Starożytny Babilon, królewskie ambicje i ogród, który ma zachwycić swoim pięknem. Właśnie w takim otoczeniu przenosimy się do gry Wiszące ogrody (oryginalny tytuł to The Hanging Gardens), wydanej w Polsce przez IUVI Games.
To propozycja, w której wcielamy się w ogrodników odpowiedzialnych za stworzenie wyjątkowej kompozycji pełnej kwiatów, drzew, zwierząt i innych elementów, które wspólnie mają złożyć się na prawdziwy cud świata. Jej autorami jest duet Grégory Grard oraz Matthieu Verdier – znani z takich tytułów jak Zamek Combo, Śladami Darwina, czy też Daj namiar.
Wiszące ogrody łączą układanie kart, zbieranie zestawów oraz zarządzanie ograniczonymi zasobami. Wszystko to zamknięto w stosunkowo krótkiej rozgrywce, dzięki czemu gra może zainteresować zarówno osoby szukające rodzinnej planszówki, jak i graczy lubiących taktyczne kombinowanie. Przyjrzyjmy się zatem, czy budowanie babilońskiego ogrodu daje równie dużo satysfakcji, co sugeruje jego temat.
Zapraszam zatem do lektury, w której to podzielimy się naszymi wrażeniami płynącymi z rozgrywki.
Recenzja jest efektem współpracy recenzenckiej/współpracy reklamowej z Wydawnictwem. Wydawnictwo nie miało wglądu w tekst przed jego publikacją, ani wpływu na naszą opinię o grze.
CO ZAWIERA GRA
W pudełku znajdziemy dwustronną planszę główną oraz dwie dwustronne planszetki. To, z których stron skorzystamy, zależy od liczby graczy.
Nasze ogrody będziemy tworzyć za pomocą kart Ogrodów wraz z kafelkami ulepszeń, kierując się wskazówkami obecnymi na kartach irygacji oraz kafelkami ulepszeń.
Nie można nie wspomnieć o pięknych drewnianych: figurkach ogrodników oraz znacznikach celów.
Całość uzupełniają zasoby: złote monety oraz narzędzia. Do tego znacznik pierwszego gracza, notes punktacji.
Gra zawiera też specjalny tryb dla jednego gracza. Wykorzystujemy w tym celu karty Automy.
Jakościowo wszystko wypada wręcz wzorowo. Załączona instrukcja prowadzi nas za rękę, przeplatając tekst czytelnymi przykładami.
CEL GRY
Naszym zadaniem jest stworzenie najpiękniejszych Wiszących Ogrodów, które zdobędą uznanie królewskiego dworu. Nie budujemy jednak ogrodu wyłącznie po to, żeby cieszyć się jego wyglądem.
Każda karta powinna mieć swoje miejsce i wspierać obrany przez nas plan. Liczy się odpowiednie rozmieszczenie kwiatów, drzew i zwierząt, wykorzystanie systemu nawadniania, a także realizowanie celów, za które otrzymujemy dodatkowe punkty.
Zwycięstwo nie zależy wyłącznie od jednego elementu. Możemy rozwijać różne obszary ogrodu i szukać punktów w kilku źródłach, ale najważniejsze pozostaje takie połączenie wszystkich działań, aby na koniec przyniosły nam jak największą korzyść. Zwycięzcą jest ten z nas, który uzbiera najwięcej punktów.
PRZYGOTOWANIE GRY
Przygotowanie zaczynamy od rozłożenia planszy głównej na środku stołu. Wybieramy jej stronę odpowiednią do liczby uczestników, a następnie umieszczamy pod nią planszetkę (stroną zależną od liczby graczy).
Tasujemy karty Ogrodów i wykładamy dwanaście z nich w trzech kolumnach po cztery karty. W ten sposób powstaje wspólny rynek, z którego będziemy korzystać w trakcie kolejnych tur.
Następnie przygotowujemy kafelki Ulepszeń, rozdzielając je według trzech rodzajów, a także losujemy cztery kafelki celów, które będą wyznaczały dodatkowe możliwości zdobywania punktów.
Każdy z nas otrzymuje kartę irygacji, trzy figurki ogrodników oraz cztery znaczniki celów w wybranym kolorze. Do tego dostajemy dwie złote monety i cztery narzędzia.
Osoba rozpoczynająca rozgrywkę otrzymuje znacznik pierwszego gracza, a ostatni gracz dostaje dodatkowe narzędzie.
Po przygotowaniu wszystkich elementów możemy rozpocząć rywalizację. Warto już na samym początku przyjrzeć się dostępnym kartom i celom, ponieważ pierwsze decyzje mogą wpłynąć na kierunek rozwoju naszego ogrodu. Dobrze jest mieć ogólny plan, choć musimy pamiętać, że wspólna pula kart będzie się zmieniać, a pozostali gracze mogą sprzątnąć nam sprzed nosa element, na którym szczególnie nam zależało.
PRZEBIEG GRY
Partia składa się z czterech rund. W każdej każdy z nas po kolei wykonuje trzy tury, za każdym razem wysyłając do pracy jednego ze swoich ogrodników.
W swojej turze obowiązkowo budujemy ogród. Stawiamy ogrodnika na wolnym polu pod jedną z kolumn i wybieramy jedną z kart z tej kolumny. Najniższa karta jest darmowa, za wyższe płacimy narzędziami.
Wybraną kartę dokładamy do naszego ogrodu, który docelowo przybiera formę spłaszczonej piramidy złożoną z trzech poziomów. Każda wyższa karta musi opierać się na dwóch kartach pod spodem.
Po obowiązkowej części możemy dodatkowo kupić kafelek ulepszenia za złote monety i położyć go na pustym łuku w naszym ogrodzie, zamieniając go w kwietną rabatę, siedlisko zwierząt albo aleję drzew.
Możemy też zgłosić cel królewski, o ile spełniamy jego warunki, i położyć na nim swój znacznik. Ciekawym detalem jest znacznik pierwszego gracza, który obniża wymagania celu o jeden. Runda kończy się, gdy wszyscy wykorzystają swoich ogrodników. Wtedy zabieramy pionki i zaczynamy kolejną.
ZAKOŃCZENIE GRY
Po czwartej rundzie kończymy budowę i przechodzimy do liczenia punktów. Sprawdzamy kolejno kwiaty, drzewa, zwierzęta na właściwych poziomach, preferencje gości, spełnione cele królewskie oraz zgodność ogrodu z kartą nawadniania.
Bardzo przydatny jest tutaj notesik, bo jednak mamy kilka rzeczy do przeliczenia. Najwięcej punktów ma ten, kto lepiej zaplanował swój ogród. Przy remisie decyduje liczba narzędzi i monet, a jeśli to nie wystarczy, zwycięstwo dzielimy.
WRAŻENIA
Wiszące ogrody to gra, która przyciąga spokojną tematyką i przyjemną oprawą, ale pod powierzchnią skrywa całkiem sporo decyzji. Gra jest bardzo prosta, jeśli chodzi o zasady. Bywa jednakże wymagająca, jeśli chodzi o możliwości kombinowania.
Bardzo podoba nam się połączenie układania kart z planowaniem przestrzennym. Nie wystarczy po prostu wybierać tego, co aktualnie wygląda najkorzystniej. Musimy patrzeć na własny ogród z wyprzedzeniem, przewidywać, jakie elementy będą nam potrzebne, i szukać sposobów na łączenie różnych źródeł punktów. Dzięki temu każda tura staje się małym zadaniem logicznym.
Nie jest to nowe rozwiązanie. Spotykaliśmy się z nim choćby w Rezerwacie (tym od Naszej Księgarni), czy też wspomnianych już Zamku Combo i Śladami Darwina.
Podoba nam się poczucie stopniowego rozwijania własnego projektu. Z każdą kolejną kartą ogród nabiera charakteru, a my coraz lepiej widzimy, w jakim kierunku zmierza nasza strategia.
Cieszy nas sytuacja, w której kilka pozornie niezależnych decyzji zaczyna przynosić wspólne korzyści. Dobrze dobrane karty, odpowiednie rozmieszczenie elementów i właściwie wykorzystane ulepszenia mogą sprawić, że pojedynczy ruch będzie miał znaczenie dla kilku obszarów punktacji.
Nie oznacza to jednak, że zawsze uda nam się zrealizować wszystkie plany. Wspólna oferta kart wprowadza element rywalizacji, a dostępne możliwości potrafią szybko się zmienić. Czasami musimy zrezygnować z idealnego rozwiązania i wybrać coś, co w danej chwili będzie po prostu najbardziej opłacalne.
Zmusza nas to do reagowania na sytuację przy stole. Jednocześnie osoby, które lubią realizować długofalową strategię bez zakłóceń, mogą odczuwać pewną frustrację, gdy upatrzona karta znika tuż przed ich ruchem.
Oczywiście nie możemy tutaj nie wspomnieć, że losowość występuje i potrafi zarówno utrudnić wszystko (szczególnie, gdy żadna karta nam nie pasuje), a czasem wręcz przeciwnie. Wszystko układa nam się pięknie i możemy się spodziewać wysokiej zdobyczy punktowej na koniec gry.
Podoba nam się kilka dróg do zwycięstwa. Kwiaty, drzewa, zwierzęta, nawadnianie i cele sprawiają, że możemy próbować różnych podejść do budowania ogrodu. Nie musimy za każdym razem skupiać się na dokładnie tym samym zestawie elementów.
Wiele zależy od dostępnych kart, wylosowanych celów i tego, jakie okazje pojawią się w trakcie partii. Taka konstrukcja zachęca do szukania nowych rozwiązań i sprawdzania, czy następnym razem uda nam się lepiej wykorzystać inne możliwości.
Czas rozgrywki wynosi około 30 minut, co dobrze pasuje do charakteru gry. Nie musimy rezerwować całego wieczoru, żeby zasiąść do budowania ogrodów, a jednocześnie mamy wystarczająco dużo czasu na podejmowanie ciekawych decyzji. Przy pierwszych partiach, kiedy poznajemy zależności między kartami i zasadami punktowania, rozgrywka może się nieco wydłużyć. Gdy jednak nabierzemy wprawy, Wiszące ogrody powinny sprawnie trafiać na stół jako samodzielna propozycja lub część planszówkowego spotkania.
Regrywalność oceniamy jako dobrą. Losowo dobierane karty i cele sprawiają, że sytuacja wyjściowa zmienia się między partiami, a wspólna oferta wymusza dostosowywanie planów do aktualnych warunków. Nie każda rozgrywka będzie więc wyglądała identycznie.
Zachęca nas to jednocześnie do eksperymentowania z innymi sposobami punktowania i sprawdzania, które strategie okażą się najskuteczniejsze. Z drugiej strony fundament rozgrywki pozostaje ten sam, więc jeśli ktoś oczekuje dużej liczby odmiennych mechanik czy radykalnie różnych scenariuszy, po wielu partiach może odczuć pewną powtarzalność.
Skalowalność również zasługuje na uwagę. Gra przeznaczona jest dla jednej do pięciu osób, a plansza jest dostosowywana do liczby uczestników. W większym gronie rośnie znaczenie obserwowania wspólnej puli kart i reagowania na decyzje rywali. Rozgrywka staje się zdecydowanie bardziej taktyczna. Przy mniejszej liczbie osób łatwiej śledzić dostępne możliwości, a rozgrywka może być bardziej strategiczna.
Tryb jednoosobowy, który wyjątkowo sprawdziłem, działa i naprawdę dobrze się przy nim bawiłem. Oczywiście najlepiej gra wypada z żywymi przeciwnikami, w której musimy nie tylko rozwijać własny ogród, ale również brać pod uwagę ruchy pozostałych graczy.
Wiszące ogrody to przyjemna, estetyczna i wymagająca odrobiny planowania gra rodzinna, w której możemy rozwijać własną kompozycję i szukać coraz skuteczniejszych sposobów zdobywania punktów.
Nie przytłacza nas milionem zasad, a jednocześnie daje wystarczająco dużo przestrzeni do podejmowania przemyślanych decyzji.
To propozycja dla osób, które lubią spokojniejsze planszówki, ale nie chcą rezygnować z taktycznego kombinowania. Jeśli szukamy tytułu na około pół godziny, który pozwoli nam trochę pogłówkować i przy okazji stworzyć piękny ogród, zdecydowanie warto dać mu szansę.
Plusy:
+ szybkie i proste zasady,
+ krótki czas rozgrywki,
+ dobrze działająca mechanika,
+ kilka dróg do zwycięstwa,
+ dobra skalowalność.
Minusy:
- losowość w doborze kart.
Liczba graczy: od 1-5 osób
Wiek: od 10 lat
Czas gry: 30 minut
Rodzaj gry:
gra strategiczna,
gra rodzinna,
Zawartość pudełka:
* plansza gry,
* 2 planszetki,
* 15 figurek Ogrodników,
* 20 znaczników Celów,
* 75 kart Ogrodów,
* 5 kart Irygacji,
* 18 kart Automy,
* 10 kafelków Celów,
* 25 kafelków Ulepszeń,
* 20 Złotych Monet,
* 30 Narzędzi,
* 1 notes punktacji,
* 1 karta pomocy,
* 1 znacznik pierwszego gracza,
* 1 instrukcja.
Wydawnictwo: IUVI Games
Cena: 80-100 zł (IX 2026 r.)
Autor: Grégory Grard, Matthieu Verdier
Ilustracje: Miguel Coimbra
Serdecznie dziękujemy wydawnictwu IUVI GAMES za udostępnienie gry.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz