mnóstwo gier, w których temat to sprawa wtórna. Szkoła latania nie jest tutaj wyjątkiem.

Z drugiej jednak strony mamy sentyment do małych gier słynnego doktora. Dlatego też z ogromną chęcią przetestowaliśmy tę małą grę i chcielibyśmy się podzielić naszymi wrażeniami.



CO ZAWIERA GRA

Szkoła latania jest kolejną grą z serii „Gry do plecaka”, a skoro tak, to całość zamknięta jest w niewielkim pudełeczku, charakterystycznym dla wszystkich tytułów z serii. Cóż tym razem zobaczymy w środku? Przede wszystkim karty postaci. Ten kto czytał Kajka i Kokosza z łatwością rozpozna wielu bohaterów tego zacnego komiksu. Będzie oczywiście Hegemon z wiernym Kapralem, Mirmił i Lubawa, Łamignat wraz ze swoją Jagą oraz oczywiście Kajko i Kokosz.

Dodatkowo w pudełku znajdziemy garść kafelków przedmiotów, używanych w zaawansowanym wariancie gry. Jakościowo wszystko wypada znakomicie i z autopsji wiem, że gra wytrzyma niejedną rozgrywkę. Załączona instrukcja napisana jest poprawnie z czytelnymi przykładami.

CEL GRY

Nie ma co ukrywać, że w tej grze spotkamy jakąkolwiek fabułę. W jej trakcie przyjdzie nam zagrywać karty. Przyjdzie też nam je zbierać ze stołu. Ten, kto uzbiera ich najmniej, ten zostanie zwycięzcą.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie gry jest ekstremalnie krótkie. Tasujemy wszystkie karty i rozdajemy każdemu z graczy po sześć. Z reszty formujemy zakryty stos dobierania. Grając w wariancie zaawansowanym, każdy z nas losuje jeden przedmiot, który będzie widoczny dla pozostałych graczy.

wtorek, 9 czerwca 2020

ŁAP ZA SŁÓWKA: Po literce... - recenzja gry karcianej Wydawnictwa EGMONT.

W zeszłym roku mniej więcej o tej samej porze Wydawnictwo EGMONT wypuściło na rynek serię Gry do plecaka, a w niej kieszonkowe (karciane) wersje swoich dużych, hitowych tytułów. W tym roku seria powiększyła się o kolejne dwa tytuły. Zainteresowanych szczegółami dotyczącymi wcześniejszych gier z serii i nowych pozycji odsyłamy do informacji prasowej (znajdziecie w niej także linki do naszych recenzji gier z serii). 

Dzisiaj zajmiemy się pierwszym tytułem z dwóch nowych Gier do plecaka, tj. od imprezowej gry słownej, czyli Łap za słówka Gra karciana. Bowiem ta właśnie gra będzie bohaterką naszej recenzji. Gry słowne mają tyle samo zwolenników, co i przeciwników. Jak będzie z karcianymi Łap za słówka? Przekonajcie się sami. Przed Wami nasza recenzja gry.




CO ZAWIERA GRA

W malutkim pudełku, charakterystycznym dla wszystkich gier z serii, znajdziemy sporą ilość kart. Możemy je podzielić na 3 grupy: karty kategorii, karty liter oraz karty punktów. Do tego wszystkiego mała instrukcja jasno tłumacząca zasady gry.

CEL GRY

Celem graczy jest jak najszybsze znalezienie słów zawierających 2 określone litery i pasujących do obowiązującej kategorii. 

PRZYGOTOWANIE GRY

Na początku dzielimy karty liter na 2 stosy zgodnie z kolorem rewersu, tasujemy każdy stos i układamy na stole (literami do dołu). Karty punktów dzielimy według wartości (1,5,10) i kładziemy obok liter. Następnie tasujemy karty kategorii i rozdajemy po 2 każdemu graczowi (nie wolno zdradzać, co przedstawiają), a resztę kart kładziemy na środku stołu w zakrytym stosie. Gracze biorą kartkę i coś do pisania. Wszystko gotowe. Można zacząć zabawę.