Smoczy kryształ - recenzja przygodowej gry wydawnictwa Edgard Games

Za sprawą bohaterki dzisiejszej recenzji przenosimy się w zamierzchłe czasy, w których królestwa rosły w siłę. Zachłanni władcy czterech krain (Radelii, Zaranii, Arturii i Paflonii) chcą poszerzać swoje granice i zdobywać nowe bogactwa. Bieg dziejów zmienia gosposia słynnego magika znajdując na strychu książkę, która okazuje się być Księgą Drakoniusza, smoka z mitycznej Dragonii. Dragoniusz opisał w niej smoczy kryształ – magiczny przedmiot zapewniający dobrobyt i szczęście w krainie jego posiadacza. Trzeba zatem podjąć wyzwanie i go zdobyć.

Czy podróż przez fantastyczne światy w poszukiwaniu klejnotu to emocjonująca przygoda zapadająca w pamięć na długi czas? A może Smoczy kryształ (bo taki jest tytuł recenzowanej dzisiaj gry) to twardy orzech do zgryzienia? Przekonacie się sami. Zapraszamy do lektury naszej recenzji. 

Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię.

CO ZAWIERA GRA

W dość sporym pudełku znajdziemy troszkę komponentów a wśród nich: planszę do gry, talię kart potworów (z zielonym smokiem na odwrocie), karty artefaktu(z pomarańczowym smokiem),karty przygody (z niebieskim smokiem), żetony kamieni szlachetnych, paski zdolności graczy, żetony z punktami zdolności, pionki postaci, kostki do gry i instrukcja.

Skupiając się na wykonaniu gry trzeba zwrócić uwagę na to, że pudełko do gry jest większe niż być musi. Do tego nie ma w nim dosłownie żadnej wypraski i bez powsadzania kart i żetonów w woreczki strunowe będziemy mieć w środku niezły bałagan. 

Wspomnieć też trzeba o tym, że o ile plansza, pionki graczy i żetony wszelakie wykonane są z grubej tektury to karty są z bardzo cienkiego papieru. Przy intensywnych rozgrywkach lepiej będzie je zabezpieczyć w koszulkach.

CEL GRY

Władcy czterech krain wysyłają po kryształ swych najwaleczniejszych poddanych. Misja zaczyna się w krainie Tarsis. Śmiałkowie muszą dotrzeć do Dragonii – krainy na drugim końcu planszy. Gracz, któremu się to uda jako pierwszy będzie miał szansę na zdobycie smoczego kryształu.

PRZYGOTOWANIE GRY

Na środku stołu układamy planszę a obok niej w trzech zakrytych stosach karty potworów (zielony rewers), karty artefaktu (pomarańczowy smok) i karty przygody (niebieski smok na rewersie).

Następnie musimy wybrać postać wojownika, w którego się wcielimy. Mamy do wyboru:

(i) Retaliana – wojownika Radelii słynącego ze zręczności we władaniu mieczem

(ii) Zatellę – czarodziejkę z Zaranii, znawczynię zielonej magii i ziół, znachorkę pomagającą rannym i potrzebującym

(iii) Passakalię – wojowniczkę z Paflonii, potrafiącą rozmawiać z drzewami i zwierzętami

(iv) Agnusona – czarodzieja i wróżbitę znającego to co było i co będzie, posiadacza magicznej laski zatrzymującej czas.

Po wybraniu postaci dobieramy jej pasek zdolności (układ liczbowy zdolności znajdziemy w instrukcji pod opisami postaci). Następnie możemy podwyższyć wartość jednej wybranej przez nas zdolności poprzez rzut kością: jeśli wypadnie 1,2 lub 3 dodajemy tej zdolności 1 punkt, zaś jeśli wynik na kości wskaże 4,5 lub 6 to podnosimy wartość tej zdolności od 2 punkty. Nad cyfrą tej zdolności umieszczamy okrągły żeton z cyfrą 1 lub 2 (w zależności od wyniku rzutu).

Na polu startowym (Tarsis) stawiamy wybrane przez nas postaci a w zasięgu ręki graczy umieszczamy kości. Wszystko gotowe. Można zaczynać wyprawę po smoczy kryształ!

Bójka na zwierzaki - recenzja gry Wydawnictwa Edgard Games.

Mamy w domu małego miłośnika zwierząt, a szczególnie lisów. Nasz Jasiek ma hopla z przerzutką na punkcie rudych kitek. Pluszaki, książki, figurki, klocki lego i gry z liskami od razu trafiają na radar.

Nie inaczej było z bohaterką dzisiejszej recenzji, czyli grą Bójka na zwierzaki od Edgard Games. Na kartach znajdziemy liska. Więc siłą rzeczy musiała trafić na radar. Czy gra zyskuje przy bliższym spotkaniu? A może to tylko kolejna gra edukacyjna dla dzieci? Przekonacie się sami. Zapraszamy do lektury recenzji. 

CO ZAWIERA GRA

W dość małym, kwadratowym pudełku znajdziemy sporą ilość dwustronnych kart gry, karty ze słowniczkiem obrazkowym i instrukcję. 

Szczerze mówiąc pudełko mogłoby być jeszcze mniejsze, gdyż w środku skrywa tekturową wypraskę zmniejszającą jego wnętrze do rozmiaru kart. Czyli niestety przechowuje trochę „pustego powietrza”. 

Karty gry dostajemy w dwóch kolorach. Z niebieskimi ramkami są karty dotyczące zwierząt zamieszkujących Polskę, zaś z pomarańczowym brzegiem te, które mają zwierzęta występujące poza naszym krajem.

Wskazane jest, aby przed rozpoczęciem gry (szczególnie z młodszymi dziećmi) zapoznać się ze zwierzętami przedstawionymi w słowniczku obrazkowym. Ułatwi to zabawę.

CEL GRY

Cała zabawa z Bójką na zwierzaki sprowadza się do jednego – do szukania wspólnych elementów na kartach. Tylko tyle wystarczy do dobrej zabawy.

PRZYGOTOWANIE GRY

W zasadzie trudno tutaj zauważyć jakieś specjalne zasady przygotowania gry. Po prostu bierzemy wszystkie karty (gdy chcemy poznawać zwierzęta mieszkające i u nas i poza granicami Polski) albo tylko w jednym kolorze (niebieskim dla polskich zwierzą, pomarańczowym dla zagranicznych).

Kto da mniej zwierzęta/państwa - recenzja gry licytacyjnej Edgard Games.

Na naszym rynku nie brakuje gier quizzowych. Mamy np. takie tytuły jak: seria Trival Pursuit (np. w wersji Harry Potter), Wtedy kiedy, Fauna, Terra, iKnow, Podaj dalej, Wiem lepiej, Ryzyk Fizyk i wiele innych.

Bohaterka dzisiejszej recenzji (a w zasadzie dwie bohaterki, bo to ta sama gra o dwóch różnych tematykach) też należy do tej kategorii. Jednakże do nutki quizzowej dodany ma także element licytacyjny. Czy zatem Kto da mniej Zwierzęta lub Kto da mniej Państwa od Wydawnictwa Edgard Games to będzie ciekawe wyzwanie? A może odejdziemy od stołu z poczuciem, że trzeba się poduczyć sporo o zwierzętach czy państwach? Przekonajcie się sami. Zapraszamy do lektury recenzji.

CO ZAWIERA GRA

W dość małym pudełku w zależności od wersji gry znajdziemy talię kart zwierząt lub państw z podpowiedziami i ciekawostkami, karty licytacji, karty dodatkowego pytania, kostkę i oczywiście instrukcję do gry.

Samo wykonanie gry można uznać za całkiem dobre. Gdyby nie jeden element a mianowicie pudełko. Jest ono wykonane z tak cienkiej tektury, że próba przetransportowania gry gdzieś dalej może skończyć się tragicznie dla tego pudełka. Zdecydowanie w takiej  sytuacji polecamy zabranie samej zawartości. 

CEL GRY

Naszym zadaniem jest odgadnięcie jakie zwierzę/ państwo ukrywa się na kartach. Pomocne nam będą pytania, których ilość licytujemy.

PRZYGOTOWANIE GRY

Przygotowanie całej zabawy jest proste i obejmuje następujące kroki:

Tasujemy karty i ustawiamy je w podajniku na dnie pudełka (lub po prostu formujemy zakryty stos dobierania), każdemu graczowi rozdajemy po 1 karcie licytacji i 1 karcie dodatkowych pytań a kostkę kładziemy obok kart zwierząt/miast.

Szczególnie w przypadku zabawy z początkującymi graczami czy dziećmi przed rozpoczęciem rozgrywki warto się zapoznać z przedstawionymi na kartach zwierzętami/państwami i wybrać te karty, które najmłodsi gracze znają.

Tajne przez poufne - recenzja gry Edgard Games.

Na rynku gier planszowych znajdziemy kilka tytułów, które pozwalają nam lepiej poznać naszych bliskich czy znajomych. Do takich gier należą: Dopasowani, Nigdy w życiu, Ego, karty Ty i ja czy Spektrum. 

Bohaterka dzisiejszej recenzji też jest taką grą. Dzięki Tajne przez poufne od Edgard Games możemy się dowiedzieć ciekawych rzeczy o członkach naszej rodziny czy przyjaciołach. Czy obcowanie z tym tytułem to przyjemność? A może to towarzyska droga przez mękę? Przekonajcie się sami. Zapraszamy do lektury recenzji. 

CO ZAWIERA GRA

W małym, zgrabnym pudełku znajdziemy sporą talię dwustronnych kart pytań, karty drużyn (5 białych i 5 czarnych) oraz żetony w 4 kolorach. Do tego wszystkiego zwięzła instrukcja tłumacząca (także obrazowo) najważniejsze zasady gry.

Tyle wystarczy do zabawy i poznawania swojego towarzystwa.

CEL GRY

Gracze dzielą się na dwie drużyny – czarną i białą. Ale to nie jest takie proste jak w zabawie w zbijaka czy dwa ognie, że ktoś będzie sobie wybierał członków drużyny. W Tajnie przez poufne gracze nie wiedzą, kto do której drużyny należy. Odgadnięcie, kto do jakiej drużyny należy jest właśnie zadaniem graczy.

PRZYGOTOWANIE GRY

Na początku tasujemy karty pytań i umieszczamy je w stosie na środku stołu.

Każdemu z graczy rozdajemy po 4 żetony w takim samym kolorze (mamy ich dostępnych aż 10 więc jest spora szansa, że każdy znajdzie swój ulubiony kolor).

Następnie musimy przygotować odpowiednią liczbę kart drużyny – zależną od liczby graczy, Jeśli mamy parzystą ilość graczy bierzemy tyle kart ilu mamy graczy, przy czym musimy po równo wziąć białe i czarne karty. Przy nieparzystym układzie liczba kart drużyny powinna być większa o 1 od liczby graczy i podobnie jak wcześniej musimy zachować równe proporcje kart białych i czarnych.

To tyle. Można zacząć zabawę.

Cykl "Tło gry" - odcinek 9b: gry na Halloween dla dorosłych.

Całkiem niedawno, bo dwa dni temu zaproponowaliśmy Wam kilka gier na Halloween dla dzieci. Kto powiedział, że dorośli nie robią planszówkowych spotkań z okazji choćby Halloween?

Halloween w wersji pełnoletniej to zbrodnie, wampiry, duchy, mroczne historie i inne takie klimaty. Zatem jakie tytuły będą klimatycznie pasować do takiej imprezy? Zobaczcie sami. Podrzucamy Wam kilka propozycji.

Mysterium (Libellud)

źródło:https://boardgamegeek.com/boardgame/181304/mysterium

W latach dwudziestych MacDowell, utalentowany astrolog, natychmiast po przekroczeniu progu swojego domu w Szkocji wykrył nadprzyrodzoną istotę. Zebrał wybitne media swoich czasów na niezwykły seans, a oni mają siedem godzin na nawiązanie kontaktu z duchem i zbadanie wszelkich wskazówek, które może dostarczyć, aby odkryć starą tajemnicę.

Niezdolny do mówienia duch z amnezją komunikuje się z mediami poprzez wizje, które w grze są reprezentowane przez ilustrowane karty. Media muszą rozszyfrować obrazy, aby pomóc duchowi przypomnieć sobie, jak został zamordowany: Kto popełnił zbrodnię? Gdzie miało to miejsce? Która broń spowodowała śmierć? Im bardziej media współpracują i dobrze zgadują, tym łatwiej jest złapać właściwego winowajcę.

Mysterium to reimplementacja naszej rodzimej gry Tajemnicze Domostwo.

Wiek: od 10 lat

Liczba graczy: 2-7 osób

Czas gry: ok 40 minut

Autor: Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko

Ilustracje: Igor Burlakov, Xavier Collette, Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko

Ghost Stories (Rebel)

źródło: https://www.rebel.pl/gry-planszowe/
ghost-stories-druga-edycja-17384.html

Wielu poległo kładąc kres rządom Wu-Fenga, Władcy Dziewięciu Piekieł. Urna zawierająca jego prochy została pochowana na cmentarzu w niewielkiej wiosce w Środkowym Cesarstwie. Lata mijały, a przeklęte dziedzictwo popadło w zapomnienie pośród żywych. Ukryty w głębiach piekieł Wu-Feng nie zapomniał niczego. Niestrudzone poszukiwania w końcu doprowadziły go do miejsca, gdzie ukryto urnę. Cień jego poprzedniej inkarnacji już rozciąga się nad wieśniakami, nieświadomymi grożącego im niebezpieczeństwa.

Na szczęście Fat-Si (kapłani taoistyczni) trzymają straż, strzegąc granicy pomiędzy światami żywych i umarłych. Uzbrojeni w odwagę, wiarę i moce, spróbują odesłać reinkarnację Wu-Fenga z powrotem do piekła.

Ghost Stories to gra kooperacyjna. Gracze jako drużyna grają przeciwko grze. Spotka ich wspólne zwycięstwo bądź razem poniosą porażkę. W Ghost Stories można grać na czterech poziomach trudności: Początkowym, Normalnym, Koszmarnym i Piekielnym.

Wiek: od 12 lat

Liczba graczy: 2-4 osoby

Czas gry: ok 60 -120 minut

Autor: Antoine Bauza

Baron Voodoo (Lucky Duck Games)

źródło: https://luckyduckgames.com/pl/gry/
127-baron-voodoo

W grze „Baron Voodoo” gracze wcielają się w bogów voodoo. Dysponując unikalnymi mocami, będą starali się złapać więcej dusz niż przeciwnicy. Kto zostanie nowym bogiem śmierci? Dusze są reprezentowane przez 48 niestandardowych kości, które na początku gry układane są losowo na siatce 7 × 7 pól. W każdej rozgrywce jest inny układ początkowy, tworzący niepowtarzalną łamigłówkę. Gracze będą przesuwać, tworzyć stosy i zabierać takie kości duszy, by stworzyć punktujące zestawy kolorów i ikon.

„Baron Voodoo” to abstrakcyjna gra kościana z asymetrycznymi zdolnościami postaci. Kluczem do zwycięstwa będzie wykorzystanie swoich zdolności, a także mocy przeciwników poprzez wykorzystywanie żetonów ofiar.

Gracze lubiący większą rywalizację mogą skorzystać z przygotowanych konfiguracji startowych. Dla jeszcze większego zróżnicowania gra dostarcza plansze i zasady do gry drużynowej 2 na 2.

Wiek: od 10 lat

Liczba graczy: 2-4 osoby

Czas gry: ok 40 -60 minut

Autor: Yann Dentil

Ilustrator: Christine Alcouffe