Rozrywkowe gołębie aka Srajtuchy - recenzja zwariowanej gry karcianej wydawnictwa Muduko

Są wszędzie. Na ławkach, na pomnikach, na samochodach i – jeśli mamy wyjątkowego pecha – na naszych głowach. Gołębie od wieków towarzyszą ludziom w miastach, wzbudzając uczucia wahające się od łagodnej sympatii aż po bezsilną irytację.

Roberto Pellei, włoski projektant gier, postanowił oddać tym nieokiełznanym ptakom należny hołd w formie gry karcianej, której tytuł nie pozostawia żadnych złudzeń co do tego, jak to wszystko się skończy. Rozrywkowe Gołębie (oryg. Pigeon Explosion) ukazały się pierwotnie nakładem mediolańskiego wydawnictwa Cranio Creations, a na polskim rynku pojawiły się za sprawą wydawnictwa Muduko.

Gra ma swój drugi (chyba) nieoficjalny tytuł. Jakiś czas temu w swoich social mediach wydawnictwo zaproponowało zabawę swoim fanom. Mianowicie zaproponowano wybór, czy gra ma nosić tytuł Rozrwykowe gołębie czy też Srajtuchy. Ostatecznie oficjalnie spotkamy się z tym pierwszym. Muduko nie byłoby sobą, gdyby nie podeszło do sprawy nieszablonowo. Otóż zrobili alternatywne pudełko z tym drugim tytułem. Dostępne w ograniczonym nakładzie, pewnie na konwentach, w których uczestniczy to podkrakowskie wydawnictwo.

Gra trafiła na nasz stół z wyraźną obietnicą – szybkiej, chaotycznej i pełnej humoru zabawy dla dwóch do pięciu graczy. Zebraliśmy towarzystwo, potasowaliśmy karty i sprawdziliśmy, czy gołębie rzeczywiście potrafią wybuchnąć w odpowiednim momencie.

Mamy za sobą ładnych kilka partii w Srajtuchy (ten tytuł zdecydowanie u nas wygrywa). Czas zatem podzielić się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki. Zapraszam do lektury recenzji.

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

Polskie wydanie od Muduko to klasyczna, kompaktowa karcianka. W pudełku znajdziemy zestaw kart podzielonych na trzy typy.

Gołębie to główni bohaterowie w grze. Od nas zależy, jaki los je czeka – czy uda nam się je wykarmić (dostarczając odpowiednią ilość papu), czy też przekarmić (co kończy się spektakularnym BUM!. Ado tego będziemy wykorzystywać karty Poszukiwań oraz Wybuchów. Znajdziemy na nich różnorodny pokarm oraz różne akcje, które potrafią zdrowo namieszać w rozgrywce.

Oprócz tego otrzymamy dwie (czemu tylko dwie?) karty pomocnicze z przypomnieniem najważniejszych zasad.

Całość utrzymana jest w kreskówkowej stylistyce – ilustracje są kolorowe, humorystyczne i dobrze oddają absurd sytuacji.

Całość dopełnia instrukcja, która – co ważne – jest napisana w sposób przejrzysty i logiczny. Nie musimy się przekopywać przez niejasne zapisy, a przykłady pomagają szybko zrozumieć działanie gry.

CEL GRY

Zadanie brzmi prosto: każdy z graczy opiekuje się gołębiem i stara się go uszczęśliwić. Osiągamy to, dokładając do naszego ptaka karty jedzenia o łącznej wartości równej lub przekraczającej 10 punktów. Kiedy gołąb osiąga tę magiczną dziesiątkę – gruchamy z radości, bo właśnie zdobyliśmy szczęśliwego gołębia.

Jest jednak haczyk – i to dosłownie. Jeśli gołąb otrzyma jedzenie w czterech lub więcej różnych kolorach jednocześnie, zamiast radośnie zagruchać, po prostu wybucha. I tu właśnie wchodzą w grę nasi przeciwnicy, którzy z rozmysłem podsuwają naszemu ptakowi kolorowe odpadki, żeby zamiast szczęśliwego zakończenia zaliczyć piękne bum.

Zwycięzcą zostaje ten, kto jako pierwszy uszczęśliwi dwa (w grze na 4–5 osób) albo trzy gołębie (przy 2–3 graczach). Możliwa jest też wygrana przez eliminację – jeśli zostaniemy ostatnim żywym graczem. Ktoś odpada, gdy zaliczy 2 lub 3 eksplozje swoich gołębi.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie partii trwa dosłownie chwilę.

Trzy talie kart – Poszukiwań, Wybuchów i Gołębi – tasujemy osobno i kładziemy na środku stołu. Każdy z nas otrzymuje startowego gołębia i umieszcza go przed sobą awersem do góry, a następnie bierze cztery karty Wyszukiwania do ręki.

I już – można zaczynać.

PRZEBIEG GRY

Gra toczy się w turach, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. W swojej turze możemy wykonać dokładnie jedną z dwóch dostępnych akcji.

Pierwsza opcja to poszukiwanie – dobieramy dwie karty z talii Poszukiwań. Prosta, bezpieczna, niezbędna, kiedy nasza ręka świeci pustkami lub gdy czekamy na odpowiedni moment.

Druga opcja to Karmienie – czyli de facto clou całej rozgrywki. Możemy zagrać do dwóch kart z ręki, łącząc karty Jedzenia i Akcji w różnych kombinacjach. Ograniczenie jest jedno: na gołębia jednego przeciwnika możemy zagrać maksymalnie jedną kartę Jedzenia na turę. Reszta kombinacji jest dowolna.

Karty Jedzenia – takie jak Ziarno, Okruszki, Śmietnik czy Delicja – dokładamy do naszego gołębia lub gołębia przeciwnika, układając je od lewej do prawej. Każda karta ma wartość punktową oraz kolor. Ta kombinacja decyduje o losie ptaka: wartość 10+ daje szczęście, cztery lub więcej kolorów jednocześnie daje eksplozję.

Karty Akcji działają natychmiastowo i oferują bogaty wachlarz możliwości. Nurkowanie pozwala ukraść kartę jedzenia zagrywaną przez przeciwnika i skierować ją na własnego gołębia. Gruchanie anuluje efekt zagranej karty. Fast Food ujawnia pierwszą kartę z talii i jeśli to jedzenie – trafia do naszego ptaka bez ostrzeżenia. Szczególną kategorię stanowią karty Natychmiastowe, oznaczone wykrzyknikiem – można je zagrać w trakcie tury przeciwnika, co potrafi wywołać spore zamieszanie przy stole i całą lawinę reakcji.

Każda karta Gołębia posiada unikalną zdolność specjalną. Jeden gołąb chroni swoje jedzenie przed kradzieżą. Inny wybucha dopiero przy trzech Śmietnikach zamiast dwóch. Jeszcze inny pozwala przy wejściu do gry zamienić go z gołębiem już leżącym przed kimś. Te zdolności mocno wpływają na taktykę i tworzą sytuacje, w których trzeba szybko przeliczyć, co opłaca się bardziej – zaatakować sąsiada czy spokojnie rozwijać własną pozycję.

Gdy gołąb staje się szczęśliwy, natychmiast kończymy turę, odwracamy kartę i dobieramy nowego ptaka do opieki. Wszyscy gracze z więcej niż czterema kartami na ręce muszą wówczas odrzucić nadmiar – sprytny mechanizm wyrównujący przewagę. Gdy gołąb wybucha – dobieramy dwie karty Eksplozji, a pozostali gracze po jednej. Karty te, zebrane w nadmiarze, prowadzą wprost do eliminacji.

ZAKOŃCZENIE GRY

Gra kończy się, gdy jeden z nas jako pierwszy uszczęśliwi dwa gołębie (w grze na 4–5 osób) albo trzy gołębie (przy 2–3 graczach).

Druga opcja to zwycięstwo poprzez eliminację – gdy przy stole ostanie się jeden z graczy. W grze można wszakże odpaść – dzieje się to w momencie gdy, nieszczęśnikowi wybuchną odpowiednio 2 (w grze na 4–5 osób) lub 3 (przy 2–3 graczach) gołębiach.

WRAŻENIA

Kiedy po raz pierwszy rozpakowywaliśmy Rozrywkowe Gołębie, nastawiliśmy się na coś lekkiego i niewymagającego. I gra bez najmniejszych ceregieli dotrzymuje słowa – to karciana rozrywka w najczystszej postaci, pozbawiona przerostu formy nad treścią, nastawiona na dynamiczne, krótkie partie zakończone śmiechem albo lekkim poczuciem niesprawiedliwości, które natychmiast chcemy odkuć kolejną rozgrywką.

Ale zanim przejdziemy do hurraoptymizmu, warto powiedzieć kilka słów o tym, jak Rozrywkowe Gołębie naprawdę działają przy stole – bo ta gra ma stawia wyraźnie na negatywną interakcję i z całą pewnością nie każdemu się to spodoba.

Zacznijmy od podstaw, czyli od mechaniki. Jest wręcz banalnie prosta: dobieram karty albo zagrywam karty. Nic więcej. W praktyce jednak ta prostota skrywa swoistą głębię. Za każdym razem, gdy decydujemy się dobierać zamiast zagrywać, rośnie w nas niepokój – czy ktoś zdąży nakarmić naszego gołębia śmieciami, zanim zdążymy zagrać gruchanie (Gruuu! Gruuu!)? Czy mamy już dość jedzenia w ręce, żeby zakończyć turę szczęśliwie, czy może warto poczekać na przysmak?

Sprawnie wypada system kart Akcji. Nurkowanie, Gruchanie, Fast Food – każda z tych kart pojawia się przy stole w momencie, który wywołuje zmienną huśtawkę nastrojów – od śmiechu po potrafiący zabijać wzrok.

Szczególnie karty Natychmiastowe, które można zagrać w turze przeciwnika, potrafią całkowicie wywrócić planowany ruch – i właśnie te momenty dają mocnego kopa rozgrywce. Kiedy ktoś właśnie szykuje się do efektownego finiszu, a my wyciągamy zza pleców kartę anulującą jego zagranie, przy stole robi się głośno.

Fajnie wypadają zdolności specjalne gołębi. Dwadzieścia różnych kart gwarantuje, że każda rozgrywka zaczyna się od innego układu zdolności ptaków przy stole, co realnie wpływa na taktykę. Gołąb Łobuz, który wybucha dopiero przy trzech Śmietnikach zamiast dwóch, daje swoistą tarczę przeciwko jednej z popularniejszych strategii atakowania. Nerd z możliwością zamiany już w momencie wejścia potrafi wywołać panikę, bo nagle ktoś traci bezpieczną pozycję, którą starannie budował przez kilka tur. To naprawdę fajnie działa.

Czas rozgrywki to deklarowane 30 minut i możemy śmiało potwierdzić, że ta deklaracja jest uczciwa, a często nawet zawyżona. Przy dwóch lub trzech graczach nie rzadko kończyliśmy w okolicach kwadransa.

Przy pięciu graczach, gdzie kart akcji lata więcej i tempo trochę opada między turami, dochodzimy do górnej granicy – ale i tak jest to wciąż gra, którą spokojnie można zagrać kilka razy z rzędu podczas jednego wieczoru. Nie czuliśmy się ani razu, że gra się dłuży, choć trzeba przyznać, że oczekiwanie na własną turę przy pełnym składzie osobowym może lekko dawać o sobie znać, zwłaszcza gdy jeden z graczy trochę za długo kombinuje przy każdym zagraniu.

Teraz regrywalność – i tu jest kilka rzeczy do powiedzenia. Z jednej strony losowość dobierania kart, zmieniające się co partię zestawy gołębi oraz silna interakcja między graczami sprawiają, że kolejne partie wyglądają inaczej. Oczywiście w rozsądnych dawkach. Chyba, że jesteśmy fanami negatywnej interakcji, wtedy partyjka potrafi podnieść ciśnienie.

Rozrywkowe Gołębie to gra, która stoi przede wszystkim interakcją. Mechanika jest prosta, ale emocje wynikają z tego, co robią inni gracze. Każda partia to ciąg drobnych złośliwości, nagłych zwrotów akcji i momentów, w których ktoś nagle traci wszystko przez jedną decyzję – swoją albo cudzą.

Nie da się też nie wspomnieć o losowości. Ta jest i czasem potrafi pomóc, a czasem przeszkodzić. Nie ma tutaj reguły. Mamy to co mamy i z tego, co nam los da musimy coś zrobić. Czasem będzie łatwiej, czasem trudniej.

Kwestia skalowalności. W dwie osoby gra działa zaskakująco dobrze – jest więcej kontroli, wyraźna walka jeden na jeden, a każda zagrywka na gołębia przeciwnika boli bardziej, bo nie ma możliwości rozproszenia uwagi na kilka celów. To właściwie inne doświadczenie niż przy pełnym stole: bardziej napięte, mniej chaotyczne, bliższe pojedynkowi niż bijatyce.

W trzy i cztery osoby gra trafia w swój złoty środek – jest chaos, jest śmiech, jest szansa na taktyczne działanie i pole do tworzenia nieformalnych sojuszy. Właśnie w tym przedziale Rozrywkowe Gołębie grają swoją najlepszą kartę.

Na sam koniec wróćmy do fundamentalnego pytania: dla kogo są Rozrywkowe Gołębie? Przede wszystkim dla tych, którzy cenią spontaniczną, krótką rozrywkę bez skomplikowanego setupu i wielostronicowej instrukcji. Dla ekip, które lubią lekką złośliwość między sobą i śmiech z cudzego nieszczęścia – w growym, oczywiście, znaczeniu.