Wredne świnie - recenzja gry imprezowej wydawnictwa Muduko.

Jeśli Wasze domowe wieczory gier zamieniły się w bezwzględną walkę o przetrwanie, a słowa „zaraza” i „skubanie” wywołują u bliskich gęsią skórkę, mamy dla Was świetną wiadomość.

Wydawnictwo Muduko powraca z kolejną porcją czystej, nieokiełznanej złośliwości. Po gigantycznym sukcesie kultowego Wirusa!, w którym bez mrugnięcia okiem podrzucaliśmy sobie nawzajem toksyczne organy, oraz genialnie prostych, a przy tym niesamowicie dynamicznych Oskubanych, na stoły wjeżdża nowa imprezowa petarda – Wredne świnie.

Ta gra to duchowa i mechaniczna spadkobierczyni swoich wielkich poprzedników. Zapomnijcie o pokojowej dyplomacji i strategicznym planowaniu na pięć ruchów w przód. Tutaj, podobnie jak w walce z wirusami czy podczas ucieczki z kurnika, liczą się przede wszystkim: refleks, spostrzegawczość i... absolutny brak skrupułów wobec współgraczy. Czy chrumkające stadko potrafi dostarczyć tyle samo emocji (i zepsutych przyjaźni), co walka w laboratorium? Zapraszamy do recenzji gry, w której bycie miłym to najkrótsza droga do przegranej!

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.

CO ZAWIERA GRA

W kompaktowym pudełku znajdziemy talię 72 kart, z czego 16 to karty galeonu ze skarbami, a 56 to karty pirackie. Do tego dostajemy krótką instrukcję pełną graficznych i słownych opisów zasad.

Co istotne, dolna część pudełka służy jako element gry – pełni rolę statku (galeonu), na którym umieszcza się skarby.

CEL GRY

W tej dynamicznej karciance gracze wcielają się w piratów z załogi statku „Czarna Trufla”, którzy po odejściu na emeryturę legendarnego Kapitana Knura rywalizują o miano jego następcy.

Głównym celem jest skompletowanie na ręce zestawu skarbów tego samego rodzaju. Wymagana liczba kart zależy od rodzaju kosztowności – przykładowo do zwycięstwa wystarczą 3 diamenty, ale w przypadku złota potrzebne są już 4 sztuki.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie jest szybkie i proste: karty galeonu należy potasować i umieścić awersem do góry w pudełku. Z potasowanej talii pirackiej wykładamy na stół 8 zakrytych kart, tworząc tzw. wyspy. Każdy gracz otrzymuje na rękę 5 kart. Pozostałe karty pirackie tworzą stos dobierania. Obok niego zostawiamy miejsce na stos kart odrzuconych.

Ot tyle. Zabawa gotowa.

PRZEBIEG GRY

Gracze wykonują swoje tury zgodnie z ruchem wskazówek zegara. W swoim ruchu gracz musi wybrać jedną z trzech akcji:

(I) Zakopanie kart: Odłożenie dowolnej liczby kart z ręki zakrytych na stół (jako nowe wyspy). Pozwala to zwolnić miejsce na ręce, ale wymaga zapamiętania, gdzie co leży.

(II) Zagranie kart akcji: Użycie dowolnej liczby kart tego samego typu (np. dwóch lunet). Każda karta akcji jest rozpatrywana oddzielnie.

(III) Spasowanie: Rezygnacja z ruchu i dobranie kart do limitu na ręce.

Kluczowym elementem jest limit 5 kart na ręce. Skarby bezproduktywnie zajmują miejsce, uniemożliwiając trzymanie kart akcji, co wymusza na graczach trudne decyzje: trzymać łup u siebie (ryzykując kradzież) czy go zakopać (ryzykując, że ktoś inny go wykopie).

Dostępne akcje to m.in.:

(a) Abordaż: Dobranie wierzchniej karty skarbu z galeonu (pudełka).

(b) Łopata: Wykopanie karty z wyspy bez podglądania.

(c) Wędka i Luneta: Podkradanie kart innym graczom (wędka losowo, luneta po obejrzeniu ręki).

(d) Lustro: Odbicie wrogiej akcji z powrotem w napastnika.

(e) Mapa: Podejrzenie do trzech kart wysp i dobranie jednej z nich (przy czym trzecią podejrzaną kartę gracz musi wziąć na rękę obowiązkowo).

(f) Zrzucenie balastu: Zmuszenie przeciwnika do ujawnienia swoich kart wszystkim graczom i „zakopania” ich jako nowych wysp na stole.

(g) Wymiana: Zamiana wszystkich posiadanych na ręce kart z kartami wybranego przeciwnika.

ZAKOŃCZENIE GRY

Rozgrywka może zakończyć się na trzy sposoby:

(I) Ktoś skompletuje wymagany zestaw skarbów (natychmiastowe zwycięstwo).

(II) Z galeonu zostanie pobrana ostatnia karta skarbu.

(III) Wyczerpie się stos kart pirackich i stos kart odrzuconych.

W dwóch ostatnich przypadkach wygrywa osoba, która ma na ręce najwięcej kart skarbów.

WRAŻENIA

Jeżeli graliście we wspomnianego Wirusa lub Oskubanych, doskonale wiecie, czego się spodziewać i Wredne świnie dostarczają to z nawiązką. Rozgrywka jest niezwykle dynamiczna, głośna i pełna nagłych zwrotów akcji. Tutaj żaden, nawet najbardziej genialny plan nie przetrwa w nienaruszonym stanie do kolejnej rundy.

Gra nie pozwala na moment dekoncentracji. Przez to, że tury graczy mijają bardzo szybko, nie ma mowy o tzw. downtime. Cały czas musisz bacznie obserwować współgraczy – sprawdzać, kto właśnie użył Mapy, kto podejrzanie chomikuje karty, a kto szykuje się do Abordażu. Atmosfera przy stole jest gęsta od śmiechu (i okrzyków zawodu), kiedy idealnie wymierzona w kogoś Wędka trafia nagle w Lustro i obraca się przeciwko napastnikowi.

Negatywna interakcja jest tutaj bezlitosna, ale podana w tak lekkiej, komiksowej formie, że gra nie wywołuje prawdziwych kłótni – raczej chęć natychmiastowego rewanżu. Wymiana kart w ostatniej chwili potrafi całkowicie zrujnować czyjeś niemal pewne zwycięstwo, co generuje genialne, pamiętne momenty. To ten typ gry, w którym największą satysfakcję czerpie się z krzyżowania szyków liderowi.

Dzięki syndromowi „jeszcze jednej partii” oraz zmienności sytuacji regrywalność Wrednych świń jest bardzo wysoka– każda rozgrywka wygląda inaczej przez losowy dociąg i interakcje.

Skalowalność: gra jest przeznaczona dla 2–6 osób. Choć działa we dwójkę (zwłaszcza w wariancie na 6 kart), to im więcej osób, tym weselej – rośnie liczba celów do okradania i poziom chaosu nad stołem. Ale oczywiście wszystko z umiarem, bo im więcej osób tym większy chaos. Idealny układ naszym zdaniem to 3-4 osoby.

Jak Wredne świnie mają się do wspomnianego Wirusa i Oskubanych? Najlepiej przedstawia to poniższa grafika:

Podsumowując: Wredne świnie to absolutny hit na imprezy, rodzinne spotkania (z dystansem!) czy jako szybki filler między cięższymi tytułami. Zasady tłumaczysz w dwie minuty, a losowość związana z kopaniem Łopatą czy ciągnięciem z galeonu sprawia, że szanse są wyrównane – zarówno planszówkowy wyjadacz, jak i nowicjusz będą bawić się tak samo dobrze. Jeśli szukacie tytułu, który wywoła masę emocji i przetestuje Wasze przyjaźnie, Wredne świnie to strzał w dziesiątkę.

PLUSY:

+ szybka i dynamiczna rozgrywka,

+ sprytna mechanika dylematu ręka vs. wyspa

+ kompaktowy rozmiar - idealnie do zabrania na wakacje

+ świetna oprawa graficzna pasująca do mechaniki

MINUSY:

- w maksymalnym składzie nad stołem panuje niezły chaos,

- spora losowość, która może działać frustrująco,

- uzbieranie pełnego zestawu bywa nie lada wyzwaniem przez ciągłe ataki.